Ατυπη δομή φιλοξενίας μεταναστών στο ανακαινισμένο παλαιό Κτηματολόγιο!!!

•  Κτή­ριο πα­λαιού Κτη­μα­το­λο­γί­ου: Δι­καιο­σύ­νη, διοι­κη­τι­κή αδρά­νεια και… δη­μιουρ­γι­κή κα­τά­λη­ψη από με­τα­νά­στες

• Οταν η αδρά­νεια κερ­δί­ζει το ρεκόρ τα­χύ­τη­τας

• Βρα­βείο αδια­φο­ρί­ας στους αρ­μό­διους που επέ­τρε­ψαν την κα­τά­λη­ψη λίγα μέτρα από το Κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο Ρόδου!

Η Ρόδος, το νησί του Ήλιου και των Ιπ­πο­τών, προ­σφέ­ρει για άλλη μία φορά ένα θέαμα μο­να­δι­κής διοι­κη­τι­κής ευ­ρη­μα­τι­κό­τη­τας.

Το παλιό Κτη­μα­το­λό­γιο, που έχει επι­σκευα­στεί και πα­ρα­μέ­νει άδειο, διαρ­ρή­χθη­κε και κα­τα­λή­φθη­κε από με­τα­νά­στες, ενώ οι αρ­μό­διες αρχές – κυ­ρί­ως το Κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο – πα­ρα­κο­λου­θούν το θέαμα με την ίδια απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα που ένας θε­α­τής πα­ρα­κο­λου­θεί την πρε­μιέ­ρα μίας τρα­γω­δί­ας.

Η έντα­ση αυτής της τρα­γω­δί­ας, φυ­σι­κά, δεν στα­μα­τά εδώ, αφού το κτή­ριο προ­ο­ρι­ζό­ταν για τη στέ­γα­ση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Αν το παλιό Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου μπο­ρού­σε να μι­λή­σει, θα μας δι­η­γού­νταν την ιστο­ρία μίας μο­να­δι­κής κω­μι­κο­τρα­γι­κής επι­τυ­χί­ας: από στο­λί­δι της ιτα­λο­κρα­τί­ας και δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο, έγινε το πιο πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νο άδειο κτή­ριο του νη­σιού.

Το 2022, ανα­και­νι­σμέ­νο με κό­στος 1,5 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ από την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ήταν έτοι­μο να στε­γά­σει το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, λύ­νο­ντας το χρό­νιο στε­γα­στι­κό του πρό­βλη­μα.

Αλλά, γιατί να γίνει κάτι τόσο… λο­γι­κό, όταν το κρά­τος μπο­ρεί να πα­ρα­δώ­σει μα­θή­μα­τα διοι­κη­τι­κής αδρά­νειας;

Από το «κλει­δί» στη Δι­καιο­σύ­νη στο «κλει­δί» των με­τα­να­στών

Με την ΕΤΑΔ να δια­χει­ρί­ζε­ται το ακί­νη­το και να μην αντα­πο­κρί­νε­ται στα επα­νει­λημ­μέ­να αι­τή­μα­τα πα­ρα­χώ­ρη­σής του, το κτή­ριο έμει­νε κενό. Και όπως φαί­νε­ται, στη Ρόδο το κενό δεν μένει για πολύ ανεκ­με­τάλ­λευ­το. Έτσι, το ανα­και­νι­σμέ­νο Κτη­μα­το­λό­γιο έγινε το νέο «σπίτι» με­τα­να­στών που βρή­καν σε αυτό κα­τα­φύ­γιο από τα πάρκα και τους δρό­μους.

Άλ­λω­στε, ποιος κα­λύ­τε­ρος τρό­πος να αξιο­ποι­η­θεί ένα ιστο­ρι­κό δια­τη­ρη­τέο κτή­ριο, αν όχι με τη δη­μιουρ­γία μίας αυ­το­σχέ­διας δομής φι­λο­ξε­νί­ας;

Οι επι­τε­λείς του Κε­ντρι­κού Λι­με­ναρ­χεί­ου στά­θη­καν στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων. Δη­λα­δή, απλά πα­ρα­κο­λου­θού­σαν τη διάρ­ρη­ξη και κα­τά­λη­ψη, απο­δει­κνύ­ο­ντας για άλλη μία φορά ότι η αδρά­νεια είναι η κα­λύ­τε­ρη πο­λι­τι­κή.

Ίσως μά­λι­στα να αξί­ζει μία τι­μη­τι­κή διά­κρι­ση για την προ­σφο­ρά τους στη δια­τή­ρη­ση της διοι­κη­τι­κής πα­ρά­δο­σης του «αφή­στε τα όλα στην τύχη τους».

Ένα κτή­ριο-φά­ντα­σμα και η γε­φύ­ρω­ση  του χάους

Η από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου τον Δε­κέμ­βριο του 2024, που διέ­τα­ξε την άμεση έξωση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου από το ιδιω­τι­κό κτή­ριο στο οποίο στε­γα­ζό­ταν έμοια­ζε να προ­σφέ­ρει μία ευ­και­ρία λύσης. Όμως, όπως κάθε καλή ευ­και­ρία, χά­θη­κε στα βάθη της κρα­τι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας.

Την ίδια στιγ­μή, το κό­σμη­μα της ιτα­λο­κρα­τί­ας πα­ρα­μέ­νει δε­σμευ­μέ­νο στις διοι­κη­τι­κές αγκυ­λώ­σεις της ΕΤΑΔ και οι με­τα­νά­στες “φι­λο­ξε­νή­θη­καν” σε ένα ανα­και­νι­σμέ­νο αλλά ανα­ξιο­ποί­η­το κτή­ριο.

Αν μη τι άλλο, το Δη­μό­σιο απέ­δει­ξε ότι έχει τα­λέ­ντο στο να γε­φυ­ρώ­νει το χάος: από την απου­σία προ­σω­ρι­νής δομής φι­λο­ξε­νί­ας μέχρι την πα­ρά­λυ­ση στη δια­χεί­ρι­ση των δη­μό­σιων υπο­δο­μών.

Του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη και κοι­νω­νι­κό χάος: Ένας «ιδα­νι­κός» συν­δυα­σμός

Η ει­κό­να των με­τα­να­στών να κοι­μού­νται στους δρό­μους, στα πάρκα και πλέον σε ένα ιστο­ρι­κό κτή­ριο-κό­σμη­μα έρ­χε­ται σε πλήρη αντί­θε­ση με τη φα­ντα­σί­ω­ση της του­ρι­στι­κής Ρόδου. Οι δια­βε­βαιώ­σεις του Υπουρ­γεί­ου Με­τα­νά­στευ­σης ότι «δεν θα γίνει μό­νι­μη δομή φι­λο­ξε­νί­ας» μοιά­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο με προ­ε­κλο­γι­κό σύν­θη­μα παρά με ου­σια­στι­κή απά­ντη­ση στο πρό­βλη­μα. Και ενώ ο υπουρ­γός Με­τα­νά­στευ­σης μιλά για «σχε­δια­σμό προ­σω­ρι­νού χώρου φύ­λα­ξης», η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα απο­δει­κνύ­ει ότι η μόνη πραγ­μα­τι­κή στρα­τη­γι­κή είναι να… αγνο­ού­με το πρό­βλη­μα.

Στα Δω­δε­κά­νη­σα υφί­στα­νται δύο δομές σε Κω και Λέρο, ενώ η Ρόδος βλέ­πει το του­ρι­στι­κό της προ­φίλ να απει­λεί­ται από την πλήρη αδια­φο­ρία των αρ­μό­διων αρχών.

Όταν η Δι­καιο­σύ­νη, η ιστο­ρία και η αν­θρω­πιά συ­γκρού­ο­νται

Το κτή­ριο του πα­λιού Κτη­μα­το­λο­γί­ου, που ανε­γέρ­θη­κε ως μέρος ενός ορά­μα­τος για την ανά­πτυ­ξη της Ρόδου κατά την ιτα­λο­κρα­τία, τώρα συμ­βο­λί­ζει κάτι δια­φο­ρε­τι­κό: την απο­τυ­χία ενός κρά­τους να συν­δυά­σει την ιστο­ρία, τη δι­καιο­σύ­νη και την αν­θρω­πιά. Από τη μία, η ιστο­ρία του κτη­ρί­ου – δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο και κό­σμη­μα του Μαν­δρα­κί­ου. Από την άλλη, η απελ­πι­σία των με­τα­να­στών που βρί­σκουν κα­τα­φύ­γιο σε αυτό, όταν το κρά­τος το αφή­νει να ρη­μά­ζει.

Στο τέλος της ημέ­ρας, η Ρόδος δεν χρειά­ζε­ται μόνο του­ρι­στι­κή προ­βο­λή ή δια­φη­μι­στι­κές κα­μπά­νιες. Χρειά­ζε­ται ένα λει­τουρ­γι­κό κρά­τος, ικανό να προ­στα­τεύ­σει την κλη­ρο­νο­μιά της, να στη­ρί­ξει την κοι­νω­νία της και να δώσει λύ­σεις στα προ­βλή­μα­τά της.

Αντί να απο­τε­λέ­σει λύση, το Κτη­μα­το­λό­γιο έγινε ο κα­θρέ­φτης μιας κοι­νω­νί­ας που πα­λεύ­ει να ισορ­ρο­πή­σει ανά­με­σα στην πα­ρά­δο­ση, την αν­θρω­πιά και την ανά­πτυ­ξη. Το ερώ­τη­μα που πα­ρα­μέ­νει είναι: πόσο ακόμα θα πλη­ρώ­νει η Ρόδος το τί­μη­μα της αδρά­νειας;