Τι σου λείπει;

Τα Χρι­στού­γεν­να είναι χαρά, είναι φώτα και μπά­λες που στο­λί­ζουν τα χρι­στου­γεν­νιά­τι­κα δέ­ντρα. Χρι­στού­γεν­να είναι οι δικοί σου άν­θρω­ποι επει­δή μπο­ρείς να νιώ­θεις. Τον παπ­πού, τη για­γιά, τους γο­νείς σου, την οι­κο­γέ­νειά σου, αν­θρώ­πους που δεν είναι δίπλα σου είτε έφυ­γαν από αυτή τη ζωή είτε έφυ­γαν για άλλες ζωές, με­γα­λώ­νο­ντας το κενό όχι στο πλη­θυ­σμια­κό σύ­νο­λο, αλλά μέσα σου Οι ημέ­ρες που λού­ζε­ται στη νο­σταλ­γία και ντύ­νε­ται με τις ανα­μνή­σεις, αλλά και πολ­λές καρ­διές με ολό­κλη­ρα κομ­μά­τια με­λαγ­χο­λί­ας. Εκεί όμως, (πρέ­πει να) ελ­λο­χεύ­ει και η ελ­πί­δα. Παί­ζει κρυ­φτού­λι ανά­με­σα στα κλα­διά του δέ­ντρου, βου­τά­ει βαθιά στην άχνη των κου­ρα­μπιέ­δων, σαν κά­ποιος να την έχει συμ­βου­λέ­ψει να (μας) κρύ­βε­ται. Κι αν για αυτό, θα πρέ­πει να γίνει μόνο μία ερώ­τη­ση, αυτή είναι το: «τι σου λεί­πει αυτά τα Χρι­στού­γεν­να;». Το κακό είναι ότι ακόμα κι αν αυτή η ερώ­τη­ση απευ­θύ­νε­ται μόνο σε ένα άτομο, ίσως δεν υπάρ­χει μόνο μία απά­ντη­ση. Ισως και να μην έχει κα­θο­ρι­στεί η απά­ντη­ση. Οι ελ­λεί­ψεις του κα­θε­νός είναι δια­φο­ρε­τι­κές. Αν αυτά τα Χρι­στού­γεν­να δεν μπο­ρείς να απα­ντή­σεις στο «τι σου λεί­πει;» κι αν τα πράγ­μα­τα δεν ήρθαν όπως θα ήθε­λες, εύ­χο­μαι -όσο είναι δυ­να­τόν- να συμ­βεί αυτό τα επό­με­να. Και αυτή, πέρα και έξω από όποιο κλισέ «χρό­νια πολλά», είναι από τις πιο ει­λι­κρι­νείς ευχές που έχω να σου δώσω…