Σύζυγος Λύτρα: Δεν είναι «η κακιά η ώρα» μια κακοποιητική συμπεριφορά. Είναι έγκλημα

Στην πρώτη της επίσημη ανα­κοί­νωση μετά την κακο­ποί­ηση που υπέστη από τον σύζυγό της ποι­νι­κο­λόγο Από­στολο Λύτρα, προέβη η Σοφία Πολυ­ζω­γο­πού­λου διά μέσω του δικη­γό­ρου της, Θέμη Σοφού.

Ανα­λυ­τικά όσα ανα­φέ­ρει:

«Από την στιγμή που δέχθηκα την απρό­κλητη και πρω­το­φα­νούς βιαιό­τη­τας πράξη του συζύγου μου, καθώς και την εν γένει μετέ­πειτα συμπε­ρι­φορά του που κατα­δει­κνύ­ουν τον ψυχισμό και την προ­σω­πι­κό­τητά του, έχω τηρήσει συνει­δητά τη στάση της σιγής προς τα μέσα μαζικής ενη­μέ­ρω­σης. Τούτο δε διότι σέβομαι την εν εξε­λί­ξει ποινική δια­δι­κα­σία αλλά κυρίως και προ­ε­χό­ντως την κόρη μου, η οποία είναι ο μονα­δι­κός λόγος για τον οποίο μπαίνω στη δυσά­ρε­στη δια­δι­κα­σία να τοπο­θε­τηθώ δημο­σίως.

Απο­σα­φη­νίζω ότι δεν έχω προβεί σε καμία απο­λύ­τως δήλωση και δια­ψεύδω όσες απο­δί­δο­νται σε εμένα ή στο οικο­γε­νειακό και φιλικό περι­βάλ­λον μου, καθότι τη δεδο­μένη χρονική στιγμή τόσο εγώ όσο και οι άνθρω­ποι που είναι δίπλα μας έχουμε ως μονα­δική προ­τε­ραιό­τητα τη δια­φύ­λαξη του τέκνου μου και τη δική μου σωμα­τική και ψυχο­λο­γική ανά­καμψη.

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, εκφράζω την παρά­κληση να μην επα­να­λη­φθεί καμία απο­λύ­τως αναφορά στο πρόσωπο της κόρης μου, άλλωστε οι όποιες ανα­φο­ρές δεν δικαιο­λο­γού­νται από την ανάγκη ενη­μέ­ρω­σης, η οποία πρέπει να εστιά­ζε­ται μόνον στη μάστιγα της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας και στην αξιό­ποινη πράξη που έχει τελε­στεί εις βάρος μου και προ­ξέ­νησε αναμ­φί­βολα και απο­δε­δειγ­μένα κίνδυνο για τη ζωή μου.

Δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα άλλωστε το γεγονός ότι από τα συνεχή πολ­λα­πλά γρον­θο­κο­πή­ματα στο πρόσωπό μου και το κεφάλι μου πνι­γό­μουν εκείνη την ώρα από το αίμα που κατά­πινα, είχε σπάσει η μύτη μου και λιπο­θυ­μούσα. Υπάρ­χουν πολλά περι­στα­τικά που μόνον η ανά­κριση κι η αστυ­νο­μική και δικα­στική αρχή γνω­ρί­ζουν και τα οποία δεν επιθυμώ να δημο­σιο­ποι­ήσω, σεβό­μενη το έργο της Δικαιο­σύ­νης, αλλά και για τη δική μου ασφά­λεια.

Το ότι σιωπώ δε σημαί­νει αδυ­να­μία, είτε ότι κρύ­βο­μαι είτε ότι δεν είναι ανα­γκαία η ανά­δειξη της αλή­θειας, το ότι σιωπώ σημαί­νει ακριβώς το αντί­θετο. Δεν προέχει ο δημό­σιος διά­λο­γος περί του εάν ήταν αιτιο­λο­γη­μένη η προ­σω­ρινή κράτηση ή ο νομικός χαρα­κτη­ρι­σμός της πράξης. Αυτός ο διά­λο­γος θα γίνει μόνον μέσα στη δικα­στική αίθουσα.

Μετά λύπης δια­πι­στώνω ότι από ελά­χι­στη, ευτυχώς, μερίδα των μέσων έχει ανα­πτυ­χθεί παρα­φι­λο­λο­γία για οικο­νο­μι­κής φύσεως ζητή­ματα και θέλω να διευ­κρι­νίσω ότι κατόπιν συνεν­νό­η­σης μεταξύ των πλη­ρε­ξου­σίων δικη­γό­ρων προ­σήλθε εξου­σιο­δο­τη­μένο πρόσωπο το Σάββατο 22 Ιουνίου 2024 και παρέ­λαβε ό,τι ανήκε στο σύζυγό μου, από την μέχρι πρό­τι­νος συζυ­γική στέγη.

Πλη­ρο­φο­ρή­θηκα τη συγ­γνώμη του συζύγου μου και την ανα­γνώ­ρισή του προς το πρόσωπό μου ως άξιας συζύγου και μητέρας, την οποία αντι­λαμ­βά­νο­μαι ως υστε­ρό­βουλη, καθώς η συμπε­ρι­φορά του μετά την πράξη και μέχρι σήμερα δεν εκδη­λώ­νει ειλι­κρινή έκφραση μετα­μέ­λειας.

Ως μάχιμη δικη­γό­ρος και ως θεσμι­κός συλ­λει­τουρ­γός της Δικαιο­σύ­νης γνωρίζω πολύ καλά ότι ο μονα­δι­κός τρόπος δικαί­ω­σής μου μπορεί να επι­τευ­χθεί μόνο μέσω της προ­σφυ­γής στη Δικαιο­σύνη, την οποία υπηρετώ και σέβομαι. Ως εκ τούτου, για όλα τα ζητή­ματα που άπτο­νται της εν λόγω υπό­θε­σης απευ­θύ­νο­μαι στις αρμό­διες αρχές, με αδιά­σει­στα στοι­χεία και απο­δεί­ξεις.

Τέλος, νιώθω ευγνω­μο­σύνη για την αγάπη και την συμπα­ρά­σταση που έχω δεχθεί για αυτό που υπέστην και το οποίο κάποιοι το παρου­σιά­ζουν ως “η κακιά η ώρα”. Δεν είναι “η κακιά η ώρα” μια κακο­ποι­η­τική συμπε­ρι­φορά. Δεν είναι “η κακιά η ώρα”, είναι έγκλημα».