Εργατικό Κέντρο: Η νέα “μεταρρύθμιση” που διαλύει την κοινωνική ασφάλιση

Φιλικό κράτος” χωρίς πολίτες-Η νέα “μεταρ­ρύθ­μιση” που διαλύει την κοι­νω­νική ασφά­λιση»

Από το Εργα­τικό Κέντρο ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Τελικά, το περι­βό­ητο «κράτος φιλικό προς τον πολίτη» απο­δει­κνύ­ε­ται, για μία ακόμη φορά, φιλικό μόνο προς τα χαρτιά και τις εξαγ­γε­λίες. Η σχε­δια­ζό­μενη κατάρ­γηση 120 Τοπικών Διοι­κη­τι­κών Επι­τρο­πών του ΕΦΚΑ δεν είναι μεταρ­ρύθ­μιση. Είναι μία συνει­δητή πολι­τική επιλογή απο­μά­κρυν­σης του πολίτη από το δικαί­ωμά του στη δικαιο­σύνη και την αξιο­πρέ­πεια.

Μεθο­δικά και χωρίς ουσια­στικό διάλογο, επι­χει­ρεί­ται η συγκέ­ντρωση όλων των αρμο­διο­τή­των σε ένα κεντρικό, απρό­σωπο μηχα­νι­σμο. Ένα μοντέλο διοί­κη­σης που δεν έχει καμία σχέση με σύγ­χρονο ευρω­παικό κράτος, αλλά παρα­πέ­μπει σε λογικές ελέγχου, αδια­φά­νειας και απο­κλει­σμού.

Αλήθεια, ποιον εξυ­πη­ρε­τεί αυτή η επιλογή;

Σίγουρα όχι το συντα­ξιούχο που παλεύει για τα ένσημά του.

Σίγουρα όχι τον εργα­ζό­μενο που ζητά το δίκιο του χωρίς να πλη­ρώ­νει δικη­γό­ρους.

Σίγουρα όχι το νησιώτη που καλεί­ται να μετα­κι­νη­θεί ή να “συν­δε­θεί” ψηφιακά σε μία δια­δι­κα­σία που ποτέ δεν σχε­διά­στηκε για αυτόν.

Εξυ­πη­ρε­τεί όμως, ένα κράτος λιγό­τερο ελεγ­χό­μενο, πιο συγκε­ντρω­τικό και πιο μακριά από την κοι­νω­νία.

Οι Τοπικές Διοι­κη­τι­κές Επι­τρο­πές είναι θεσμοί που ενο­χλούν – γιατί λει­τουρ­γούν. Γιατί δίνουν φωνή στον πολίτη. Γιατί δεν αφήνουν τις απο­φά­σεις να περνούν χωρίς κρίση και αντί­λογο. Και ακριβώς για αυτό μπαί­νουν στο στό­χα­στρο.

Για τη Ρόδο και συνο­λικά για τη νησιω­τική Ελλάδα, η εξέλιξη αυτή δεν είναι απλώς αρνητική- είναι προ­κλη­τική! Σε ένα τόπο που πλη­ρώ­νει ήδη το κόστος της από­στα­σης, η Πολι­τεία έρχεται να προ­σθέ­σει κι άλλα εμπόδια, βαφτί­ζο­ντας την ταλαι­πω­ρία σε “εκσυγ­χρο­νι­σμό”.

Το Εργα­τικό Κέντρο Ρόδου δεν πρό­κει­ται να σιω­πή­σει.

Γιατί πίσω από κάθε «κατάρ­γηση επι­τρο­πής» κρύ­βε­ται μία χαμένη υπόθεση ενός ασφα­λι­σμέ­νου.

Πίσω από κάθε «κεντρι­κο­ποί­ηση» κρύ­βε­ται λιγό­τερη δια­φά­νεια.

Και πίσω από κάθε «μεταρ­ρύθ­μιση» αυτού του τόπου κρύ­βε­ται μία πολι­τική που βλέπει τον πολίτη ως αριθμό.

Απαι­τούμε την άμεση από­συρση της διά­τα­ξης.

Απαι­τούμε σεβασμό στην περι­φέ­ρεια και τους ανθρώ­πους της.

Απαι­τούμε ένα κράτος που να υπη­ρε­τεί την κοι­νω­νία – όχι να την εξα­ντλεί.

Καλούμε όλους τους εργα­ζό­με­νους και τους συντα­ξιού­χους να μην απο­δε­χτούν σιωπηλά άλλη μία υπο­βάθ­μιση της ζωής τους.

Γιατί όταν καταρ­γεί­ται η πρό­σβαση στη δικαιο­σύνη, δεν μιλάμε για μεταρ­ρύθ­μιση. Μιλάμε για επιλογή.