Απόφαση – οδηγός για χιλιάδες δανειολήπτες σε ελβετικά φράγκα

Σημα­ντική απόφαση-οδηγός για χιλιά­δες εγκλω­βι­σμέ­νους δανειο­λή­πτες σε ελβε­τικό φράγκο εκδό­θηκε χθες από το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, μετά την ραγδαία υπο­τί­μηση που υπέστη το ευρώ έναντι του ελβε­τι­κού φράγκου.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει συνο­πτικά ως εξής:

Δυνάμει των δύο συμ­βά­σεων στε­γα­στι­κού τοκο­χρε­ω­λυ­τι­κού δανείου σε ελβε­τικό φράγκο (SWISS) κυμαι­νο­μέ­νου επι­το­κίου, που καταρ­τί­στη­καν στη Ρόδο, μεταξύ της ενά­γου­σας και της Eurobank, το 2007, χορη­γή­θη­καν στην δανειο­λή­πτη δυο στε­γα­στικά δάνεια συναλ­λάγ­μα­τος  σε   ελβε­τικό   φράγκο,   ποσών 188.537,03 CHF και 81.473,59 CHF αντί­στοιχα.

Η εκτα­μί­ευση των δανείων πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 19 Μαρτίου 2007, σε ευρώ, με την ισο­τι­μία ευρώ-ελβετικού φράγκου να ανέρ­χε­ται, κατά την ημέρα της εκτα­μί­ευ­σης, στο 1,00 ευρώ προς 1,617 ελβε­τικά φράγκα, δηλαδή εκτα­μιεύ­τη­καν τα ποσά των 188.537 ευρώ και 81.473,59 ευρώ αντί­στοιχα, η δε κατα­βολή των δόσεων, που ορί­στη­καν σε 240 μηνιαίες για έκαστο των δανείων, άρχισε τον μήνα Μάιο του έτους 2007.

Για την παρα­κο­λού­θηση  των  επι­δί­κων  δανείων  και της κατα­βο­λής των τοκο­χρε­ω­λυ­τι­κών δόσεων, τηρή­θηκε από την ενα­γο­μένη λογα­ρια­σμός ενώ προς εξα­σφά­λιση της απαι­τή­σεώς της η τελευ­ταία ενέ­γραψε προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης επί δια­με­ρί­σμα­τος ιδιο­κτη­σίας της στη Ρόδο.

Η ενά­γουσα, επέλεξε το συγκε­κρι­μένο τρα­πε­ζικό προϊόν, μετά από εκτε­τα­μένη προ­σω­πική της έρευνα, τόσο στα δανειακά προ­ϊ­ό­ντα της ενα­γο­μέ­νης, όσο και άλλων τρα­πε­ζι­κών ιδρυ­μά­των  αλλά και κατόπιν συνεχών επαφών της και συζη­τή­σεων με την αρμόδια υπάλ­ληλο της τρά­πε­ζας, η οποία την  δια­βε­βαί­ωσε προ­φο­ρικά ότι το συγκε­κρι­μένο προϊόν ήταν συμ­φέ­ρον για την ίδια, δεδο­μέ­νου ότι η ισο­τι­μία ελβε­τι­κού φράγκου είχε παρα­μεί­νει σταθερή τα τελευ­ταία χρόνια και η τράπεζα, με τη  συγκε­κρι­μένη σύμβαση, θα της παρείχε τριετή προ­στα­σία δόσης, με μια από­κλιση  του +- 5%, η οποία  θα ανα­νε­ώ­νο­νταν μετά τη λήξη της.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι από το ίδιο το κείμενο των δανεια­κών συμ­βά­σεων προ­κύ­πτει ότι αυτές δεν ήταν απλές στην σύλληψη και στην λει­τουρ­γία τους με απο­τέ­λε­σμα η ενα­γο­μένη να υπείχε ιδιαι­τέ­ρως αυξη­μένη υπο­χρέ­ωση ενη­με­ρώ­σεως της ενά­γου­σας δεδο­μέ­νου ότι η σύναψη δανείου σε συνάλ­λαγμα ενέχει τον κίνδυνο δια­κύ­μαν­σης της συναλ­λαγ­μα­τι­κής ισο­τι­μίας, ακόμα και σε ένα νόμισμα σταθερό, κατά το χρόνο σύναψης της σύμ­βα­σης, όπως το ελβε­τικό φράγκο, απο­δί­δο­ντας  μια εικόνα, ικανή να παρα­πλα­νή­σει τον οποιον­δή­ποτε ακόμη και τον πιο βαθύ γνώστη δανειο­λή­πτη και έμπειρο από προη­γού­με­νες συναλ­λα­γές με πιστω­τικά ιδρύ­ματα, ως προς την νομική φύση και την λει­τουρ­γία της, στους οποίους σαφώς και δεν περι­λαμ­βα­νό­ταν η ενά­γουσα, η οποία  μπορεί μεν να είχε κάποιες γνώσεις για θέματα συναλ­λάγ­μα­τος, αλλ’ αυτές δεν αρκού­σαν.

Φέρεται να προ­έ­κυψε ακόμη ότι ο προ­στη­θείς από την ενα­γό­μενη υπάλ­λη­λος, δεν παρείχε ορθές και πλήρεις συμ­βου­λές στην ενά­γουσα, αλλά ούτε και επαρ­κείς πλη­ρο­φο­ρίες για τις δανεια­κές συμ­βά­σεις, οι οποίες συνή­φθη­σαν. Ετσι δικαιο­λο­γη­μένα θεώρησε η ενά­γουσα, ότι θα μπο­ρούσε να ανα­νε­ώ­σει την προ­στα­σία της μηνιαίας δόσης μέχρι την πλήρη απο­πλη­ρωμή των δανείων, σύμφωνα με τους αρχικώς συνα­φθέ­ντες όρους.

Το δικα­στή­ριο με την απόφασή του ανα­γνω­ρί­ζει ότι η προ­φο­ρι­κώς προ­δια­τυ­πω­μένη ρήτρα περί ανα­νέ­ω­σης της προ­στα­σίας της μηνιαίας δόσης από τις δια­κυ­μάν­σεις της συναλ­λαγ­μα­τι­κής ισο­τι­μίας Ευρώ-Ελβετικού Φράγκου είναι άκυρη και συνε­πεία τούτου άκυροι είναι και οι όροι των πρό­σθε­των πράξεων τρο­πο­ποί­η­σης των δανείων ως κατα­χρη­στι­κοί, με συνέ­πεια ο όρος περί της ανα­νέ­ω­σης της προ­στα­σίας της μηνιαίας δόσης να ισχύει σύμφωνα με την αρχική συμ­φω­νία των δια­δί­κων κατά την  ημέρα εκτα­μί­ευ­σης του δανείου και ειδι­κό­τερα με βάση την ισο­τι­μία μεταξύ των δύο νομι­σμά­των  που ίσχυε εκείνη την ημέρα εκτα­μί­ευ­σης των δανείων (1.617) και με κόστος προ­σαύ­ξη­σης, στο επι­τό­κιο το ποσοστό του 0,15%.

Υπο­χρε­ώ­νει δε την τράπεζα να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα το   συνο­λικό  ποσό των 981,92€, εντόκως από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την πλήρη εξό­φληση.