Συνέντευξη Τύπου της Γραμματείας Ρόδου του ΠΑΜΕ εν όψει της 1ης Μάη

Το Πανερ­γα­τικό Αγω­νι­στικό Μέτωπο, τα Σωμα­τεία, οι συν­δι­κα­λι­στές, οι πρω­το­πό­ροι εργα­ζό­με­νοι που παλεύ­ουν μαζί του, τιμούν και τη φετινή εργα­τική πρω­το­μα­γιά, την ημέρα τιμής και μνήμης για όσους έπεσαν στους αγώνες της εργα­τι­κής τάξης, με απεργία.

Θέλουμε να στεί­λουμε το μήνυμα ότι το ταξικό κίνημα δεν παρα­δί­δει τα όπλα, δε βάζει πλάτη στους «εθνι­κούς» στόχους συγκυ­βέρ­νη­σης και μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τιών που όχι μόνο δια­τη­ρούν στο ακέραιο τους αντι­λαϊ­κούς νόμους που αφαί­ρε­σαν από τους εργα­ζό­με­νους το 50% του εισο­δή­μα­τος τους από το 2009, αλλά όπως φαί­νε­ται φέρνουν και νέα μέτρα, στρώ­νο­ντας μάλιστα το έδαφος για να τα απο­δε­χτεί ο λαός.

Επι­κου­ρι­κές και πρόωρες συντά­ξεις, κλα­δι­κές συμ­βά­σεις, ωρι­μάν­σεις – τριε­τίες, είναι όλα όπως φαί­νε­ται στο στό­χα­στρο με αντάλ­λαγμα μια θολή υπό­σχεση για αύξηση του κατώ­τε­ρου μισθού που κι αυτή ανα­στέλ­λε­ται για το 2015.

Τους τρεις μήνες ζωής της, αυτή η συγκυ­βέρ­νηση έφερε δυο πράξεις νομο­θε­τι­κού περιε­χο­μέ­νου στο όνομα της έκτα­κτης κατά­στα­σης. Η πρώτη χαρίζει χρέη, πρό­στιμα σε μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες φορο­φυ­γά­δες και η δεύτερη «σκου­πί­ζει» ότι ταμειακό δια­θέ­σιμο υπάρχει σε όλους τους φορείς του δημο­σίου. Τα χρήματα δηλαδή που μαζεύ­τη­καν από το χαρά­τσωμα του λαού και με αυτά λει­τουρ­γούν οι δήμοι, τα νοσο­κο­μεία, οι παι­δι­κοί σταθμοί, οι υπη­ρε­σίες, για να τα δώσει  σε αυτούς που απο­κα­λούσε αρπα­κτικά και γύπες όταν ήταν αντι­πο­λί­τευση. Μια εξό­φθαλμη κίνηση που δείχνει τελικά ποιος είναι με ποιον.

Η διοί­κηση του ΟΑΕΔ μάλιστα απο­δεί­χτηκε ιδιαί­τερα «γαλα­ντόμα» αφού έδωσε χωρίς δεύτερη σκέψη τα 170 εκ. ευρώ των δια­θε­σί­μων, με κίνδυνο αδυ­να­μίας πλη­ρω­μής τους επό­με­νους δυο μήνες απο­ζη­μιώ­σεων στα προ­γράμ­ματά του. Την ίδια στιγμή που η κυβέρ­νηση αρνεί­ται έστω να επα­να­φέ­ρει το επίδομα των επο­χια­κών στο προ του 2012 καθε­στώς, που αρνή­θηκε έστω να δώσει ένα συμ­βο­λικό επίδομα σε ανέρ­γους κλάδων που ρημά­ζο­νται από την ανεργία για να κάνουν Πάσχα.

Να γιατί οι εργα­ζό­με­νοι δεν πρέπει να παρα­πλα­νη­θούν από σικέ δια­λό­γους που στην ουσία νομι­μο­ποιούν τις απαι­τή­σεις των εργο­δο­τών για νέα μέτρα. Να γιατί δεν πρέπει να πάει ούτε λεπτό χαμένο, να μην υπάρξει ούτε στιγμή ανα­μο­νής και εφη­συ­χα­σμού. Να διεκ­δι­κή­σουμε εδώ και τώρα ανα­πλή­ρωση των απω­λειών που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια, κόντρα σε όσους μας καλούν σε συν­θη­κο­λό­γηση και συμ­βι­βα­σμό, σε παραί­τηση από την ταξική πάλη.

Προ­ϋ­πό­θεση όμως για θετικές εξε­λί­ξεις, για νίκες του εργα­τι­κού – λαϊκού κινή­μα­τος είναι η ανα­σύ­νταξη του, το αγκά­λια­σμα περισ­σό­τε­ρων εργα­ζο­μέ­νων σε κάθε κλάδο ξεχω­ρι­στά και το άπλωμα της συν­δι­κα­λι­στι­κής οργά­νω­σης σε περισ­σό­τε­ρους κλάδους.

Η ρήξη με τον παλιό και το νέο εργο­δο­τικό και κυβερ­νη­τικό συν­δι­κα­λι­σμό, που στα αιτή­ματά του για την πρω­το­μα­γιά βάζει την «ανά­πτυξη», παρα­λεί­πο­ντας όμως να εξη­γή­σει ότι μιλά για καπι­τα­λι­στική ανά­πτυξη, ανά­πτυξη για λογα­ρια­σμό των αφε­ντι­κών, σαν αυτή που ζούμε στη Ρόδο στον κλάδο για παρά­δειγμα του Του­ρι­σμού όπου φαί­νο­νται οι μεγάλες αντι­θέ­σεις: 1.5 δις ευρώ τζίρος από τη μια, κακο­πλη­ρω­μένη και συχνά απλή­ρωτη δουλειά μέχρι τη λιπο­θυ­μία για το μισό χρόνο, από την άλλη.

Όμως η εργα­τική τάξη δε θυσιά­στηκε, στο Σικάγο, στη Θεσ­σα­λο­νίκη, στην Και­σα­ριανή και σε όλες τις πρω­το­μα­γιές του κόσμου για να γίνουν οι εργάτες ουρά των αφε­ντι­κών.

Δεν πρέπει να ανε­χτούν οι εργα­ζό­με­νοι άλλο στην ηγεσία του συν­δι­κα­λι­στι­κού κινή­μα­τος δυνά­μεις που το θέλουν δεμένο στο άρμα της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, ταγμένο στην υπε­ρά­σπιση του ρεα­λι­σμού του πόσο αντέχει η τσέπη του εργο­δότη και του κράτους.

Τι ποιο χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα από τη στάση που κράτησε αυτή η πλειο­ψη­φία της Διοί­κη­σης του ΕΚΡ στο ζήτημα της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της καθα­ριό­τη­τας πριν λίγες μέρες. Από τη μια δυο μέλη του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου, εκλεγ­μένα με την παρά­ταξη της πλειο­ψη­φίας, ο ένας βασικός ειση­γη­τής της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης ως αντι­δή­μαρ­χος και ο άλλος την υπερ­ψή­φισε ως Δημο­τι­κός Σύμ­βου­λος. Από την άλλη το μισό, το κάλπικο όχι που λέει στην ιδιω­τι­κο­ποί­ηση. Ένα «όχι» που απο­δέ­χε­ται και τα αντα­πο­δο­τικά τέλη, δηλαδή το διπλό και τριπλό χαρά­τσωμα του λαού και να λει­τουρ­γεί η καθα­ριό­τητα ως επι­χεί­ρηση. Ένα δήθεν όχι, που στην ουσία δε δια­φέ­ρει από το ναι και που δίνει το «πράσινο φως» είτε στη Δημο­τική Αρχή, είτε στην εκά­στοτε κυβέρ­νηση να προ­χω­ρή­σει την αντι­λαϊκή πολι­τική της. Κάπως έτσι αφαι­ρέ­θη­καν τα προη­γού­μενα χρόνια μία προς μία οι κατα­κτή­σεις των εργα­ζο­μέ­νων, των λαϊκών στρω­μά­των.

Οι εργα­ζό­με­νοι δεν έχουμε τίποτα να περι­μέ­νουμε από κυβερ­νή­σεις της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ, του ΟΟΣΑ, του ΔΝΤ, όπως η σημε­ρινή συγκυ­βέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και οι υπο­στη­ρι­κτές της. Αυτό που άλλαξε τους τελευ­ταί­ους μήνες είναι χέρι στη σκυτάλη της ίδιας πολι­τι­κής στο «κοινό σπίτι» της Ε.Ε., του ΔΝΤ και του κεφα­λαίου.

Για τα συμ­φέ­ρο­ντά του κεφα­λαίου, των μονο­πω­λια­κών ομίλων είναι που εμπλέ­κει η κυβέρ­νηση τη χώρα πιο βαθιά στο επι­κίν­δυνο παι­χνίδι των αντα­γω­νι­σμών στη γει­το­νιά μας. Στη­ρί­ζει τις επεμ­βά­σεις των ιμπε­ρια­λι­στών που ματο­κυ­λούν όλη την περιοχή από τη Λιβύη ως το Ιράκ και από τη Συρία ως την Ουκρα­νία δημιουρ­γώ­ντας εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες πρό­σφυ­γες. Η Μεσό­γειος γεμίζει πτώματα, το ζήσαμε στην περιοχή μας με τον πιο τραγικό τρόπο, όπως ζήσαμε και την αγνή λαϊκή αλλη­λεγ­γύη.

Το ταξικό κίνημα δεν απο­δέ­χε­ται καμία συμ­με­τοχή, καμία εμπλοκή στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμ­βά­σεις που γίνο­νται και σε αυτές που ετοι­μά­ζο­νται. Απει­θαρ­χία στο Δου­βλίνο και τη Σένγκεν που μετα­τρέ­πουν τη χώρα μας σε «αποθήκη ψυχών», εγκλω­βί­ζο­ντας ανθρώ­πους. Άσυλο στους πρό­σφυ­γες και ταξι­διω­τικά έγγραφα για να ταξι­δέ­ψουν όπου επι­θυ­μούν, ανθρώ­πι­νοι ανοι­χτοί χώροι φιλο­ξε­νίας, να κλεί­σουν τα στρα­τό­πεδα συγκέ­ντρω­σης, νομι­μο­ποί­ηση των μετα­να­στών που ζουν και εργά­ζο­νται στη χώρα μας και έχουν απο­κτή­σει βιο­τι­κούς δεσμούς

Ζητούμε την κατα­δίκη της ναζι­στι­κής Χρυσής Αυγής πρώτα απ όλα στη συνεί­δηση των εργα­ζο­μέ­νων, την απο­μό­νωσή τους, αλλά και την κατα­δίκη τους στα δικα­στή­ρια, γιατί η εγκλη­μα­τική τους δράση πηγάζει από την απάν­θρωπη ιδε­ο­λο­γία τους. Έχουν τερά­στιες ευθύνες όσοι παίζουν παι­χνί­δια προ­ε­τοι­μά­ζο­ντάς της ενδε­χό­μενα ένα νέο ρόλο στο πολι­τικό σκηνικό.

Το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δου­λειάς. Το αίμα που πότισε τη μεγάλη υπόθεση της απε­λευ­θέ­ρω­σης των εργατών και των κατα­πιε­σμέ­νων από τα δεσμά της εκμε­τάλ­λευ­σης δεν πήγε χαμένο!

Με την εργα­τική τάξη στην πρω­το­πο­ρία, με τη μεγάλη κοι­νω­νική λαϊκή συμ­μα­χία μας, προ­χω­ράμε μπροστά. Δυνα­μώ­νουμε την κοινή πάλη εργατών, υπαλ­λή­λων, ανέργων, αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νων ΕΒΕ, φτωχών αγροτών, φοι­τη­τών, σπου­δα­στών, μαθητών, γυναι­κών των λαϊκών οικο­γε­νειών. Συντο­νί­ζουμε τα βήματα του Πανερ­γα­τι­κού Αγω­νι­στι­κού Μετώπου με την Πανελ­λα­δική Συσπεί­ρωση ΕΒΕ (ΠΑΣΕΒΕ), την Πανα­γρο­τική Αγω­νι­στική Συσπεί­ρωση (ΠΑΣΥ), το Μέτωπο Αγώνα Σπου­δα­στών (ΜΑΣ), την Ομο­σπον­δία Γυναι­κών Ελλάδας (ΟΓΕ).

Καλούμε τους εργα­ζό­με­νους, τους αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους, τους νεο­λαί­ους, τους ανέρ­γους τους συντα­ξιού­χους να πάρουν μέρος στις εκδη­λώ­σεις που οργα­νώ­νουν Σωμα­τεία, συν­δι­κα­λι­στές, εργα­ζό­με­νοι που συμ­με­τέ­χουν στο ΠΑΜΕ.

Τετάρτη 29 Απρίλη, πικε­το­φο­ρία στις λαϊκές γει­το­νιές με αφε­τη­ρία την πλατεία του Αγ. Νικο­λάου στις 7.00μμ

Πέμπτη 30 Απρίλη, προβολή του ντο­κι­μα­ντέρ NON OMNIS MORIAR για την 9 μηνη απεργία των Χαλυ­βου­γών, στον κινη­μα­το­γράφο Παλλάς. Ώρα προ­σέ­λευ­σης 7.45 μμ. Είδοδος ελεύ­θερη

Παρα­σκευή 1η Μάη, απερ­γιακή συγκέ­ντρωση στην πλατεία Κύπρου στις 11 το πρωί.