Απορρίφθηκε η αγωγή θετού γιου βαθύπλουτου Ροδίτη

Με την υπ’ αρίθμ. 143/2015 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (δια­δι­κα­σία ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων), που εκ­δό­θη­κε χθες, απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση του θετού γιου εκλι­πό­ντος ζά­μπλου­του Ρο­δί­τη μου­σουλ­μά­νου, για την συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τά­σχε­ση κι­νη­τών και ακι­νή­των, χρη­μα­τι­κών ποσών και χρη­μα­τι­κών απαι­τή­σε­ων από τη χήρα του και κάθε άλλου, που έλκει στο όνομά του και για λο­γα­ρια­σμό του δι­καιώ­μα­τα στην κλη­ρο­νο­μι­κή πε­ριου­σία του αλλά και κάθε τρί­του στα χέρια του οποί­ου βρί­σκο­νται για οποιο­δή­πο­τε λόγο τμή­μα­τα εξ’ αδιαι­ρέ­του με­ρί­δια της κλη­ρο­νο­μι­κής πε­ριου­σί­ας του, μέχρι του ποσού των 14.673.514,31 €.

Ο θετός γιος του εκλι­πό­ντος, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», είχε επι­χει­ρή­σει από το έτος 1998 τη λύση της υιο­θε­σί­ας. Ο γιος κα­τόρ­θω­σε να εκ­δώ­σει από­φα­ση που ακύ­ρω­σε προη­γού­με­νη, που έκανε δεκτό το αί­τη­μα του θετού πα­τέ­ρα του και υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει δι­καιώ­μα­τα στην αμύ­θη­τη πε­ριου­σία της απο­βιώ­σα­σας μη­τέ­ρας του.

Η πε­ριου­σία αυτή σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς του κλη­ρο­νο­μή­θη­κε πα­ρα­τύ­πως από τον θετό πα­τέ­ρα του και την διεκ­δι­κεί από την χήρα του και οποιον­δή­πο­τε άλλο τον κλη­ρο­νό­μη­σε.

Ση­μειώ­νε­ται ότι ο υιο­θε­τη­μέ­νος γιος είχε εμπλα­κεί σε μια απί­στευ­τη δι­κα­στι­κή πε­ρι­πέ­τεια με τον εκλι­πό­ντα πα­τέ­ρα του.

Ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου η χήρα του εκλι­πό­ντος υπο­στή­ρι­ξε ότι το μόνο πε­ριου­σια­κό στοι­χείο του συ­ζύ­γου της στην Ελ­λά­δα κατά την ημέρα του θα­νά­του του ήταν ένα επι­βα­τι­κό αυ­το­κί­νη­το το οποίο πε­ρι­ήλ­θε στην ιδιο­κτη­σία της.

Τό­νι­σε ότι ο σύ­ζυ­γός της βρι­σκό­ταν σε συ­νε­χή δι­κα­στι­κή δια­μά­χη από το έτος 1995,  με τον γιο του. Υπο­στή­ρι­ξε ότι ο ισχυ­ρι­σμός του ότι η θετή του μη­τέ­ρα εγκα­τά­λει­ψε την Ελ­λά­δα εξαι­τί­ας του βί­αιου και πιε­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα του θετού πα­τέ­ρα του, είναι εντε­λώς ψευ­δής.

Δια­τεί­νε­ται ότι μετά τον θά­να­το της θετής μη­τέ­ρας του και αφού αυτή είχε συ­ντά­ξει ενώ­πιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου της Ρόδου την 30.05.1997 δη­μό­σια δια­θή­κη, με την οποία άφηνε μο­να­δι­κό κλη­ρο­νό­μο της τον σύ­ζυ­γο της, η συ­μπε­ρι­φο­ρά του θετού γιού συ­νε­χί­στη­κε προς το πρό­σω­πο του πα­τέ­ρα του με μο­να­δι­κό και εμ­φα­νή σκοπό να του απο­σπά­σει όσο τον δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα.

Το δι­κα­στή­ριο με την από­φα­ση του έκρι­νε, παρά τα αντι­θέ­τως υπο­στη­ρι­ζό­με­να από τον αι­τού­ντα, ότι δεν προ­κύ­πτει τυχόν αδυ­να­μία της χήρας να εκ­πλη­ρώ­σει τις εν­δε­χό­με­νες και υπό την αμ­φί­βο­λη αί­ρε­ση της ευ­δο­κι­μή­σε­ως της σε βάρος της αγω­γής, υπο­χρε­ώ­σεις της.

Όπως επί­σης, ου­δα­μώς απο­δει­κνύ­ε­ται τυχόν επι­κεί­με­νη πρό­θε­ση με­τα­βι­βά­σε­ως πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων της που να απο­τε­λούν στοι­χεία της κλη­ρο­νο­μιάς του φε­ρό­με­νου ως δι­καιο­πα­ρό­χου του αι­τού­ντος.

Επί­σης δεν υφί­στα­ται με­τα­βί­βα­ση πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων  της με σκοπό κα­τα­δο­λιεύ­σε­ως του αι­τού­ντος, ώστε να στοι­χειο­θε­τεί­ται κα­θοιον­δή­πο­τε τρόπο ευ­θύ­νη της, η δε κα­τά­θε­ση του μάρ­τυ­ρα του δεν διευ­κρί­νι­σε καν σε αρ­χι­κό στά­διο την ύπαρ­ξη κατά το χρόνο συ­ζή­τη­σης της αί­τη­σης πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων που να απο­τε­λούν συ­νά­μα και κλη­ρο­νο­μι­κά στοι­χεία επί των οποί­ων να διεκ­δι­κεί αξιώ­σεις λόγω κλη­ρο­νο­μι­κής δια­δο­χής, με την επι­σή­μαν­ση ότι τυχόν κα­τά­λοι­πα κοι­νών τρα­πε­ζι­κών  λο­γα­ρια­σμών του απο­θα­νό­ντος δι­καιο­πα­ρό­χου του, των οποί­ων ούτε η ύπαρ­ξη, ούτε το ύψος προ­έ­κυ­ψε, δεν συ­νι­στούν στοι­χεία της κλη­ρο­νο­μιάς κα­τό­πιν του θα­νά­του ενός από τους (συν) δι­καιού­χους αυτών.

Η πλευ­ρά της χήρας εκ­προ­σω­πή­θη­κε από το δι­κη­γό­ρο κ. Γιώρ­γο Κυ­πραίο, ενώ ως δι­κη­γό­ρος του γιου πα­ρέ­στη η δι­κη­γό­ρος κ. Ελ­πί­δα Κύρ­μπα­ση