Τι σου λείπει;

Τα Χρι­στού­γεννα είναι χαρά, είναι φώτα και μπάλες που στο­λί­ζουν τα χρι­στου­γεν­νιά­τικα δέντρα. Χρι­στού­γεννα είναι οι δικοί σου άνθρω­ποι επειδή μπορείς να νιώθεις. Τον παππού, τη γιαγιά, τους γονείς σου, την οικο­γέ­νειά σου, ανθρώ­πους που δεν είναι δίπλα σου είτε έφυγαν από αυτή τη ζωή είτε έφυγαν για άλλες ζωές, μεγα­λώ­νο­ντας το κενό όχι στο πλη­θυ­σμιακό σύνολο, αλλά μέσα σου Οι ημέρες που λού­ζε­ται στη νοσταλ­γία και ντύ­νε­ται με τις ανα­μνή­σεις, αλλά και πολλές καρδιές με ολό­κληρα κομ­μά­τια μελαγ­χο­λίας. Εκεί όμως, (πρέπει να) ελλο­χεύει και η ελπίδα. Παίζει κρυ­φτούλι ανάμεσα στα κλαδιά του δέντρου, βουτάει βαθιά στην άχνη των κου­ρα­μπιέ­δων, σαν κάποιος να την έχει συμ­βου­λέ­ψει να (μας) κρύ­βε­ται. Κι αν για αυτό, θα πρέπει να γίνει μόνο μία ερώτηση, αυτή είναι το: «τι σου λείπει αυτά τα Χρι­στού­γεννα;». Το κακό είναι ότι ακόμα κι αν αυτή η ερώτηση απευ­θύ­νε­ται μόνο σε ένα άτομο, ίσως δεν υπάρχει μόνο μία απά­ντηση. Ισως και να μην έχει καθο­ρι­στεί η απά­ντηση. Οι ελλεί­ψεις του καθενός είναι δια­φο­ρε­τι­κές. Αν αυτά τα Χρι­στού­γεννα δεν μπορείς να απα­ντή­σεις στο «τι σου λείπει;» κι αν τα πράγ­ματα δεν ήρθαν όπως θα ήθελες, εύχομαι -όσο είναι δυνατόν- να συμβεί αυτό τα επόμενα. Και αυτή, πέρα και έξω από όποιο κλισέ «χρόνια πολλά», είναι από τις πιο ειλι­κρι­νείς ευχές που έχω να σου δώσω…