M. Γιαννάκου: «Η ελληνική κοινωνία απορρίπτει με αυστηρότητα κάθε μορφή χουλιγκανισμού»

Κυρία Γιαν­νά­κου με τον εκπαι­δευ­τικό νόμο που ψηφί­στηκε προ­σφά­τως η κυβέρ­νηση έρχεται να εξα­λεί­ψει ή να βελ­τιώ­σει κάποιες δια­χρο­νι­κές παθο­γέ­νειες που υφί­στα­ται ο χώρος της παι­δείας. Ας ξεκι­νή­σουμε λοιπόν από το θέμα με τη βάση εισα­γω­γής του 10 που αρχικώς έθετε ο δικός σας νόμος και που είναι ιδιαί­τερα επί­καιρο σήμερα.

Κατά τη δική μου θητεία αντι­με­τώ­πισα άμεσα την προφανή στρέ­βλωση της αθρόας αύξησης των θέσεων φοί­τη­σης στην τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση. Δηλαδή, την πολύ χαμηλή βάση εισα­γω­γής σε ορι­σμένα τμήματα είτε λόγω χαμηλής ζήτησης αυτών, είτε λόγω πολύ χαμηλής επί­δο­σης των υπο­ψη­φίων. Έκρινα τότε σκόπιμο σε συνερ­γα­σία με τις ακα­δη­μαϊ­κές αρχές να θέσουμε μία ελά­χι­στη βάση εισα­γω­γής, γιατί αυτό συμ­βάλ­λει στην ποιό­τητα των ακα­δη­μαϊ­κών σπουδών. Ας μην έχουμε αυτα­πά­τες. Εάν ένας υπο­ψή­φιος έχει εξαι­ρε­τικά χαμηλή επίδοση, δεν θα μπο­ρέ­σει να αντα­πο­κρι­θεί στις σπουδές με απο­τέ­λε­σμα είτε τη δική του απο­τυ­χία, είτε την έκπτωση των ακα­δη­μαϊ­κών κρι­τη­ρίων. Η πρό­σφατη νέα ρύθμιση βρί­σκε­ται στην ίδια κατεύ­θυνση και χρη­σι­μο­ποιεί ορι­σμένα πιο εξει­δι­κευ­μένα κρι­τή­ρια. Πρέπει όλοι να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε ότι η ακα­δη­μαϊκή κατάρ­τιση έχει απαι­τή­σεις, οι οποίες πρέπει να τηρού­νται, προ­κει­μέ­νου να μην απα­ξιω­θούν τα πτυχία.

Πως εκλαμ­βά­νετε τη στάση των πρυ­τά­νεων σχετικά με την ελά­χι­στη βάση εισα­γω­γής στα ΑΕΙ οι οποίοι εκφρά­ζουν την επιφύλαξΉ τους ότι αφενός θα μειω­θούν οι εισα­κτέοι με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για την ελλη­νική περι­φέ­ρεια και αφε­τέ­ρου θα συμ­βά­λει στη μείωση της χρη­μα­το­δό­τη­σης των ΑΕΙ;

Πρέπει όλοι να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε ότι η ακα­δη­μαϊκή κατάρ­τιση έχει απαι­τή­σεις, οι οποίες πρέπει να τηρού­νται, προ­κει­μέ­νου να μην απα­ξιω­θούν τα πτυχία. Υπάρ­χουν στην περι­φέ­ρεια εξαι­ρε­τικά τμήματα, τα οποία είναι περι­ζή­τητα. Ωστόσο, η απε­ρί­γρα­πτη πολι­τική της εξο­μοί­ω­σης τμη­μά­των των πρώην ΤΕΙ με τεχνο­λο­γικό χαρα­κτήρα και έμφαση στις εφαρ­μο­σμέ­νες γνώσεις δημιουρ­γεί εκ των πραγ­μά­των μία ανώτατη εκπαί­δευση δύο ταχυ­τή­των. Το πρό­βλημα αυτό πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί. Από την άλλη πλευρά, θα αντι­τείνω ότι τμήματα με χαμηλή βάση απο­τε­λούν προ­θά­λα­μους για την εισα­γωγή σε ισότιμα τμήματα υψηλής ζήτησης σε κεντρικά ιδρύ­ματα μέσω των μετεγ­γρα­φών. Η κατά­σταση αυτή αναιρεί την αξιο­κρα­τία των Πανελ­λη­νίων εξε­τά­σεων εις βάρος όσων δεν δια­θέ­τουν τα κρι­τή­ρια των μετεγ­γρα­φών. Τα ίδια τα ιδρύ­ματα οφεί­λουν να εκπο­νή­σουν στρα­τη­γι­κές ουσια­στι­κής ανα­βάθ­μι­σης των τμη­μά­των, προ­κει­μέ­νου να προ­σελ­κύ­σουν φοι­τη­τές και να κατο­χυ­ρώ­σουν την θεμιτή χρη­μα­το­δό­τηση από την Πολι­τεία.

Το μέτρο που ανα­φέ­ρε­ται στη σύσταση Σώματος Πανε­πι­στη­μια­κής Αστυ­νο­μίας έχει προ­κα­λέ­σει αντι­δρά­σεις σε μερίδα της ακα­δη­μαϊ­κής κοι­νό­τη­τας αλλά και σε τμήμα του πολι­τι­κού κόσμου. Ποια είναι η δική σας θέση;

Κανένα μέτρο δεν θα ευδο­κι­μή­σει εάν στην ακα­δη­μαϊκή κοι­νό­τητα δεν επι­κρα­τή­σει ένα πνεύμα μετριο­πά­θειας. Τα πανε­πι­στή­μια θερα­πεύ­ουν την γνώση, και δεν είναι ο χώρος για να κυριαρ­χή­σουν οι απόψεις της μίας ή της άλλης πλευράς, ούτε βεβαίως να επι­κρα­τεί ένα κλίμα εκφο­βι­σμού. Είμαι απόλυτα πεπει­σμένη ότι η ακα­δη­μαϊκή ζωή και ελευ­θε­ρία επι­τρέ­πει την προ­σέγ­γιση ιδεών ακόμη και ριζο­σπα­στι­κού χαρα­κτήρα, στο μέτρο όμως που είναι συνα­φείς προς την πρόοδο της επι­στή­μης και όχι οποιεσ­δή­ποτε κομ­μα­τι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Από την άλλη πλευρά, εάν η περι­φρού­ρηση της ακα­δη­μαϊ­κής ελευ­θε­ρίας και της προ­στα­σίας διδα­σκό­ντων, διδα­σκο­μέ­νων και διοι­κού­ντων απαιτεί αυξη­μένα μέτρα, νομίζω ότι η πλειο­νό­τητα των πολιτών δίνει κατα­φα­τική απά­ντηση.

Εκτι­μάτε ότι θα ευδο­κι­μή­σει το μέτρο αυτό; Και σας ερωτώ διότι στέ­λε­χος, εκ των βασικών, της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης δήλωσε χαρα­κτη­ρι­στικά ότι αν το μέτρο αυτό δεν απο­συρ­θεί, τα γεγο­νότα της Νέας Σμύρνης, που βιώσαμε προ­σφά­τως, θα είναι πλέον καθη­με­ρινό φαι­νό­μενο με την έναρξη της νέας ακα­δη­μαϊ­κής περιό­δου.

Θέλω να είμαι ξεκά­θαρη στο θέμα αυτό. Η ελλη­νική κοι­νω­νία απορ­ρί­πτει με αυστη­ρό­τητα κάθε μορφή χου­λι­γκα­νι­σμού, γιατί περί αυτού πρό­κει­ται όταν βλέπεις το φονικό μένος οργα­νω­μέ­νων ομάδων κρούσης με απάν­θρω­πες δια­θέ­σεις. Δεν υπάρχει καμία διάθεση ανοχής και συμ­βι­βα­σμού με τέτοιες ομάδες και συμπε­ρι­φο­ρές. Βεβαίως, μπο­ρούμε πάντοτε να συζη­τούμε και να ελέγ­χουμε τυχόν κατά­χρηση εξου­σίας και παρα­βιά­σεις δικαιω­μά­των από την πλευρά των σωμάτων ασφα­λείας όταν αυτές συμ­βαί­νουν. Γνω­ρί­ζουμε όλοι ότι τίποτα δεν μένει κρυφό στις μέρες μας.

Το θέμα για την αξιο­λό­γηση των σχο­λι­κών μονάδων και από τον Σεπτέμ­βριο των εκπαι­δευ­τι­κών, έχει ανοίξει για τα καλά και ανα­μέ­νε­ται λίαν συντό­μως να έρθει και στη Βουλή. Ωστόσο οι συν­δι­κα­λι­στι­κές οργα­νώ­σεις καλούν τους εκπαι­δευ­τι­κούς σε αποχή. Ποια είναι η δική σας θέση;

Το θέμα αυτό μας ταλαι­πω­ρεί του­λά­χι­στον μία εικο­σα­ε­τία. Το αντι­με­τώ­πισα όταν εισή­γαγα για πρώτη φορά την αξιο­λό­γηση στην ανώτατη εκπαί­δευση. Πρέπει να σας πω ότι η ακα­δη­μαϊκή κοι­νό­τητα συνερ­γά­ζε­ται αρμο­νικά. Η αξιο­λό­γηση γίνεται με διεθνώς απο­δε­κτά κρι­τή­ρια από μία ανε­ξάρ­τητη αρχή. Δεν έχει τιμω­ρη­τικό χαρα­κτήρα, αλλά ανα­δει­κνύει αρετές και εντο­πί­ζει αδυ­να­μίες.

Τι κατά τη γνώμη σας πρέπει να γίνει με τους εκπαι­δευ­τι­κούς που θα τύχουν αρνη­τι­κής αξιο­λό­γη­σης, αλλά και ποια πρέπει να είναι η αντι­με­τώ­πιση εκείνων που δεν θα συμ­μορ­φω­θούν με την αξιο­λό­γηση;

Συχνά αισθά­νο­μαι ότι κάποιες πλευρές θεωρούν ότι τα σχολεία υπάρ­χουν για τους εκπαι­δευ­τι­κούς. Πρέπει να κατα­νο­ή­σουμε ότι τα σχολεία υπη­ρε­τούν την ανά­πτυξη γνώσεων και θέτουν στο επί­κε­ντρο τους μαθητές. Γνωρίζω ότι οι περισ­σό­τε­ροι εκπαι­δευ­τι­κοί κάνουν σημα­ντικό έργο, το οποίο πρέπει να ανα­δει­χθεί. Ωστόσο, η εκπαί­δευση μετα­βάλ­λε­ται με ραγδαί­ους ρυθμούς διεθνώς. Προ­κύ­πτουν νέες διδα­κτι­κές μέθοδοι και επέ­κταση των γνώσεων, ενώ η ίδια η οργά­νωση και λει­τουρ­γία των σχο­λι­κών μονάδων διαρκώς βελ­τιώ­νε­ται. Κανείς δεν μπορεί να αντι­στρέ­ψει τις εξε­λί­ξεις, ούτε να φοβηθεί τις βελ­τιώ­σεις σε επίπεδο ατομικό και σχο­λι­κής μονάδας. Δίχως κομ­μα­τι­κούς υπο­βο­λείς και σκο­πι­μό­τη­τες πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε στην αξιο­λό­γηση, και αυτό πρέπει να συμβεί σε κάθε επίπεδο της δημό­σιας διοί­κη­σης.

Κλεί­νο­ντας θα έρθω και στα θέματα της υγείας, έναν επίσης νευ­ραλ­γικό τομέα που υπη­ρε­τή­σατε με την ιδιό­τητα της υπουρ­γού. Η παν­δη­μία που μαστί­ζει τον πλανήτη και έχει κλο­νί­σει δυνατά συστή­ματα υγείας έπληξε και τη χώρα μας. Φαί­νε­ται ότι αντέ­χουμε. Ποια είναι η δική σας εκτί­μηση;

Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι το ελλη­νικό κράτος και η κοι­νω­νία επέ­δει­ξαν εξαι­ρε­τικά καλά αντα­να­κλα­στικά στην αντι­με­τώ­πιση της παν­δη­μίας. Όποια συγκρι­τικά στοι­χεία και αν χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε, η Ελλάδα κατα­τάσ­σε­ται στις χώρες οι οποίες παρεί­χαν την καλύ­τερη δυνατή προ­στα­σία της δημό­σιας υγείας. Βεβαίως, οι παν­δη­μίες αντι­με­τω­πί­ζο­νται με τα θερα­πευ­τικά μέτρα ή τον εμβο­λια­σμό του πλη­θυ­σμού. Κατά συνέ­πεια, πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε δυνα­μικά με τα όπλα που μας παρέχει η ιατρική επι­στήμη και τους επό­με­νους μήνες να ολο­κλη­ρω­θεί ο εμβο­λια­σμός της πλειο­νό­τη­τας του πλη­θυ­σμού. Δεν πρέπει να παρα­βλέ­πουμε ότι στην Ελλάδα δεν σημειώ­θη­καν τα φαι­νό­μενα αντι­δρά­σεων εκ μέρους των αρνητών, όπως συνέβη ακόμη και σε χώρες όπως η Γερ­μα­νία, η Γαλλία και η Ολλαν­δία. Υφί­στα­ται κόπωση στον πλη­θυ­σμό και έλλειψη υπο­μο­νής, αλλά αυτή εκφρά­ζε­ται με ήπιο τρόπο. Νομίζω ότι την επόμενη ημέρα όλοι θα είμαστε υπε­ρή­φα­νοι για την υπομονή, την συστη­μα­τι­κό­τητα και τα διδάγ­ματα τα οποία αντλή­σαμε για την λει­τουρ­γία του κράτους σε κατα­στά­σεις κρίσεων.