Ομοφώνως αθώοι οι κατηγορούμενοι σε υπόθεση παραχώρησης παραλιακής έκτασης χωρίς αρχαιολογική έγκριση στην Ακτή Μιαούλη

• Αθώοι ο τέως προϊ­στά­με­νος της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σου και επι­χει­ρη­μα­τίας μετά από απαλ­λα­κτική εισή­γηση της Εισαγ­γε­λέως • Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται δόλος ή πρόθεση παρά­νο­μης ωφέ­λειας • Καταρ­ρί­φθη­καν οι βασικοί ισχυ­ρι­σμοί του κατη­γο­ρη­τη­ρίου

Με απόφαση που εκδό­θηκε ομο­φώ­νως, το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρινε αθώους τους δύο κατη­γο­ρού­με­νους που παρα­πέμ­φθη­καν για την υπόθεση παρα­χώ­ρη­σης κοι­νό­χρη­στου χώρου αιγια­λού σε παρα­λιακό μέτωπο της Ρόδου.

Η υπόθεση σχε­τι­ζό­ταν με τη σύναψη σύμ­βα­σης απλής χρήσης από την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σου Α’ το καλο­καίρι του 2020 προς κατά­στημα εστί­α­σης στην Ακτή Μιαούλη, χωρίς – σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο – να έχει προη­γη­θεί η απαι­τού­μενη σύμφωνη γνώμη της αρμό­διας Εφο­ρείας Αρχαιο­τή­των, δεδο­μέ­νου ότι η περιοχή φερόταν ως θεσμο­θε­τη­μέ­νος αρχαιο­λο­γι­κός χώρος.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο: Παρά­βαση καθή­κο­ντος και ηθική αυτουρ­γία

Σύμφωνα με το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα, ο τότε προϊ­στά­με­νος της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας κατη­γο­ρού­νταν ότι, ενώ γνώριζε πως για την παρα­χώ­ρηση της επί­μα­χης έκτασης απαι­τεί­ται έγκριση του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού μέσω της κατά τόπον Εφο­ρείας Αρχαιο­τή­των, προ­χώ­ρησε στην υπο­γραφή σύμ­βα­σης απευ­θείας παρα­χώ­ρη­σης χωρίς να την εξα­σφα­λί­σει.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο περιέ­γραφε ότι με τη σύμβαση αυτή διευ­κο­λύν­θηκε επι­χει­ρη­μα­τίας να εγκα­τα­στή­σει τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα σε χώρο αιγια­λού, εντός αρχαιο­λο­γι­κού χαρα­κτήρα περιο­χής, δημιουρ­γώ­ντας ξύλινες υπε­ρυ­ψω­μέ­νες κατα­σκευές και πέρ­γκο­λες, μετά από φθορά κιγκλι­δω­μά­των και αλλοιώ­σεις του χώρου. Κατη­γο­ρείτο επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο παρα­κάμ­φθηκε η αρμόδια αρχαιο­λο­γική υπη­ρε­σία, η οποία – όπως ανα­φέ­ρε­ται – ουδέ­ποτε θα είχε συναι­νέ­σει σε τέτοια δρα­στη­ριό­τητα.

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας κατη­γο­ρού­νταν για ηθική αυτουρ­γία στην παρά­βαση καθή­κο­ντος, καθώς – όπως ισχυ­ρι­ζό­ταν το κατη­γο­ρη­τή­ριο – προ­κά­λεσε με πειθώ και φορ­τι­κό­τητα τον δημόσιο υπάλ­ληλο να συνάψει τη σύμβαση, υπο­βάλ­λο­ντας υπεύ­θυνη δήλωση ότι δήθεν πλη­ρού­νται όλοι οι προ­βλε­πό­με­νοι όροι.

Η εξέλιξη της υπό­θε­σης στο ακρο­α­τή­ριο

Η υπε­ρά­σπιση του τέως προϊ­στα­μέ­νου της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σου, μέσω εκτε­νούς υπο­μνή­μα­τος και εγγρά­φων, ανέ­δειξε ότι:

• Η παρα­χώ­ρηση έγινε με βάση τα προ­βλε­πό­μενα στη σχετική Κοινή Υπουρ­γική Απόφαση της περιό­δου 2020.

• Ο ενδια­φε­ρό­με­νος είχε ήδη σύμβαση με τον Δήμο Ρόδου και είχε υπο­βά­λει τα απα­ραί­τητα δικαιο­λο­γη­τικά, μεταξύ των οποίων νόμιμη άδεια λει­τουρ­γίας επι­χεί­ρη­σης.

• Ο χαρα­κτη­ρι­σμός της περιο­χής ως αρχαιο­λο­γι­κού χώρου έγινε γνωστός στην Υπη­ρε­σία με έγγραφο της Εφο­ρείας Αρχαιο­τή­των αρκε­τούς μήνες αργό­τερα (11/03/2021).

• Η Υπη­ρε­σία είχε προβεί μετέ­πειτα σε αυτοψία, δια­πί­στωση αυθαι­ρε­σιών και έκδοση πρω­το­κόλ­λων απο­βο­λής, κατε­δά­φι­σης και απο­ζη­μί­ω­σης αυθαί­ρε­της χρήσης κατά του επι­χει­ρη­μα­τία.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­χει­ρη­μα­τίας είχε, σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία, προ­χω­ρή­σει σε κατα­σκευές υπερ­βαί­νο­ντας τα όρια της παρα­χώ­ρη­σης, ωστόσο οι ενέρ­γειές του κρίθηκε ότι δεν τελέ­στη­καν με συμ­με­τοχή ή συνε­νοχή του δημο­σίου υπαλ­λή­λου, ενώ οι αυθαί­ρε­τες ενέρ­γειες αντι­με­τω­πί­στη­καν θεσμικά από την ίδια την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία.

Η Εισαγ­γε­λέας της έδρας, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη το απο­δει­κτικό υλικό και τις διευ­κρι­νί­σεις που δόθηκαν, κατέ­ληξε ότι δεν συντρέ­χει δόλος, σκοπός παρά­νο­μης ωφέ­λειας ή προ­συ­νεν­νό­ηση. Επι­σή­μανε μάλιστα ότι για την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία δεν υπήρχε υπο­χρέ­ωση αυτό­νο­μης γνώσης αρχαιο­λο­γι­κού καθε­στώ­τος, εφόσον δεν είχε προη­γη­θεί σχετική κοι­νο­ποί­ηση ή έγγραφο οδηγίας από τις συναρ­μό­διες αρχές.

Τεκ­μη­ρί­ωση της υπε­ρά­σπι­σης

Η υπε­ρά­σπιση, με λεπτο­μερή αναφορά στις υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις, τα τοπο­γρα­φικά, τα πρω­τό­κολλα απο­βο­λής και την εσω­τε­ρική αλλη­λο­γρα­φία των υπη­ρε­σιών, ανέ­δειξε ότι η παρα­χώ­ρηση έγινε νομίμως, με βάση έγκυρα δικαιο­λο­γη­τικά (άδεια λει­τουρ­γίας κατα­στή­μα­τος, φορο­λο­γική ενη­με­ρό­τητα, βεβαιώ­σεις μη οφειλής, κ.ά.) και ότι ο υπάλ­λη­λος ενήρ­γησε εντός των πλαι­σίων των καθη­κό­ντων του.

Ιδιαί­τερη αναφορά έγινε και στο γεγονός ότι η Εφορεία Αρχαιο­τή­των, μόλις το 2023, ενέ­κρινε μετα­γε­νέ­στερο αίτημα παρα­χώ­ρη­σης για τον ίδιο χώρο, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν υφί­στα­νται ορατά αρχαία στην επίμαχη έκταση.

Η απόφαση

Το δικα­στή­ριο απο­δέ­χθηκε πλήρως την εισαγ­γε­λική εισή­γηση και απάλ­λαξε ομο­φώ­νως και τους δύο κατη­γο­ρου­μέ­νους. Έκρινε ότι:

• Η πράξη δεν τελέ­στηκε με δόλο.

• Δεν απο­δεί­χθηκε πρόθεση προ­σπο­ρι­σμού ωφέ­λειας ή βλάβης του Δημο­σίου.

• Δεν υπήρξε παρα­βί­αση συγκε­κρι­μέ­νου υπη­ρε­σια­κού καθή­κο­ντος με νομικά δεσμευ­τικό χαρα­κτήρα κατά τον χρόνο τέλεσης.

Συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κατη­γο­ρου­μέ­νων ήταν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Άκης Δημη­τριά­δης, Δημή­τρης Δημη­τριά­δης και Δήμος Μου­τά­φης.