Γ. Oρφανός, ορθοπαιδικός: Aυτή ειναι η λύση για οδοντιατρικές πράξεις σε AMEA από το νοσοκομείο Pόδου

Λύση στο πρό­βλημα για την κάλυψη οδο­ντια­τρι­κών αναγκών παιδιών και ενη­λί­κων ΑΜΕΑ από το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, προ­τεί­νει με παρέμ­βασή του στη «δ» ο χει­ρουρ­γός ορθο­παι­δι­κός κ. Γιάννης Ορφανός, ο οποίος πλέον ζει και εργά­ζε­ται στο εξω­τε­ρικό.

Όπως ανέφερε στη «δ», με αφορμή τη δημόσια συζή­τηση που έχει ανοίξει για το συγκε­κρι­μένο θέμα, η λύση για την κάλυψη των τερά­στιων αναγκών είναι εφικτή αρκεί να υπάρχει βούληση και διάθεση συνερ­γα­σίας. Όπως σημειώ­νει ο κ. Γ. Ορφανός, ο οποίος εργα­ζό­ταν ως ορθο­παι­δι­κός στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου πριν πάρει την απόφαση να φύγει στο εξω­τε­ρικό, «ο κάτοι­κος του Αιγαίου δεν έχει ίση προ­σβα­σι­μό­τητα στο σύστημα σε σχέση με τον κάτοικο της στεριάς. Είναι αδύ­να­μος. Και ο ΑΜΕΑ του Αιγαίου είναι ο πλέον αδύ­να­μος των αδυ­νά­μων».

Η λύση που προ­τεί­νει ο κ. Γ. Ορφανός, είναι η εξής:

«Ποιο είναι το μεγα­λύ­τερο νοσο­κο­μείο της Ελλάδας που νοση­λεύει παιδιά; Το νοσο­κο­μείο παίδων “Η Αγία Σοφία”.

Έχει οδο­ντια­τρικά περι­στα­τικά; Προ­φα­νώς έχει.

Έχει οδο­ντιά­τρους; Δεν έχει.

Τι κάνει; Συνερ­γά­ζε­ται με την οδο­ντια­τρική σχολή του πανε­πι­στη­μίου Αθηνών που βρί­σκε­ται ακριβώς απέ­να­ντι.

Πού αντι­με­τω­πί­ζο­νται τα παιδιά; Στο νοσο­κο­μείο παίδων. Όχι στην οδο­ντια­τρική.

Πάνω από ένα έτος ταλα­νί­ζο­νται οι οικο­γέ­νειες των παιδιών ΑΜΕΑ λόγω της ανε­πάρ­κειας του νοσο­κο­μείου της Ρόδου να καλύψει τις οδο­ντια­τρι­κές ανάγκες αυτών των παιδιών. Για να καλυ­φθούν αυτές οι ανάγκες χρειά­ζο­νται τρεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

1. Αναι­σθη­σιο­λό­γος. Υπάρχει.

2. Εξο­πλι­σμός. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει ούτε και πόσο κοστί­ζει. Είμαι βέβαιος όμως ότι αν το νοσο­κο­μείο απευ­θυν­θεί στην κοι­νω­νία της Ρόδου, το ποσό αυτό θα καλυ­φθεί γρήγορα και εύκολα. Δεν περι­ποιεί τιμή για κανέναν να στη­ρί­ζε­ται στη φιλαν­θρω­πία των άλλων αλλά σε μία χώρα χρε­ω­κο­πη­μένη, αυτά είναι λεπτο­μέ­ρειες.

3. Παι­δο­δο­ντί­α­τρος. Δεν υπάρχει. Αλλά για μια στιγμή! Ούτε στο παίδων υπάρχει. Αλλά υπάρχει πλήθος παι­δο­δο­ντιά­τρων στην έδρα της παι­δο­δο­ντια­τρι­κής του πανε­πι­στη­μίου Αθηνών. Θα πρέπει να μετα­κι­νη­θούν προ­φα­νώς. Αυτό θα κοστί­σει προ­φα­νώς. Εάν τα Υπουρ­γεία Υγείας ή Παι­δείας δεν μπορούν να καλύ­ψουν αυτό το κόστος, δεν πει­ρά­ζει. Η ροδιακή κοι­νω­νία μπορεί. Αν το κράτος είναι επαρκές, θα καλύψει τα έξοδα. Εάν είναι ανε­παρ­κές, δεν πει­ρά­ζει. Υπάρχει η ιδιω­τική πρω­το­βου­λία. Η ιδιω­τική πρω­το­βου­λία μπορεί.

Αυτή είναι η λύση και είναι τόσο απλή. Δεν κατα­λα­βαίνω γιατί ταλαι­πω­ρού­νται τα παιδιά και οι οικο­γέ­νειές τους για πάνω από ένα έτος. Για να είμαι ακριβής, υπο­ψιά­ζο­μαι γιατί. Γιατί τα παιδιά αμεα που χρειά­ζο­νται οδο­ντια­τρική φρο­ντίδα είναι λίγα. Οι ψήφοι των οικο­γε­νειών τους δεν απο­τε­λούν σημα­ντική ποσό­τητα. Γιατί να ασχο­λη­θεί ο βου­λευ­τής μαζί τους; Και όταν λέω “να ασχο­λη­θεί”, εννοώ να λύσει το θέμα. Όχι να σχο­λιά­ζει απλώς. Εγώ σχο­λιάζω επειδή δεν είμαι βου­λευ­τής. Από τον βου­λευτή περι­μέ­νουμε έργα. Όχι λογάκια.

Αλλά επειδή μπορεί να είμαι καχύ­πο­πτος και επειδή είμαι επι­στή­μο­νας και όχι πολι­τι­κός, ας εστιάσω όχι σε αυτά που δεν ξέρω (δηλαδή το πώς μαζεύ­ο­νται οι ψήφοι) αλλά σε αυτά που ξέρω. Ας μιλή­σουμε για Health Management. Έχω να κάνω 2 παρα­τη­ρή­σεις:

1. Στην πρώτη σελίδα των βιβλίων του management μαθαί­νεις ότι υπάρχει έλλειψη πόρων. Στην περί­πτωσή μας οι πόροι που δεν υπάρ­χουν δεν είναι μόνο οι οικο­νο­μι­κοί. Υπάρχει και έλλειψη ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού με εξει­δι­κευ­μέ­νες γνώσεις. Οι οδο­ντί­α­τροι του νοσο­κο­μείου δεν μπορούν να αντι­με­τω­πί­σουν παι­δο­δο­ντριακά περι­στα­τικά. Αυτό δεν είναι απα­ραί­τητα κακό. Κανείς δεν τα ξέρει όλα. Άρα ποια θα μπο­ρούσε να είναι η λύση με τα λιγό­τερα δυνατά χρήματα; Είναι σωστή η λύση που προ­τείνω, δηλαδή να μετα­κι­νού­νται παι­δο­δο­ντί­α­τροι από την Αθήνα στη Ρόδο; Μήπως θα κόστιζε φτη­νό­τερα να εκπαι­δευ­τούν οι οδο­ντί­α­τροι του νοσο­κο­μείου της Ρόδου στην παι­δο­δο­ντια­τρική; Μήπως να καλύ­πτο­νται πλήρως τα έξοδα των οικο­γε­νειών για μετά­βαση των παιδιών και των συνοδών τους στην Αθήνα; Την απά­ντηση στο ερώτημα “ποιος είναι ο φτη­νό­τε­ρος τρόπος για να επι­τευ­χθεί μια συγκε­κρι­μένη δράση” την δίνει η Οικο­νο­μική Αξιο­λό­γηση. Υπάρχει τρόπος να αξιο­λο­γή­σεις ποιο είναι το κόστος της κάθε δράσης και να επι­λέ­ξεις τη βέλ­τι­στη. Τα εργα­λεία για αυτό τα δίνει η επι­στήμη του Health Management. Θα στε­νο­χω­ρήσω τους πολι­τι­κούς σε αυτό το σημείο: Στα κρι­τή­ρια του ποια επιλογή είναι η βέλ­τι­στη, δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται το πόσες ψήφους θα φέρει.

2. Μάθαμε στην Εθνική Σχολή Δημό­σιας Υγείας ότι τα συστή­ματα υγείας πρέπει να είναι “κοι­νω­νικά δίκαια”. Αλλά τι σημαί­νει “κοι­νω­νικά δίκαια”; Πώς μετριέ­ται η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη; Πώς ποσο­τι­κο­ποιείς ένα ποιο­τικό μέγεθος; Μια παρά­με­τρος της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης είναι η “προ­σβα­σι­μό­τητα” στο σύστημα υγείας. Η δομή του ΕΣΥ σήμερα είναι τέτοια που παρέχει ίση προ­σβα­σι­μό­τητα σε φτωχούς και πλού­σιους. Δεν υπάρ­χουν οικο­νο­μικά εμπόδια στην προ­σβα­σι­μό­τητα. Αυτό έχει κόστος αλλά δεν είναι του παρό­ντος. Τα εμπόδια στην προ­σβα­σι­μό­τητα είναι γεω­γρα­φικά και αφορούν κυρίως τους κατοί­κους του Αιγαίου. Ο κάτοι­κος του Αιγαίου δεν έχει ίση προ­σβα­σι­μό­τητα στο σύστημα σε σχέση με τον κάτοικο της στεριάς. Είναι αδύ­να­μος. Και ο ΑΜΕΑ του Αιγαίου είναι ο πλέον αδύ­να­μος των αδυ­νά­μων. Αν το ΕΣΥ θέλει να είναι κοι­νω­νικά δίκαιο, οφείλει πρώτα να στη­ρί­ξει αυτούς που σε άλλες εποχές θα κατέ­λη­γαν στον Καιάδα: τους αδύ­να­μους των αδυ­νά­μων».

Ο Γιάννης Ορφανός είναι χει­ρουρ­γός ορθο­παι­δι­κός, μέλος της πολι­τι­κής κίνησης “Δημιουρ­γία, ξανά!”