4 Τούρκοι διεκδικούν αποζημιώσεις «μαμούθ» από το Ελληνικό Δημόσιο για ακίνητα στη Pόδο!

Ενώ­πιον και του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με αγωγή εις βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου ως διά­δο­χου του Ιτα­λι­κού Δη­μο­σί­ου προ­σέ­φυ­γαν 4 Τούρ­κοι και συ­γκε­κρι­μέ­να μια κά­τοι­κος Αγκυ­ρας, ένας κά­τοι­κος Αϊ­βα­λίκ/ Μπα­λι­κε­σίρ, ένας κά­τοι­κος Κων­στα­ντι­νού­πο­λης κι ένας κά­τοι­κος Σμύρ­νης.

Οπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», πάνω από 100 τουρ­κι­κές ΜΚΟ έχουν ξε­κι­νή­σει δι­κα­στι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση για την επι­στρο­φή πε­ριου­σιών, που όπως υπο­στη­ρί­ζουν ανή­καν σε Τούρ­κους, οι οποί­οι ζού­σαν στα Δω­δε­κά­νη­σα, ει­δι­κά σε Κω, Ρόδο, Δυ­τι­κή Θράκη και Κρήτη.

Το θέμα όπως προ­α­νήγ­γει­λαν Τουρ­κι­κά ΜΜΕ θα με­τα­φερ­θεί μέσω των τουρ­κι­κών ενώ­σε­ων στα Ηνω­μέ­να Έθνη, την ΕΕ, τον ΟΑΣΕ και το ΕΔΑΔ.

Πρό­κει­ται για ένα νέο δείγ­μα της τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κό­τη­τας που εκ­δη­λώ­νε­ται σε όλα τα επί­πε­δα.

Οι 4 Τούρ­κοι, όπως έχει απο­κα­λύ­ψει η «δη­μο­κρα­τι­κή», άσκη­σαν αρ­χι­κώς αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου την 26η Ιου­νί­ου 2020.

Με την αγωγή ζη­τεί­ται η ανα­γνώ­ρι­ση ακυ­ρό­τη­τας δια­ταγ­μά­των και απο­ζη­μί­ω­σης λόγω αδυ­να­μί­ας αυ­τού­σιας από­δο­σης πο­σο­στών ακι­νή­των και ει­δι­κό­τε­ρα η ανα­γνώ­ρι­ση ακυ­ρό­τη­τας τού από 13 Μαΐου 1940 δια­τάγ­μα­τος περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη για δύο με­ρί­δες οι­κο­δο­μών στο Νιο­χώ­ρι.

Στην νέα αγωγή που άσκη­σαν ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου οι ενά­γο­ντες ισχυ­ρί­ζο­νται ότι δεν τους κα­θο­ρί­στη­κε κα­θό­λου απο­ζη­μί­ω­ση απαλ­λο­τρί­ω­σης και διεκ­δι­κούν απο­ζη­μί­ω­ση για την χρήση των ακι­νή­των που δια­τεί­νο­νται ότι τους ανή­κουν άλλως αν κρι­θεί ότι έχει υπάρ­ξει πα­ρα­γρα­φή αξιώ­σε­ων τους δε­κά­δων χι­λιά­δων ευρώ!!!

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να με την αγωγή τους διεκ­δι­κούν:

– Να κρι­θεί η ακυ­ρό­τη­τα:

1) του από 13 Μαΐου 1940 δια­τάγ­μα­τος περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη που αφορά την κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα οι­κο­δο­μών Ρόδου V-292 και η οποία είναι εγ­γε­γραμ­μέ­νη με την υπ`αριθμ. πραξ. κτη­μα­το­λο­γί­ου 1156/13-5-1940 στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία και

2) του από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγ­μα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη που αφορά την κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα οι­κο­δο­μών Ρόδου V-293 και η οποία είναι εγ­γε­γραμ­μέ­νη με την υπ’ αριθμ. πραξ. κτη­μα­το­λο­γί­ου 1157/13-5-1940 στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία, όλως επι­κου­ρι­κώς πρέ­πει να κρι­θεί από το Δι­κα­στή­ριο πα­ρε­μπι­πτό­ντως, η από­κτη­ση της κυ­ριό­τη­τας των επί­δι­κων ακι­νή­των από το Ιτα­λι­κό Δη­μό­σιο που έγινε με τα πραγ­μα­τι­κά γε­γο­νό­τα που ιστο­ρού­νται στην αγωγή (de facto απαλ­λο­τρί­ω­ση κ.λπ.) αυτή και χωρίς κα­νέ­να πραγ­μα­τι­κό αντάλ­λαγ­μα ανά­λο­γο με την αξία τους συ­νι­στά δή­μευ­ση, άλλως εκ­ποί­η­ση, πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων που έγινε χωρίς τη θέ­λη­ση των κυ­ρί­ων τους και συ­νι­στούν πα­ρά­νο­μη δέ­σμευ­ση πε­ριου­σί­ας δίχως αντάλ­λαγ­μα εξαι­τί­ας της οποί­ας στε­ρή­θη­καν την χρήση και κάρ­πω­ση των προ­α­να­φερ­θέ­ντων ακι­νή­των, ώστε να ανα­γνω­ρι­στεί ότι το αντί­δι­κο οφεί­λει να κα­τα­βά­λει απο­ζη­μί­ω­ση στην πρώτη ενά­γου­σα, το ποσό των 11.731.271,1 €, νο­μι­μό­το­κα από 14-05-1940 (επο­μέ­νη de facto απαλ­λο­τρί­ω­σης) άλλως από την επί­δο­ση της αγω­γής και μέ­χρις ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σε­ως, άλλως το ποσό των 806.527,3 € νο­μι­μό­το­κα από τη λήξη έκα­στου έτους που αυτά οφεί­λο­νται, άλλως από την επί­δο­ση της αγω­γής και μέ­χρις ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σε­ως και το ποσό των 2.606.957,4 € σε κάθε έναν από τους λοι­πούς ενά­γο­ντες, νο­μι­μό­το­κα από 14-05-1940 (επο­μέ­νη de facto απαλ­λο­τρί­ω­σης) άλλως από την επί­δο­ση της αγω­γής μέχρι ολο­σχε­ρούς εξό­φλη­σης, άλλως το ποσό των 179.225,7 € σε κάθε έναν από τους λοι­πούς ενά­γο­ντες νο­μι­μό­το­κα από τη λήξη έκα­στου έτους που αυτά οφεί­λο­νται, άλλως από την επί­δο­ση της αγω­γής και μέ­χρις ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σε­ως.

Όπως δια­τεί­νο­νται ο πα­τέ­ρας της πρώ­της και η μη­τέ­ρα των υπο­λοί­πων είχαν πο­σο­στά στα ακί­νη­τα τα οποία απαλ­λο­τριώ­θη­καν… πα­ρά­νο­μα από το Ιτα­λι­κό Δη­μό­σιο με τα από 13-05-1940 δια­τάγ­μα­τα του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη το 1940 υπέρ του Ιτα­λι­κού Δη­μο­σί­ου και τα οποία κα­τα­χω­ρή­θη­καν στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία με δύο από 16 Μαΐου 1940 πρά­ξεις για λό­γους δη­μό­σιας ωφέ­λειας.

Με­τέ­πει­τα τα ακί­νη­τα με πράξη της 12ης Μαρ­τί­ου 1955 πε­ρι­ήλ­θαν στον Ορ­γα­νι­σμό Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας Δη­μο­σί­ου Δωδ/σου (Ν.2100/1952).

Δυ­νά­μει του από 17 Φε­βρουα­ρί­ου 1968 συμ­βο­λαί­ου συμ­βο­λαιο­γρά­φου Ρόδου με­τα­γεγ­γραμ­μέ­νου στο κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου πω­λή­θη­κε σε ιδιώ­τη από τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα Ορ­γα­νι­σμό ενώ άλλο τμήμα πω­λή­θη­κε στον Οι­κο­δο­μι­κό συ­νε­ται­ρι­σμό εφο­ρια­κών και τα­μεια­κών υπαλ­λή­λων Ρόδου «Ο ΠΑ­ΝΟΡ­ΜΙ­ΤΗΣ» δυ­νά­μει του από 17 Δε­κεμ­βρί­ου 1960 συμ­βο­λαί­ου.

Κα­τό­πιν τού­των στο ένα ακί­νη­το ανε­γέρ­θη πο­λυώ­ρο­φη οι­κο­δο­μή σε έκτα­ση 245,4 τ.μ. ενώ το άλλο πε­ρι­ήλ­θε στην κυ­ριό­τη­τα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου κα­ταρ­γη­θέ­ντος του προ­α­να­φερ­θέ­ντος Ορ­γα­νι­σμού με το Ν.Δ. 195/1973 (υπ’αριθμ. πραξ. 5975/23-05-1975).

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι δυ­νά­μει δύο απο­φά­σε­ων του έτους 2020 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου (εκού­σια δια­δι­κα­σία) ανα­γνω­ρί­στη­κε πως υπάρ­χει δε­δι­κα­σμέ­νο που απορ­ρέ­ει από την από 10 Σε­πτεμ­βρί­ου 1996 από­φα­ση του 3ου Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Χαλ­κη­δό­νας Τουρ­κί­ας με την οποία ανα­γνω­ρί­στη­κε ότι κλη­ρο­νό­μος του απο­βιώ­σα­ντος στις 30 Μαΐου 1996 στην Τουρ­κία δι­καιο­πά­ρο­χού τους είναι η πρώτη ενά­γου­σα κόρη του κατά 3 με­ρί­δια από τα συ­νο­λι­κά 4 και ότι υπάρ­χει δε­δι­κα­σμέ­νο που απορ­ρέ­ει από την από 3 Νο­εμ­βρί­ου 2016 από­φα­ση του 14ου Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ιν­στα­μπούλ Τουρ­κί­ας με την οποία ανα­γνω­ρί­στη­κε ότι κλη­ρο­νό­μοι της απο­βιώ­σα­σας στις 14 Αυ­γού­στου 1997 είναι κατά 1 με­ρί­διο έκα­στος, από τα 3 με­ρί­δια συ­νο­λι­κά, τα 3 τέκνα της. Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγ­μα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη που αφορά στην μια κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα και με το από 13 Μαΐου 1940 διά­ταγ­μα περί απαλ­λο­τρί­ω­σης του Ιτα­λού Κυ­βερ­νή­τη που αφορά στην δεύ­τε­ρη δεν κα­θο­ρί­σθη­κε κα­θό­λου απο­ζη­μί­ω­ση απαλ­λο­τρί­ω­σης και συ­νε­πώς ου­δε­μία κα­τα­βο­λή αυτής της απο­ζη­μί­ω­σης πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στους δι­καιού­χους που με­τα­ξύ αυτών ήταν ο πα­τέ­ρας της πρώ­της και η μη­τέ­ρα των υπο­λοί­πων ενα­γό­ντων.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι οι απαλ­λο­τριώ­σεις ήταν πα­ρά­νο­μες και ζη­τούν την ακύ­ρω­ση των προ­α­να­φερ­θέ­ντων δια­ταγ­μά­των και επει­δή η επι­στρο­φή των προ­α­να­φερ­θέ­ντων πο­σο­στών είναι αδύ­να­τη, κα­θό­σον τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα ακί­νη­τα έχουν ήδη που­λη­θεί σε κα­λό­πι­στους τρί­τους και απο­τέ­λε­σαν νέες με­ρί­δες, ζη­τούν να τους επι­δι­κα­στεί απο­ζη­μί­ω­ση, η οποία συ­νί­στα­ται στην ση­με­ρι­νή εμπο­ρι­κή αξία, που έχουν όλα τα ακί­νη­τα κα­θό­σον, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται, είναι αδύ­να­τη η εκτί­μη­ση της τότε αξίας αυτών των ακι­νή­των. Με την αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου η πρώτη διεκ­δι­κεί 2.848.076,3 € και οι υπό­λοι­ποι από 632.905,3 € έκα­στος.