Ατυπη δομή φιλοξενίας μεταναστών στο ανακαινισμένο παλαιό Κτηματολόγιο!!!

•  Κτήριο παλαιού Κτη­μα­το­λο­γίου: Δικαιο­σύνη, διοι­κη­τική αδρά­νεια και… δημιουρ­γική κατά­ληψη από μετα­νά­στες

• Οταν η αδρά­νεια κερ­δί­ζει το ρεκόρ ταχύ­τη­τας

• Βραβείο αδια­φο­ρίας στους αρμό­διους που επέ­τρε­ψαν την κατά­ληψη λίγα μέτρα από το Κεντρικό Λιμε­ναρ­χείο Ρόδου!

Η Ρόδος, το νησί του Ήλιου και των Ιπποτών, προ­σφέ­ρει για άλλη μία φορά ένα θέαμα μονα­δι­κής διοι­κη­τι­κής ευρη­μα­τι­κό­τη­τας.

Το παλιό Κτη­μα­το­λό­γιο, που έχει επι­σκευα­στεί και παρα­μέ­νει άδειο, διαρ­ρή­χθηκε και κατα­λή­φθηκε από μετα­νά­στες, ενώ οι αρμό­διες αρχές – κυρίως το Κεντρικό Λιμε­ναρ­χείο – παρα­κο­λου­θούν το θέαμα με την ίδια απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα που ένας θεατής παρα­κο­λου­θεί την πρε­μιέρα μίας τρα­γω­δίας.

Η ένταση αυτής της τρα­γω­δίας, φυσικά, δεν σταματά εδώ, αφού το κτήριο προ­ο­ρι­ζό­ταν για τη στέγαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Αν το παλιό Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου μπο­ρούσε να μιλήσει, θα μας διη­γού­νταν την ιστορία μίας μονα­δι­κής κωμι­κο­τρα­γι­κής επι­τυ­χίας: από στολίδι της ιτα­λο­κρα­τίας και δια­τη­ρη­τέο μνημείο, έγινε το πιο πολυ­συ­ζη­τη­μένο άδειο κτήριο του νησιού.

Το 2022, ανα­και­νι­σμένο με κόστος 1,5 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, ήταν έτοιμο να στε­γά­σει το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, λύνο­ντας το χρόνιο στε­γα­στικό του πρό­βλημα.

Αλλά, γιατί να γίνει κάτι τόσο… λογικό, όταν το κράτος μπορεί να παρα­δώ­σει μαθή­ματα διοι­κη­τι­κής αδρά­νειας;

Από το «κλειδί» στη Δικαιο­σύνη στο «κλειδί» των μετα­να­στών

Με την ΕΤΑΔ να δια­χει­ρί­ζε­ται το ακίνητο και να μην αντα­πο­κρί­νε­ται στα επα­νει­λημ­μένα αιτή­ματα παρα­χώ­ρη­σής του, το κτήριο έμεινε κενό. Και όπως φαί­νε­ται, στη Ρόδο το κενό δεν μένει για πολύ ανεκ­με­τάλ­λευτο. Έτσι, το ανα­και­νι­σμένο Κτη­μα­το­λό­γιο έγινε το νέο «σπίτι» μετα­να­στών που βρήκαν σε αυτό κατα­φύ­γιο από τα πάρκα και τους δρόμους.

Άλλωστε, ποιος καλύ­τε­ρος τρόπος να αξιο­ποι­η­θεί ένα ιστο­ρικό δια­τη­ρη­τέο κτήριο, αν όχι με τη δημιουρ­γία μίας αυτο­σχέ­διας δομής φιλο­ξε­νίας;

Οι επι­τε­λείς του Κεντρι­κού Λιμε­ναρ­χείου στά­θη­καν στο ύψος των περι­στά­σεων. Δηλαδή, απλά παρα­κο­λου­θού­σαν τη διάρ­ρηξη και κατά­ληψη, απο­δει­κνύ­ο­ντας για άλλη μία φορά ότι η αδρά­νεια είναι η καλύ­τερη πολι­τική.

Ίσως μάλιστα να αξίζει μία τιμη­τική διά­κριση για την προ­σφορά τους στη δια­τή­ρηση της διοι­κη­τι­κής παρά­δο­σης του «αφήστε τα όλα στην τύχη τους».

Ένα κτήριο-φάντασμα και η γεφύ­ρωση  του χάους

Η απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου τον Δεκέμ­βριο του 2024, που διέταξε την άμεση έξωση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου από το ιδιω­τικό κτήριο στο οποίο στε­γα­ζό­ταν έμοιαζε να προ­σφέ­ρει μία ευκαι­ρία λύσης. Όμως, όπως κάθε καλή ευκαι­ρία, χάθηκε στα βάθη της κρα­τι­κής γρα­φειο­κρα­τίας.

Την ίδια στιγμή, το κόσμημα της ιτα­λο­κρα­τίας παρα­μέ­νει δεσμευ­μένο στις διοι­κη­τι­κές αγκυ­λώ­σεις της ΕΤΑΔ και οι μετα­νά­στες “φιλο­ξε­νή­θη­καν” σε ένα ανα­και­νι­σμένο αλλά ανα­ξιο­ποί­ητο κτήριο.

Αν μη τι άλλο, το Δημόσιο απέ­δειξε ότι έχει ταλέντο στο να γεφυ­ρώ­νει το χάος: από την απουσία προ­σω­ρι­νής δομής φιλο­ξε­νίας μέχρι την παρά­λυση στη δια­χεί­ριση των δημό­σιων υπο­δο­μών.

Του­ρι­στική ανά­πτυξη και κοι­νω­νικό χάος: Ένας «ιδα­νι­κός» συν­δυα­σμός

Η εικόνα των μετα­να­στών να κοι­μού­νται στους δρόμους, στα πάρκα και πλέον σε ένα ιστο­ρικό κτήριο-κόσμημα έρχεται σε πλήρη αντί­θεση με τη φαντα­σί­ωση της του­ρι­στι­κής Ρόδου. Οι δια­βε­βαιώ­σεις του Υπουρ­γείου Μετα­νά­στευ­σης ότι «δεν θα γίνει μόνιμη δομή φιλο­ξε­νίας» μοιά­ζουν περισ­σό­τερο με προ­ε­κλο­γικό σύνθημα παρά με ουσια­στική απά­ντηση στο πρό­βλημα. Και ενώ ο υπουρ­γός Μετα­νά­στευ­σης μιλά για «σχε­δια­σμό προ­σω­ρι­νού χώρου φύλαξης», η πραγ­μα­τι­κό­τητα απο­δει­κνύει ότι η μόνη πραγ­μα­τική στρα­τη­γική είναι να… αγνο­ούμε το πρό­βλημα.

Στα Δωδε­κά­νησα υφί­στα­νται δύο δομές σε Κω και Λέρο, ενώ η Ρόδος βλέπει το του­ρι­στικό της προφίλ να απει­λεί­ται από την πλήρη αδια­φο­ρία των αρμό­διων αρχών.

Όταν η Δικαιο­σύνη, η ιστορία και η ανθρω­πιά συγκρού­ο­νται

Το κτήριο του παλιού Κτη­μα­το­λο­γίου, που ανε­γέρ­θηκε ως μέρος ενός ορά­μα­τος για την ανά­πτυξη της Ρόδου κατά την ιτα­λο­κρα­τία, τώρα συμ­βο­λί­ζει κάτι δια­φο­ρε­τικό: την απο­τυ­χία ενός κράτους να συν­δυά­σει την ιστορία, τη δικαιο­σύνη και την ανθρω­πιά. Από τη μία, η ιστορία του κτηρίου – δια­τη­ρη­τέο μνημείο και κόσμημα του Μαν­δρα­κίου. Από την άλλη, η απελ­πι­σία των μετα­να­στών που βρί­σκουν κατα­φύ­γιο σε αυτό, όταν το κράτος το αφήνει να ρημάζει.

Στο τέλος της ημέρας, η Ρόδος δεν χρειά­ζε­ται μόνο του­ρι­στική προβολή ή δια­φη­μι­στι­κές καμπά­νιες. Χρειά­ζε­ται ένα λει­τουρ­γικό κράτος, ικανό να προ­στα­τεύ­σει την κλη­ρο­νο­μιά της, να στη­ρί­ξει την κοι­νω­νία της και να δώσει λύσεις στα προ­βλή­ματά της.

Αντί να απο­τε­λέ­σει λύση, το Κτη­μα­το­λό­γιο έγινε ο καθρέ­φτης μιας κοι­νω­νίας που παλεύει να ισορ­ρο­πή­σει ανάμεσα στην παρά­δοση, την ανθρω­πιά και την ανά­πτυξη. Το ερώτημα που παρα­μέ­νει είναι: πόσο ακόμα θα πλη­ρώ­νει η Ρόδος το τίμημα της αδρά­νειας;