Στεγνώνουν οι τράπεζες αίματος – SOS για τις μεταγγίσεις

Στε­γνώ­νουν οι τρά­πε­ζες αίματος της χώρας, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για τους ασθε­νείς που υπο­βάλ­λο­νται τακτικά σε μεταγ­γί­σεις. Είναι ενδει­κτικό ότι οι 4.000 πάσχο­ντες από θαλασ­σαι­μία (μεσο­γειακή αναιμία) υπο­με­ταγ­γί­ζο­νται από τον Ιούλιο, καθώς οι μονάδες αίματος δεν επαρ­κούν.

Όπως ανα­φέ­ρει η εφη­με­ρίδα «Τα Νέα», το παρά­δοξο είναι ότι απο­κλει­στικά και μόνον για την απρό­σκο­πτη κάλυψη των αναγκών των συγκε­κρι­μέ­νων ασθενών η Ελλάδα εισάγει από την Ελβετία ετησίως 20.000 – 25.000 μονάδες αίματος, κόστους 3,5 – 4 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ.

Ακόμη πιο θλιβερό είναι ότι η μείωση της εθνικής «δεξα­με­νής» αίματος απο­τε­λεί παρα­δο­σιακά πρό­βλημα κάθε καλο­καίρι. Μονα­δική εξαί­ρεση αλλά και τραγική ειρω­νεία απο­τε­λεί η περυ­σινή χρονιά. Η πυρ­κα­γιά στο Μάτι, που στοί­χισε 102 ζωές, ευαι­σθη­το­ποί­ησε χιλιά­δες πολίτες να δώσουν αίμα, με απο­τέ­λε­σμα να καλυ­φθούν οι εθνικές ανάγκες, παρά την τρα­γω­δία, και να δημιουρ­γη­θεί και απόθεμα.

«Οι ανα­βο­λές στις μεταγ­γί­σεις απο­τε­λεί καθη­με­ρι­νό­τητα. Ακόμη πιο σύνηθες είναι η υπο­με­τάγ­γιση – λαμ­βά­νουμε δηλαδή, λιγό­τε­ρες μονάδες αίματος από αυτές που ορίζει η θερα­πεία μας», εξηγεί στα «ΝΕΑ» η αντι­πρό­ε­δρος της Ελλη­νι­κής Ομο­σπον­δίας Θαλασ­σαι­μίας, Βάνα Μυρίλλα.

Η ίδια ξεδι­πλώ­νο­ντας την εξα­θλί­ωση που βιώνουν οι συμπά­σχο­ντές της, θυμίζει την περί­πτωση του νοσο­κο­μείου «Λαϊκό». Μόλις τον περα­σμένο μήνα, οι 80 μόνιμοι ασθε­νείς που αντι­με­τω­πί­ζο­νται εκεί βρέ­θη­καν σε από­γνωση, καθώς δεν υπήρχε ούτε μία μονάδα αίματος δια­θέ­σιμη για τις ανάγκες τους.

Οι επι­πτώ­σεις όμως της ανα­γκα­στι­κής «έκπτω­σης» στη θερα­πεία τους σύμφωνα με την κ. Μυρίλλα είναι ιδιαί­τερα επι­κίν­δυ­νες για την υγεία τους, δεδο­μέ­νου ότι ο αιμα­το­κρί­της δεν φτάνει στα επι­θυ­μητά επίπεδα. «Ο κίν­δυ­νος δε, αυξά­νε­ται κατα­κό­ρυφα για τους ασθε­νείς με μεσο­γειακή αναιμία, οι οποίοι πάσχουν και από άλλα σοβαρά νοσή­ματα όπως είναι η καρ­διο­πά­θεια και κυρίως η πνευ­μο­νική υπέρ­ταση».

Εν τω μεταξύ, ανα­γκα­στικό φρένο τους καλο­και­ρι­νούς μήνες μπαίνει και στον προ­γραμ­μα­τι­σμό χει­ρουρ­γείων που αφορούν τα «ψυχρά» περι­στα­τικά, γεγονός για το οποίο δεν ευθύ­νο­νται μόνον οι θερινές άδειες των γιατρών στο ΕΣΥ. Η αύξηση των τρο­χαίων κατά την ίδια περίοδο και γενι­κό­τερα των έκτατων περι­στα­τι­κών, είναι η αιτία που οι διοι­κή­σεις των νοση­λευ­τι­κών μονάδων απο­φα­σί­ζουν να κάνουν οικο­νο­μία στις μονάδες αίματος που… ξοδεύ­ο­νται.

Την ίδια ώρα, τα επίσημα δεδο­μένα του Εθνικού Κέντρου Αιμο­δο­σίας (ΕΚΕΑ) ξεδι­πλώ­νουν μια σειρά από αντι­φά­σεις και παρα­λεί­ψεις σε επίπεδο εθνικής στρα­τη­γι­κής.

Για παρά­δειγμα και παρότι ο ιός του Δυτικού Νείλου έχει εγκα­τα­στα­θεί στη χώρα μας, απει­λώ­ντας τη δημόσια υγεία κάθε καλο­καίρι, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κρί­νε­ται ως ο βασικός ύποπτος των ελλεί­ψεων σε αίμα στην πραγ­μα­τι­κό­τητα απο­τε­λεί τον πιο αδύναμο κρίκο στην αλυσίδα των αιτιών.

Ειδι­κό­τερα και όπως διευ­κρι­νί­ζει στα «ΝΕΑ» η αιμα­το­λό­γος και πρό­ε­δρος του ΕΚΕΑ Χάρις Ματσούκα, οι αιμο­δο­σίες συνε­χί­ζο­νται κανο­νικά ακόμη και στις επη­ρε­α­ζό­με­νες περιο­χές πλην μερικών εξαι­ρέ­σεων. «Οι επη­ρε­α­ζό­με­νες περιο­χές με μικρό πλη­θυ­σμό απο­κλεί­ο­νται από την αιμο­δο­σία. Ομως, στις περιο­χές με μεγάλο πλη­θυ­σμό, όπου έχουν κατα­γρα­φεί κρού­σματα του ιού, γίνεται αυστη­ρός έλεγχος στο αίμα».

Είναι σημα­ντικό εντού­τοις να σημειω­θεί, ότι οι επη­ρε­α­ζό­με­νες περιο­χές από ελο­νο­σία εξαι­ρού­νται αυστηρά από τη δια­δι­κα­σία της αιμο­δο­σίας.

Αντι­θέ­τως και σύμφωνα με την ειδικό για την κατα­κό­ρυφη μείωση συλ­λο­γής αίματος τη θερινή περίοδο – εφέτος η συλλογή μονάδων είναι μειω­μένη κατά 50% – ευθύ­νε­ται κατά κύριο λόγο η «αποχή» των εθε­λο­ντών – αιμο­δο­τών από τα κέντρα αιμο­δο­σίας εξαι­τίας καλο­και­ρι­νών δια­κο­πών.

Πάντως, ανα­λύ­ο­ντας ενδε­λε­χώς το πρό­βλημα η πρό­ε­δρος του ΕΚΕΑ καταρ­ρί­πτει ακόμη έναν «μύθο» που… θέλει τους Ελληνες μη ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους στον τομέα της αιμο­δο­σίας.

Οι αιμο­δό­τες

Ειδι­κό­τερα, στην Ελλάδα είναι κατα­γε­γραμ­μέ­νοι 325.000 αιμο­δό­τες. Σύμφωνα με σχετικό αλγό­ριθμο του Παγκό­σμιου Οργα­νι­σμού Υγείας για να εξα­σφα­λι­στούν οι εγχώ­ριες ανάγκες μιας χώρας, θα πρέπει να δίνει αίμα το 3% του πλη­θυ­σμού, συνεπώς υπό το πρίσμα αυτό η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι αυτάρ­κης.

Η σύγκριση τη χώρας μας με την Ελβετία – από όπου εισά­γουμε αίμα – ξεκα­θα­ρί­ζει ακόμη περισ­σό­τερο το τοπίο. Στην Ελλάδα συλ­λέ­γε­ται 550.000 – 580.000 μονάδες αίματος ετησίως, εκ των οποίων όλες μεταγ­γί­ζο­νται. Στην Ελβετία όπου ο πλη­θυ­σμός της είναι 8,3 εκα­τομ­μύ­ρια, η αντί­στοιχη ποσό­τητα σύμφωνα με τα στοι­χεία που παρα­θέ­τει η κ. Ματσούκα δεν ξεπερνά τις 300.000 μονάδες αίματος.

Η αύξηση των εθε­λο­ντών προ­κύ­πτει και από τη σύγκριση των ετών 2015 και 2018. Ειδι­κό­τερα, πριν από τέσσερα χρόνια το 55% των μονάδων αίματος συγκε­ντρώ­θηκε από αιμο­δό­τες και το υπό­λοιπο κατά κανόνα από συγ­γε­νείς και φίλους των ασθενών που βρί­σκο­νταν σε ανάγκη. Πέρυσι, το ποσοστό που αφορά στους εθε­λο­ντές σκαρ­φά­λωσε στο 63%.

Παρ’ όλα αυτά, οι εθε­λο­ντές λόγω των θερινών δια­κο­πών είναι συχνά απρό­θυ­μοι να δώσουν αίμα ενώ δεν έχει ακόμη εμπε­δω­θεί το μήνυμα της αιμο­δο­σίας δύο φορές τον χρόνο. Γι’ αυτό και κατά κανόνα το αίμα εξα­σφα­λί­ζε­ται τους καλο­και­ρι­νούς μήνες κυρίως μέσα από το συγ­γε­νικό περι­βάλ­λον.

Στο πλαίσιο αυτό το ΕΚΕΑ στέλνει σε κάθε ευκαι­ρία το μήνυμα ότι «η ασθέ­νεια δεν κάνει δια­κο­πές».

πηγή newpost.gr