Εάν θες ειρήνη…

Η Ευρώπη έχει βυθι­στεί στη «θεο­λο­γία του πολέμου».Ολοι μιλούν για πόλεμο. Από τον Εμα­νουέλ Μακρόν, που λέει ότι «πρέπει να προ­ε­τοι­μα­στούμε για πόλεμο, γιατί η Μόσχα δεν μπορεί να κερ­δί­σει». Τον πρόεδρο του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου, Σαρλ Μισέλ που θυμή­θηκε το « Si vis pacem, para bellum» (Αν θέλουμε την ειρήνη, ας προ­ε­τοι­μα­στούμε για πόλεμο»), μέχρι την Γερ­μα­νίδα υπουργό Παι­δείας, η οποία καλεί τα σχολεία να προ­ε­τοι­μά­σουν τους μαθητές και για το ενδε­χό­μενο πολέμου. Μας τρο­μά­ζει η ευκολία με την οποία η ηγεσία της Ε.Ε. εντεί­νει τη ρητο­ρική υπέρ της ενί­σχυ­σης των εξο­πλι­σμών και της αύξησης των πολε­μι­κών δαπανών. Μας τρο­μά­ζει που στο σχέδιο συμπε­ρα­σμά­των της Συνόδου, δεν αφή­νε­ται η παρα­μι­κρή χαρα­μάδα δια­πραγ­μά­τευ­σης, σε μια χρονική συγκυ­ρία κατά την οποία η Ευρώπη αντι­κρί­ζει καθη­με­ρινά το «σκοτάδι» και τον πόνο του πολέμου και ενώ οι μάχες στην Ουκρα­νία συνε­χί­ζο­νται εδώ και 13 μήνες. Δεν υπάρχει πλέον ανθρώ­πινη κλίμακα αξιών. Μόνο γεω­πο­λι­τική και συμ­φέ­ρο­ντα. Και εμείς πίσω από αντί­παλα οδο­φράγ­ματα. Σαν να μην υπάρχει εναλ­λα­κτική. Όποιος θέλει την ειρήνη, πρέπει να αγω­νι­στεί για την ειρήνη. Σήμερα, περισ­σό­τερο από ποτέ, απέ­να­ντι στα τύμπανα του πολέμου που ήδη χτυπάνε από την Ουκρα­νία μέχρι τη Γάζα, χρεια­ζό­μα­στε ένα κίνημα ειρήνης ενάντια στην κούρσα των εξο­πλι­σμών και στην κλι­μά­κωση του πολέμου. Η ειρήνη πρέπει να γίνει το βασικό δια­κύ­βευμα και των ερχό­με­νων ευρω­ε­κλο­γών , η ρεα­λι­στική απά­ντηση είναι ακριβώς το αντί­θετη από το αξίωμα του Vegetius: Si vis pacem, para pacem. (Εάν θες ειρήνη, ετοι­μά­σου για ειρήνη)