Ο Αντώνης Σαμαράς επιδιώκει να ανατρέψει τις ισορροπίες στη Δεξιά

• Επι­διώ­κει να γίνει ρυθ­μι­στής της επό­με­νης κυ­βέρ­νη­σης με νέο κόμμα • Με στόχο την κά­λυ­ψη του κενού στον πα­τριω­τι­κό χώρο και τη διεκ­δί­κη­ση δι­ψή­φιου πο­σο­στού, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός ανα­ζη­τά συμ­μα­χί­ες πέρα από τη ΝΔ, με το βλέμ­μα σε έναν κυ­βερ­νη­τι­κό συ­να­σπι­σμό που θα αμ­φι­σβη­τή­σει ευ­θέ­ως την ηγε­σία του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη

Η ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή βρί­σκε­ται μπρο­στά σε μια ανα­τρο­πή που, αν επι­βε­βαιω­θεί, μπο­ρεί να αλ­λά­ξει τα δε­δο­μέ­να της επό­με­νης ημέ­ρας. Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Αντώ­νης Σα­μα­ράς, παρά το βαρύ πέν­θος που τον ση­μά­δε­ψε πρό­σφα­τα, δεί­χνει απο­φα­σι­σμέ­νος να προ­χω­ρή­σει στην ίδρυ­ση νέου πο­λι­τι­κού φορέα.

Σύμ­φω­να με δη­μο­σιεύ­μα­τα του αθη­ναϊ­κού Τύπου, με προ­ε­ξέ­χον εκεί­νο της εφη­με­ρί­δας «Απο­γευ­μα­τι­νή», ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς φέ­ρε­ται ει­δι­κό­τε­ρα απο­φα­σι­σμέ­νος να προ­χω­ρή­σει στην ίδρυ­ση νέου κόμ­μα­τος, το οποίο θα φι­λο­δο­ξεί να κα­λύ­ψει το πο­λι­τι­κό κενό στον πα­τριω­τι­κό χώρο και να κα­τα­στεί ρυθ­μι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας στη με­τε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Η πρω­το­βου­λία αυτή, που χρο­νι­κά το­πο­θε­τεί­ται μετά τον Οκτώ­βριο, έρ­χε­ται σε μια στιγ­μή προ­σω­πι­κής δο­κι­μα­σί­ας για τον πρώην πρω­θυ­πουρ­γό, ο οποί­ος ωστό­σο θε­ω­ρεί ότι η πα­ρού­σα συ­γκυ­ρία δεν επι­τρέ­πει πο­λι­τι­κή απο­στρα­τεία.

Η κί­νη­ση αυτή δεν απο­τε­λεί μια προ­σω­πι­κή δι­καί­ω­ση ούτε μια απλή δια­μαρ­τυ­ρία, αλλά ένα καλά με­λε­τη­μέ­νο σχέ­διο που στο­χεύ­ει στη δη­μιουρ­γία ενός νέου κε­ντρο­δε­ξιού πόλου. Στό­χος του είναι να κα­λύ­ψει το πο­λι­τι­κό κενό στον λε­γό­με­νο «πα­τριω­τι­κό χώρο», να ανα­κτή­σει χα­μέ­νο έδα­φος για τη Δεξιά και να κα­τα­στεί ρυθ­μι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας των με­τε­κλο­γι­κών εξε­λί­ξε­ων.

Η προ­σω­πι­κή δο­κι­μα­σία και η πο­λι­τι­κή επι­μο­νή

Ο Αντώ­νης Σα­μα­ράς, βυ­θι­σμέ­νος στο πέν­θος για την αδό­κη­τη απώ­λεια της κόρης του, θα μπο­ρού­σε εύ­λο­γα να είχε επι­λέ­ξει την απο­χώ­ρη­ση από το πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο. Αντί­θε­τα, εκτι­μά πως η συ­γκυ­ρία δεν επι­τρέ­πει απο­στρα­τεί­ες. Η δική του ανά­γνω­ση είναι πως η χώρα χρειά­ζε­ται μια εναλ­λα­κτι­κή κε­ντρο­δε­ξιά φωνή, ικανή να στα­θεί απέ­να­ντι στις προ­κλή­σεις της επο­χής: τον ακραίο φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, την ανε­ξέ­λεγ­κτη πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, τη διείσ­δυ­ση της λε­γό­με­νης woke ατζέ­ντας, τη με­τα­να­στευ­τι­κή κρίση, αλλά και το υπαρ­ξια­κό ζή­τη­μα του δη­μο­γρα­φι­κού.

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός θε­ω­ρεί ότι αυτά τα θέ­μα­τα δεν βρί­σκουν σο­βα­ρή και πει­στι­κή πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση από κα­νέ­να υπάρ­χον κόμμα. Έτσι, θέλει να δη­μιουρ­γή­σει έναν φορέα που θα τα θέσει στο επί­κε­ντρο του δη­μό­σιου δια­λό­γου και θα δώσει νέα προ­ο­πτι­κή σε ένα απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νο εκλο­γι­κό σώμα.

Οι συμ­μα­χί­ες και το υπερ­κομ­μα­τι­κό άνοιγ­μα

Το νέο κόμμα δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται σε πα­ρα­δο­σια­κές δε­ξιές δυ­νά­μεις. Ο Σα­μα­ράς ανα­ζη­τά πρό­σω­πα με ποι­κί­λες πο­λι­τι­κές δια­δρο­μές, που όμως συ­να­ντώ­νται στον πα­τριω­τι­κό χώρο. Εν­δει­κτι­κή είναι η συμ­με­το­χή του Με­λέ­τη Με­λε­τό­που­λου, ο οποί­ος έχει στο πα­ρελ­θόν συν­δε­θεί με το ΠΑΣΟΚ, τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, αλλά και κι­νή­σεις της πα­τριω­τι­κής Αρι­στε­ράς.

Αυτό το υπερ­κομ­μα­τι­κό στοι­χείο απο­τε­λεί στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή. Στό­χος είναι να προ­κύ­ψει ένας φο­ρέ­ας που δεν θα ταυ­τί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά με τη Δεξιά, αλλά θα διεκ­δι­κεί την υπο­στή­ρι­ξη όσων νιώ­θουν ότι δεν εκ­φρά­ζο­νται από τα υπάρ­χο­ντα κόμ­μα­τα.

Ο ρόλος του Κώστα Κα­ρα­μαν­λή

Κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας θε­ω­ρεί­ται η στάση του Κώστα Κα­ρα­μαν­λή. Οι δύο πρώην πρω­θυ­πουρ­γοί δια­τη­ρούν στα­θε­ρή επι­κοι­νω­νία, ενώ οι πλη­ρο­φο­ρί­ες ανα­φέ­ρουν ότι ο «κα­ρα­μαν­λι­κός» μη­χα­νι­σμός έχει ήδη αρ­χί­σει να κι­νεί­ται υπέρ της νέας πρω­το­βου­λί­ας.

Αν και ο Κα­ρα­μαν­λής δεν ανα­μέ­νε­ται να το­πο­θε­τη­θεί άμεσα και ανοι­χτά, μια έστω και σιω­πη­ρή στή­ρι­ξη θα μπο­ρού­σε να αλ­λά­ξει ρι­ζι­κά τον πο­λι­τι­κό χάρτη. Μια τέ­τοια σύ­μπλευ­ση θα συ­γκρο­τού­σε έναν ισχυ­ρό πόλο στη Δεξιά, ικανό να επη­ρε­ά­σει τις εξε­λί­ξεις και να ανα­τρέ­ψει τους συ­σχε­τι­σμούς δυ­νά­με­ων στο εσω­τε­ρι­κό της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας.

Εκλο­γι­κή στό­χευ­ση: το φράγ­μα του 10%

Το νέο κόμμα δεν θα είναι απλώς ένας δο­ρυ­φό­ρος της ΝΔ. Ο Σα­μα­ράς θέτει ως στόχο την κα­τά­κτη­ση ενός δι­ψή­φιου πο­σο­στού, που θα επι­τρέ­ψει στον σχη­μα­τι­σμό να παί­ξει πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στη με­τε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Ένα πο­σο­στό κοντά στο 10% θα τον κα­θι­στού­σε ρυθ­μι­στή των εξε­λί­ξε­ων, δί­νο­ντάς του τη δυ­να­τό­τη­τα να επι­βά­λει όρους σε εν­δε­χό­με­νες κυ­βερ­νη­τι­κές συ­νερ­γα­σί­ες.

Η στρα­τη­γι­κή πε­ρι­λαμ­βά­νει συ­νερ­γα­σία με τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, αλλά με κα­θο­ρι­στι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση: ο πρω­θυ­πουρ­γός να μην είναι ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης. Ένα τρίτο πρό­σω­πο θα προ­τα­θεί για την κο­ρυ­φή της κυ­βέρ­νη­σης, σε μια προ­σπά­θεια να επι­τευ­χθεί πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή εντός του ίδιου του κε­ντρο­δε­ξιού χώρου.

Οι δη­μο­σκο­πή­σεις και το πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό

Η τε­λευ­ταία έρευ­να της Interview φέρ­νει τη Νέα Δη­μο­κρα­τία πρώτη με 25,9%, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στο 14,8%, ενώ η Ελ­λη­νι­κή Λύση και η Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας κα­τα­γρά­φουν πο­σο­στά κοντά στο 10%. Το ΚΚΕ βρί­σκε­ται στο 7,8%, ενώ ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πε­ριο­ρί­ζε­ται σε ιστο­ρι­κό χα­μη­λό 4,5%. Το πο­λι­τι­κό τοπίο δεί­χνει κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νο, με ση­μα­ντι­κά πο­σο­στά να κι­νού­νται σε «άλλα κόμ­μα­τα».

Σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, η εμ­φά­νι­ση ενός νέου κε­ντρο­δε­ξιού σχη­μα­τι­σμού με εθνι­κή και πα­τριω­τι­κή ατζέ­ντα θα μπο­ρού­σε να ανα­τρέ­ψει πλή­ρως τις ισορ­ρο­πί­ες, ιδιαί­τε­ρα εάν κα­τορ­θώ­σει να αντλή­σει ψή­φους τόσο από τη ΝΔ όσο και από μι­κρό­τε­ρα δεξιά κόμ­μα­τα.

Το πο­λι­τι­κό μή­νυ­μα

Η αναγ­γε­λία του νέου κόμ­μα­τος το­πο­θε­τεί­ται χρο­νι­κά μετά τον Οκτώ­βριο. Ωστό­σο, ήδη το εγ­χεί­ρη­μα συ­ζη­τεί­ται ως μια πρω­το­βου­λία με βαρύ συμ­βο­λι­κό και πο­λι­τι­κό φορ­τίο. Για τον Σα­μα­ρά, δεν πρό­κει­ται μόνο για μια προ­σω­πι­κή επι­στρο­φή στην ενερ­γό πο­λι­τι­κή, αλλά για μια προ­σπά­θεια να εκ­φρα­στεί μια με­γά­λη με­ρί­δα πο­λι­τών που νιώ­θει απο­γοη­τευ­μέ­νη από το υπάρ­χον πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.