Εξ όνυχος τον λέοντα

Ο Αντώνης Σαμαράς απο­χώ­ρησε από την πρω­θυ­πουρ­γία σπά­ζο­ντας μια πολι­τική παρά­δοση μια πολι­τική ευπρέ­πεια, που ήθελε ο απερ­χό­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός να υπο­δέ­χε­ται στο Μέγαρο Μαξίμου και να παρα­δί­δει στον νέο πρω­θυ­πουργό τα «κλειδιά». Παρά­δειγμα ακα­τα­νό­η­της έλλει­ψης πολι­τι­κού πολι­τι­σμού και απο­δο­χής της πολι­τι­κής του ήττας, με την επιλογή του να μην παρα­στεί τη Δευτέρα στο Μέγαρο Μαξίμου για να παρα­δώ­σει ο ίδιος στο διάδοχό του, Αλέξη Τσίπρα, το τιμόνι της χώρας.

Ακόμη κι αν η…ψυχο­σύν­θεση του δεν άντεχε να κατε­βαί­νει τα σκαλιά του Μεγάρου Μαξίμου και να αφήνει πίσω του τον Αλέξη Τσίπρα, ο θεσμι­κός ρόλος που υπη­ρέ­τησε αυτό ακριβώς επέβαλε.

Να απο­χω­ρή­σει ως δημο­κρα­τικά εκλεγ­μέ­νος πρω­θυ­πουρ­γός αφή­νο­ντας το Μέγαρο Μαξίμου έναν εκλεγ­μένο δημο­κρα­τικά πρω­θυ­πουργό.

Όσους λόγους κι αν είχε για να είναι «θυμω­μέ­νος» με τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, εκείνη την ώρα ο κ. Σαμαράς δεν ήταν ο αρχηγός της Νέας Δημο­κρα­τίας. Ήταν ο απερ­χό­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός που έπρεπε να παρα­δώ­σει στον νέο πρω­θυ­πουργό, να του σφίξει το χέρι και να του ευχηθεί καλή επι­τυ­χία. Έτσι κάνουν στα πολι­τι­σμένα κράτη οι πολι­τι­σμέ­νοι άνθρω­ποι.

Το φάουλ του κυρίου Σαμαρά έρχεται σε ευθεία αντί­θεση με τις δηλώ­σεις του το βράδυ των εκλογών περί σεβα­σμού του εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος και όχι μόνο. Εάν σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα (οι εύθραυ­στες ισορ­ρο­πίες ήταν βασικό επι­χεί­ρημα της Νέας Δημο­κρα­τίας την προ­ε­κλο­γική περίοδο) ο τέως Πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας, αγω­νι­ζό­με­νος τόσο καιρό, όπως υπο­στη­ρί­ζει και δε θα το αμφι­σβη­τήσω, για το καλό της πατρί­δας, δεν προ­βαί­νει στο έλασσον, το αυτο­νό­ητο και σε έναν συμ­βο­λι­σμό που απευ­θύ­νε­ται στους πολίτες, συμ­βο­λί­ζο­ντας την ΟΜΑΛΗ συνέ­χεια του κράτους, ανα­ρω­τιέ­μαι ποια στάση θα κρα­τή­σει στα μείζονα και τις Συμπλη­γά­δες; Μήπως τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ που κατη­γο­ρούσε για ανευ­θυ­νό­τητα, πρό­κληση αστά­θειας και εκβια­σμό;

Υ.Γ. Κακώς είχα την εντύ­πωση – εκτός από την υποδοχή στο κεφαλόσκαλο- ότι ο απερ­χό­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός μιας χώρας με άπειρα σοβαρά ανοιχτά θέματα στο εξω­τε­ρικό και εσω­τε­ρικό, θα ήταν κλει­σμέ­νος με τον και­νούρ­γιο πρω­θυ­πουργό σε ένα γραφείο και θα τον ενη­μέ­ρωνε μερό­νυ­χτα.