Αθρόα η προσέλευση νέων από κάθε γωνιά της Ρόδου στα μέτωπα της φωτιάς

Φωτιά ημέρα ένατη… Πυρο­σβέ­στες και εθε­λο­ντές που επι­χει­ρούν στα πύρινα μέτωπα ανα­με­τρώ­νται εκτός από το «θηρίο» και με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Εχουν στα­μα­τή­σει να μετρούν ώρες, μέρες. Κάθε λεπτό που μετράει είναι κρίσιμο, μάς λένε. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Δεν υπάρχει χρόνος για ύπνο, για φαγητό, για ξεκού­ραση. Δεν υπάρχει χρόνος για βιο­λο­γι­κές ανάγκες.

Από την Τρίτη 18 Ιουλίου που ξέσπασε η πυρ­κα­γιά δεκάδες εθε­λο­ντές βρέ­θη­καν στα μέτωπα για να βοη­θή­σουν τους πυρο­σβέ­στες και τους πιστο­ποι­η­μέ­νους εθε­λο­ντές πυρο­σβέ­στες. Οι μέρες περνούν και οι εθε­λο­ντές κάθε μέρα γίνο­νται περισ­σό­τε­ροι. Οι δεκάδες έγιναν εκα­το­ντά­δες, όλοι με την ίδια αγωνία, όλοι με τον ίδιο πόνο, όλοι με το ίδιο πείσμα. Να σβήσει η φωτιά.

Στο μέτωπο επι­χει­ρούν αδιά­κοπα μαζί με τους πυρο­σβέ­στες και τους εθε­λο­ντές έφηβοι που επέ­λε­ξαν να ξενυ­χτούν στα μέτωπα της πυρ­κα­γιάς αντί σε κέντρα δια­σκέ­δα­σης, που επέ­λε­ξαν να περνούν τη μέρα τους επι­τη­ρώ­ντας δάση και προ­σφέ­ρο­ντας βοήθεια σε όσους επι­χει­ρούν στην κατά­σβεση αντί να πάνε στην παραλία για μπάνιο ή με την παρέα τους για καφέ.

Υπάρ­χουν ηλι­κιω­μέ­νοι που από την πρώτη στιγμή βρέ­θη­καν στο πλευρό των πυρο­σβε­στών και των εθε­λο­ντών πυρο­σβε­στών προ­σφέ­ρο­ντας με όποιο τρόπο μπορούν. Κάνο­ντας περι­πο­λίες, κρα­τώ­ντας μάνικες, μετα­φέ­ρο­ντας νερό ακόμα και με τους κου­βά­δες.

Μέσα από το έρεβος που προ­κά­λεσε η κατα­στρο­φική πυρ­κα­γιά, αχνο­φαί­νε­ται η ελπίδα του αύριο, της αλλη­λεγ­γύης, της συνει­σφο­ράς, της ατο­μι­κής ευθύνης, της νέας γενιάς που τόσα της έχουν προ­σά­ψει. Και όμως η γενιά του τάμπλετ και των κινητών τηλε­φώ­νων έδωσε και δίνει δυνα­μικό παρών στα μέτωπα της πυρ­κα­γιάς μαζί με τους πυρο­σβέ­στες και τους εθε­λο­ντές σε πείσμα όλων εκείνων που τη θεωρούν τη γενιά του καναπέ, του καφέ και της αδρά­νειας.

Οι εθε­λο­ντές που επι­χει­ρούν στα μέτωπα της φωτιάς, όλες αυτές τις ημέρες και που δεν έχουν λείψει ούτε στιγμή από τη μάχη με τις φλόγες αφιε­ρώ­νο­ντας και την τελευ­ταία ικμάδα της δύναμής τους στην κατά­σβεση της πυρ­κα­γιάς και στην προ­στα­σία του δασικού μας πλούτου αλλά και των περιου­σιών των συγ­χω­ρια­νών τους, δηλώ­νουν και οι ίδιοι την έκπληξή τους από την αθρόα προ­σέ­λευση της νέας γενιάς στα μέτωπα της πυρ­κα­γιάς.

Εθε­λο­ντές που επι­χει­ρούν μέρες και νύχτες και στους οποίους η Ρόδος οφείλει ένα τερά­στιο ευχα­ρι­στώ και μια απέ­ρα­ντη ευγνω­μο­σύνη με δάκρυα στα μάτια περι­γρά­φουν πως σε κάθε έκκληση, σε κάθε ανάγκη είναι πρώτα τα νέα παιδιά που δίνουν το «παρών» συναι­σθα­νό­μενα την ανάγκη για κάθε είδους βοήθεια.

Σημα­ντική όμως είναι η προ­σφορά των νέων και στην συγκέ­ντρωση τρο­φί­μων και φαρ­μά­κων, ειδών πρώτης ανάγκης, εντο­πι­σμού και μετα­φο­ράς πυρό­πλη­κτων ζώων, στις επι­χει­ρή­σεις για τις ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις, στις περι­πο­λίες για την προ­στα­σία των δασών και όπου άλλου χρεια­στεί να συν­δρά­μουν…

Ο εθε­λο­ντής και επι­κε­φα­λής της Εθε­λο­ντι­κής Ομάδας Αντι­με­τώ­πι­σης Κατα­στρο­φών Σαλάκου κ. Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος ο οποίος από την περα­σμένη Τρίτη 18 Ιουλίου που ξέσπασε η πυρ­κα­γιά βρί­σκε­ται στον Προφήτη Ηλία μέρα νύχτα μαζί με τα 25 περίπου μέλη της ομάδας, ανέφερε στη «δ» πως με την πρώτη έκκληση για βοήθεια στο δάσος του Προφήτη Ηλία περισ­σό­τερα από 200 άτομα έσπευ­σαν να βοη­θή­σουν από τα γύρω χωριά, στην πλειο­νό­τητά τους έφηβοι και νέα παιδιά, αγόρια και κορί­τσια που σε χρόνο μηδέν βρέ­θη­καν στο μέτωπο δίπλα στους εθε­λο­ντές.

Και ο εθε­λο­ντής Σταύρος Φλα­μπου­ριά­ρης ο οποίος επι­χει­ρεί στα μέτωπα της πυρ­κα­γιάς όλες αυτές τις μέρες, με αναρ­τή­σεις του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, υπο­γραμ­μί­ζει την σημα­ντική συνει­σφορά των νέων παιδιών που ενεργά συμ­με­τέ­χουν στην κατά­σβεση των μετώπων, υπό το άγρυπνο μάτι των μεγα­λύ­τε­ρων που μερι­μνούν για την ασφά­λειά τους.

Παιδιών που άφησαν την ασφά­λεια του σπιτιού τους και που σε συν­θή­κες ακραίων και­ρι­κών συν­θη­κών επι­χει­ρούν κοντά στις φωτιές σε υψηλές θερ­μο­κρα­σίες και σε απο­πνι­κτική ατμό­σφαιρα γιατί θέλουν να προ­σφέ­ρουν στον τόπο τους. Γιατί παρα­δειγ­μα­τί­ζο­νται από τους εκα­το­ντά­δες εθε­λο­ντές που βρί­σκο­νται από την πρώτη στιγμή στα μέτωπα και γιατί αγαπούν τον τόπο τους.

Κι αυτή είναι η μόνη ακτίδα φωτός μέσα στο ζοφερό κλίμα που βιώ­νουμε στη Ρόδο με τη φωτιά να καίει για ένατη ημέρα απει­λώ­ντας, προ­κα­λώ­ντας τερά­στια οικο­λο­γική κατα­στροφή, απο­δε­κα­τί­ζο­ντας τον ζωικό πλούτο, κατα­στρέ­φο­ντας καλ­λιέρ­γειες και περιου­σίες.