Δημήτρης Λιγνάδης : Σοκάρει το δικαστικό βούλευμα – Πλησίαζε ανήλικα παιδιά για 30 χρόνια

Με ένα βού­λευ­μα – «φωτιά» η Δι­καιο­σύ­νη στοι­χειο­θε­τεί βήμα – βήμα τους λό­γους, για τους οποί­ους ο Δη­μή­τρης Λι­γνά­δης κα­τέ­στη κα­τη­γο­ρού­με­νος για βια­σμό κατά συρ­ροή και στη συ­νέ­χεια συ­νε­λή­φθη.

Με το συ­γκε­κρι­μέ­νο βού­λευ­μα οι δι­κα­στές, μέλη του συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών της Αθή­νας, απέρ­ρι­ψαν την αί­τη­ση που είχε κα­τα­θέ­σει ο σκη­νο­θέ­της για ακύ­ρω­ση της δί­ω­ξης που ασκή­θη­κε σε βάρος του για βια­σμό κατά συρ­ροή αλλά και για ακύ­ρω­ση του εντάλ­μα­τος που εκ­δό­θη­κε για την σύλ­λη­ψή του.

Μετά την απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης αυτής, την πε­ρα­σμέ­νη Πέμ­πτη άνοι­ξε ο δρό­μος για την απο­λο­γία του κα­τη­γο­ρού­με­νου, κατά την οποία όμως ο σκη­νο­θέ­της δεν έπει­σε ανα­κρί­τρια και ει­σαγ­γε­λέα για την αθω­ό­τη­τά του, αφού και οι δυο τά­χθη­καν υπέρ της προ­φυ­λά­κι­σής του.

Οι δι­κα­στές, μέλη του συμ­βου­λί­ου, με το βού­λευ­μά τους, υιο­θε­τούν πλή­ρως την ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση επί της αί­τη­σης Λι­γνά­δη και απο­φαί­νο­νται πως:

• 1ον) ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν έχει δι­καί­ω­μα από το νόμο να ασκή­σει προ­σφυ­γή κατά του εντάλ­μα­τος σύλ­λη­ψης του,
• 2ον) ότι ασκή­θη­κε σε βάρος του δίωξη από τη Δι­καιο­σύ­νη καθώς υπάρ­χουν στοι­χεία για έκνο­μη δράση του από το 1985, όταν έγινε η πρώτη κα­ταγ­γε­λία σε βάρος του για ασέλ­γεια σε ανή­λι­κο. Η έκνο­μη δράση του κα­τη­γο­ρού­με­νου – ανα­φέ­ρουν οι δι­κα­στές – συ­νε­χί­στη­κε έκτο­τε σε βάθος 30ετίας μέχρι και το 2015
• 3ον) Τα άλ­λο­θι που προ­σκό­μι­σε ο σκη­νο­θέ­της για να απο­δεί­ξει ότι δεν τέ­λε­σε τους βια­σμούς στους τό­πους και τους χρό­νους που κα­τη­γο­ρεί­ται ότι τέ­λε­σε δεν είναι ισχυ­ρά, καθώς πα­ρου­σιά­ζουν χρο­νι­κά κενά.

Στο βού­λευ­μα και κυ­ρί­ως στο μέρος του εκεί­νο που κα­τα­γρά­φε­ται η ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση, πα­ρου­σιά­ζε­ται το σύ­νο­λο της δι­κο­γρα­φί­ας σε βάρος του Λι­γνά­δη, η οποία πραγ­μα­τι­κά σο­κά­ρει. Οι μη­νυ­τές του σκη­νο­θέ­τη και οι μάρ­τυ­ρες που κα­τέ­θε­σαν ενα­ντί­ον του, ανα­φέ­ρο­νται με λε­πτο­μέ­ρειες σε γε­γο­νό­τα και πε­ρι­στα­τι­κά που δύ­σκο­λα μπο­ρεί κά­ποιος να προ­σπε­ρά­σει.

Στις μαρ­τυ­ρί­ες και τα στοι­χεία αυτά – εκ των οποί­ων τα πε­ρισ­σό­τε­ρα έχουν δει το φως της δη­μο­σιό­τη­τας – εμπε­ριέ­χε­ται κα­τά­θε­ση ενός εκ των μη­νυ­τών ο οποί­ος ανα­φέ­ρε­ται σε ανή­λι­κα αγό­ρια που, όπως λέει, είχε προ­σλά­βει ο Δη­μή­τρης Λι­γνά­δης για να του κα­θα­ρί­ζουν το σπίτι, ένα­ντι αμοι­βής 5 έως 10 ευρώ. Όπως κα­τα­θέ­τει ο μη­νυ­τής τα παι­διά ερω­το­τρο­πού­σαν με­τα­ξύ τους στο σα­λό­νι του δια­με­ρί­σμα­τος του σκη­νο­θέ­τη και εκεί­νος αυ­να­νί­ζο­νταν…..

Τι κρί­θη­κε για τη δίωξη και ένταλ­μα σύλ­λη­ψης

Ει­δι­κό­τε­ρα, με το υπ. αριθ­μόν 652/2021 βού­λευ­μά τους οι δι­κα­στές του συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Αθη­νών, υιο­θέ­τη­σαν στο σύ­νο­λό της την ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση και απέρ­ρι­ψαν το αί­τη­μα που είχε υπο­βάλ­λει ο Λι­γνά­δης για ακύ­ρω­σης της ποι­νι­κής δί­ω­ξης επει­δή δεν είχε κλη­θεί προη­γου­μέ­νως να δώσει εξη­γή­σεις αλλά και για ακύ­ρω­ση της έκ­δο­σης του εντάλ­μα­τος για τη σύλ­λη­ψή του.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, σε ό,τι αφορά στο αί­τη­μα του κα­τη­γο­ρού­με­νου για ακύ­ρω­ση της δί­ω­ξης ενα­ντί­ον του για το κα­κούρ­γη­μα του βια­σμού κατά συρ­ροή επει­δή δεν κλή­θη­κε πρώτα για εξη­γή­σεις, οι δι­κα­στές ερ­μη­νεύ­ο­ντας τα σχε­τι­κά άρθρα του Κώ­δι­κα Ποι­νι­κής Δι­κο­νο­μί­ας ανα­φέ­ρουν πως: «…η κλήση του υπό­πτου στο στά­διο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης προς πα­ρο­χή εξη­γή­σε­ων για πράξη τι­μω­ρού­με­νη σε βαθμό κα­κουρ­γή­μα­τος μπο­ρεί να πα­ρα­λει­φθεί αν από τα στοι­χεία της προ­κα­ταρ­κτι­κής, προ­κύ­πτει σαφώς ότι ο ύπο­πτος έχει σχε­διά­σει τη φυγή του ή την τέ­λε­ση νέων εγκλη­μά­των και έχουν προ­κύ­ψει επαρ­κείς εν­δεί­ξεις για την άμεση άσκη­ση ποι­νι­κής δί­ω­ξης…».

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο ανα­φέ­ρει στο βού­λευ­μα του πως στην πε­ρί­πτω­ση του Λι­γνά­δη η ει­σαγ­γε­λία άσκη­σε δίωξη ενα­ντί­ον του αξιο­ποιώ­ντας τα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας (μη­νύ­σεις και μαρ­τυ­ρί­ες) από τα οποία προ­κύ­πτει ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος: «Του­λά­χι­στον από το έτος 1984, οπότε χρο­νο­λο­γεί­ται σή­μαν­σή του για αδί­κη­μα σχε­τι­ζό­με­νο με τη γε­νε­τή­σια ελευ­θε­ρία σε βάρος ανη­λί­κου και έως έτος 2015, δη­λα­δή για διά­στη­μα του­λά­χι­στον 30 ετών, προ­σέγ­γι­ζε ανη­λί­κους και εν γένει άτομα νε­α­ρής ηλι­κί­ας, πέραν των κα­τα­νο­μα­ζό­με­νων στη δι­κο­γρα­φία και πλή­θος άλλων, τους οποί­ους εντό­πι­ζε με αφορ­μή τις καλ­λι­τε­χνι­κές του δρα­στη­ριό­τη­τες στο χώρο των θε­ά­τρων που λει­τουρ­γού­σε ως ηθο­ποιός και σκη­νο­θέ­της, είτε ως δι­δά­σκων θε­α­τρι­κή αγωγή σε σχο­λεία και ερ­γα­στή­ρια, είτε από φι­λι­κούς κύ­κλους, ακόμη δε και τυ­χαία σε διά­φο­ρες πε­ριο­χές των Αθη­νών, που σύ­χνα­ζαν ανή­λι­κοι και νέοι και υπο­σχό­με­νος να τους κα­θο­δη­γή­σει και να τους βοη­θή­σει να στα­διο­δρο­μή­σουν στον καλ­λι­τε­χνι­κό χώρο…..».

Οι δι­κα­στές έκρι­ναν πως από τα στοι­χεία αυτά προ­έ­κυ­ψαν εν­δεί­ξεις για άσκη­ση ποι­νι­κής δί­ω­ξης σε βάρος του σκη­νο­θέ­τη αλλά και για την τέ­λε­ση νέων αντί­στοι­χων εγκλη­μά­των «τα οποία κατά τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 244 παρ. 2 ΚΠΔ, δεν είναι ανα­γκαίο να είναι ίσης βα­ρύ­τη­τας, αφού η με­θο­δευ­μέ­νη αυτή δράση του αι­τού­ντος και η επα­νει­λημ­μέ­νη τέ­λε­ση υπο­δει­κνύ­ει στα­θε­ρή ροπή του προς τη διά­πρα­ξη αυτού του εί­δους των εγκλη­μά­των, ως στοι­χείο της προ­σω­πι­κό­τη­τας του, στοι­χείο το οποίο δεν θα μπο­ρού­σε να με­τα­βλη­θεί ούτε κατά το χρόνο που διε­νερ­γεί­το η προ­κα­ταρ­κτι­κή εξέ­τα­ση και θα κα­λού­νταν για έγ­γρα­φες εξη­γή­σεις ο κα­τη­γο­ρού­με­νος….». Με το σκε­πτι­κό αυτό οι δι­κα­στές απέρ­ρι­ψαν ως αβά­σι­μη την αί­τη­ση του Λι­γνά­δη ως προς το σκέ­λος της εκεί­νο με το οποίο ζη­τού­σε την ακύ­ρω­ση της δί­ω­ξης ενα­ντί­ον του.

Σε ό,τι αφορά στο αί­τη­μα του κα­τη­γο­ρού­με­νου για ακύ­ρω­ση του εντάλ­μα­τος της σύλ­λη­ψής του οι δι­κα­στές ανα­φέ­ρουν πως ο νόμος δεν προ­βλέ­πει δι­καί­ω­μα προ­σφυ­γής για ακύ­ρω­ση του εντάλ­μα­τος σύλ­λη­ψης. Ως εκ τού­του, η προ­σφυ­γή Λι­γνά­δη κατά το μέρος που αφορά την ακύ­ρω­ση του εντάλ­μα­τος κρί­νε­ται απα­ρά­δε­κτη, υπο­γραμ­μί­ζουν οι δι­κα­στές.

Τι λένε για τα άλ­λο­θι του Λι­γνά­δη

Οι δι­κα­στές ανα­φέ­ρουν στο βού­λευ­μά τους και το σκε­πτι­κό τους με το οποίο απέρ­ρι­ψαν τα άλ­λο­θι που προ­σκό­μι­σε ο Δ. Λι­γνά­δης για να στη­ρί­ξει τον ισχυ­ρι­σμό του ότι ο ίδιος δεν βρί­σκο­νταν στα ση­μεία που τε­λέ­στη­καν οι βια­σμοί που του απο­δί­δουν οι μη­νυ­τές του κατά τις ημε­ρο­μη­νί­ες που εκεί­νοι ανα­φέ­ρουν. Οι δι­κα­στές κά­νουν λόγο χρο­νι­κά κενά στα έγ­γρα­φα αυτά, τα οποία ο σκη­νο­θέ­της προ­σκό­μι­σε και στην ανα­κρί­τρια κατά τη διάρ­κεια της απο­λο­γί­ας του.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά οι δι­κα­στές ανα­φέ­ρουν στο βού­λευ­μά τους ως προς τα άλ­λο­θι του Λι­γνά­δη: «Συ­γκε­κρι­μέ­να κατά την ενώ­πιον του Δι­κα­στι­κού Συμ­βου­λί­ου δια­δι­κα­σία προ­σκο­μί­στη­καν έγ­γρα­φα μετά τα οποία ο αιτών θε­ω­ρεί ότι κα­ταρ­ρί­πτε­ται η φυ­σι­κή πα­ρου­σία του στους τό­πους και κατά τους χρό­νους των δυο πρά­ξε­ων των βια­σμών (……..) του πρώ­του τον Αύ­γου­στο του 2010 στην Αθήνα και του δεύ­τε­ρου στην Επί­δαυ­ρο την 9η Αυ­γού­στου 2014… Σχε­τι­κώς εγ­χεί­ρι­σε κατά την αυ­το­πρό­σω­πή πα­ρά­στα­ση του ενώ­πιον του δι­κα­στι­κού συμ­βου­λί­ου κα­ταρ­χήν αντί­γρα­φα ει­σι­τη­ρί­ων και φο­ρο­λο­γι­κών πα­ρα­στα­τι­κών με τα φαί­νε­ται ότι κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 3/8/2010 έως 9/8/2010 βρι­σκό­ταν σε τα­ξί­δι στην Αί­γυ­πτο και κατά δεύ­τε­ρον φω­το­γρα­φί­ες από τις οποί­ες προ­κύ­πτει ότι κατά τις ημε­ρο­μη­νί­ες 1η, 5η, 6η, 11η, 15η και 16η /8/2015 βρι­σκό­ταν δια­κο­πές στην Ιθάκη με φι­λι­κά του πρό­σω­πα. Πλην όμως από τα πρώτα εκ των εγ­γρά­φων αυτών κα­λύ­πτε­ται μόνο ένα μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα των ημε­ρών του Αυ­γού­στου του 2010 ενώ η πράξη για την οποία ασκή­θη­κε η δίωξη δεν έχει προσ­διο­ρι­στεί κατά ακρι­βή ημε­ρο­μη­νία, ενώ από τα δεύ­τε­ρα υπάρ­χει κενό ακρι­βώς κατά την επί­μα­χη ημε­ρο­μη­νία της 9ης Αυ­γού­στου 2015…..».

Η δι­κο­γρα­φία που σο­κά­ρει

Στην ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση, που εμπε­ριέ­χε­ται στο σώμα του βου­λεύ­μα­τος, πα­ρα­τί­θε­ται όμως και το σύ­νο­λο των στοι­χεί­ων που συ­γκέ­ντρω­σαν οι ει­σαγ­γε­λείς για τον κα­τη­γο­ρού­με­νο σκη­νο­θέ­τη. Πρό­κει­ται κατά βάση για μαρ­τυ­ρί­ες πα­θό­ντων οι οποί­ες προ­κα­λούν «σοκ». Μια εξ αυτών, προ­έρ­χε­ται τον έναν εκ των δυο μη­νυ­τών του Δ. Λι­γνα­δη.

Σύμ­φω­να με αυτή, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε προ­σλά­βει ανή­λι­κά αγό­ρια για την κα­θα­ριό­τη­τα του σπι­τιού του, τα οποία ο μάρ­τυ­ρας είχε δει να ερω­το­τρο­πούν στο δια­μέ­ρι­σμα του σκη­νο­θέ­τη στο Με­τα­ξουρ­γείο και ο τε­λευ­ταί­ος να τα πα­ρα­κο­λου­θεί και να αυ­να­νί­ζε­ται.

Στην ει­σαγ­γε­λι­κή πρό­τα­ση η μαρ­τυ­ρία αυτή του μη­νυ­τή, ο οποί­ος έμει­νε στο σπίτι του Λι­γνά­δη για πε­ρί­που 20 ημέ­ρες, πε­ρι­γρά­φε­ται ως εξής: «Κατά το διά­στη­μα αυτό στο σπίτι ερ­χό­ταν ένα ανή­λι­κο αγόρι, το οποίο σι­δέ­ρω­νε, έπλε­νε και γε­νι­κώς φρό­ντι­ζε για την κα­θα­ριό­τη­τα του σπι­τιού του αι­τού­ντα (σ.σ του κα­τη­γο­ρού­με­νου σκη­νο­θέ­τη), ο οποί­ος του έδινε 5 -10 ευρώ για τις υπη­ρε­σί­ες του. Μια μέρα μά­λι­στα που ο παθών μπήκε στο σπίτι, βρήκε το παιδί μου κα­θά­ρι­ζε με έναν φίλο του ετε­ρο­φυ­λό­φι­λο, ηλι­κί­ας 15 – 16 ετών, να είναι αμ­φό­τε­ροι με τα εσώ­ρου­χά τους μέσα στο σα­λό­νι και να τρί­βε­ται ο ένας πάνω στον άλλο βίαια, ο δε αιτών που κά­θο­νταν δίπλα τους στον κα­να­πέ με το εσώ­ρου­χό του αυ­να­νί­ζο­νταν. Μετά το πε­ρι­στα­τι­κό αυτό, ο αιτών είπε στον πα­θό­ντα για τον ετε­ρο­φυ­λό­φι­λο ανή­λι­κο ότι «αυτός πρέ­πει να υπο­κύ­ψει και θα υπο­κύ­ψει και σε εσένα». Επί­σης μια άλλη μέρα, παθών δια­πί­στω­σε ότι το παιδί που κα­θά­ρι­ζε είχε μπει στο δω­μά­τιο του αι­τού­νταν με έναν άλλο ανή­λι­κο και τον ίδιο τον αι­τού­ντα και όταν βγή­καν από το δω­μά­τιο ο άλλος ανή­λι­κος ήταν φα­νε­ρά στε­να­χω­ρη­μέ­νος και δεν ήθελε να μι­λή­σει για αυτό που είχε συμ­βεί. Αυτό που είχε κάνει εντύ­πω­ση στον πα­θό­ντα κατά τη διάρ­κεια της σχέ­σης του με τον αι­τού­ντα ήταν ότι του έλεγε ότι είχε τη φα­ντα­σί­ω­ση να είναι ο παθών μόνος του στο δω­μά­τιο, να μπαί­νουν οι φίλοι του μέσα για να κά­νουν σεξ μαζί του και εκεί­νος να φω­νά­ζει «ο επό­με­νος»!

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί εδώ ο Δη­μή­τρης Λι­γνά­δης ρω­τή­θη­κε για αυτή την μαρ­τυ­ρία αυτή από την 19η τα­κτι­κή ανα­κρί­τρια. Συ­γκρι­μέ­να, έλαβε χώρα ο εξής διά­λο­γος:

Ανα­κρί­τρια: Όταν έμενε ο (….) μαζί σας, ποιος σας βοη­θού­σε στην κα­θα­ριό­τη­τα στο σπίτι;

Κα­τη­γο­ρού­με­νος: Τότε είχα μια κυρία την (….), η οποία είναι Γε­ωρ­για­νή και είναι κόρη της κυ­ρί­ας που φρο­ντί­ζει την κα­τά­κοι­τη μη­τέ­ρα μου. Ου­δέ­πο­τε είχα κά­ποιο ανή­λι­κο αγόρι να κα­θα­ρί­ζει το σπίτι μου, όπως με ρω­τά­τε. Ούτε είχα ανή­λι­κα παι­διά να μπαι­νο­βγαί­νουν στο σπίτι μου. Σε κάθε κα­τά­θε­ση υπάρ­χει πάντα και ένα κε­φά­λαιο ύπαρ­ξης ανη­λί­κων. Δη­λα­δή φω­τί­ζε­ται κατ’ επι­λο­γή η πλευ­ρά του βια­στή και του παι­δό­φι­λου. Εγώ, έκανα κά­ποιες πα­ρα­στά­σεις μόνο με παι­διά, όπως το «Billy Eliot» και δεν βρέ­θη­κε κα­νέ­να παιδί, καμία μάνα και κα­νέ­νας πα­τέ­ρας να κάνει κά­ποια κα­ταγ­γε­λία. Εί­χα­με 50 παι­διά στην εν λόγω πα­ρά­στα­ση. 

«Ανε­ξέ­λεγ­κτη γε­νε­τή­σια ορμή»

Η ει­σαγ­γε­λι­κή λει­τουρ­γός κάνει λόγο για «ανε­ξέ­λεγ­κτη γε­νε­τή­σια ορμή» του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, την οποία στην πε­ρί­πτω­ση του πρώ­του θύ­μα­τος χρη­σι­μο­ποί­η­σε ασκώ­ντας σω­μα­τι­κή βία, ενώ στην πε­ρί­πτω­ση του δεύ­τε­ρου χρη­σι­μο­ποιώ­ντας αλ­κο­όλ και ναρ­κω­τι­κή ουσία.

«Η εμ­μο­νι­κή αυτή πα­ρα­φι­λι­κή του τάση, η οποία πε­ρι­γρά­φε­ται με σα­φή­νεια τις λη­φθεί­σες κα­τα­θέ­σεις, αλλά και στις εγκλή­σεις που κα­τα­τέ­θη­καν ενώ­πιον του ει­σαγ­γε­λέα, καθώς και η στα­θε­ρή εξα­κο­λου­θη­τι­κή ροπή του προς την ικα­νο­ποί­η­ση της γε­νε­τή­σιας ορμής του με ανή­λι­κα αμ­φο­τέ­ρων των φίλων, η οποία ροπή έφτα­σε στην εγκλη­μα­τι­κή και μά­λι­στα κα­κουρ­γη­μα­τι­κή της μορφή, με πα­θό­ντες δύο αλ­λο­δα­πούς, σε συν­δυα­σμό με το γε­γο­νός ότι αυτός συ­νε­χί­ζει να μένει στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή του Με­τα­ξουρ­γεί­ου από ανέ­κα­θεν αλί­ευε ανή­λι­κους για τον ανώ­τε­ρο σκοπό, δι­καιο­λο­γού­σαν κατά την άποψή μας από­λυ­τα την εφαρ­μο­γή στο πρό­σω­πο του της πα­ρα­γρά­φου δύο του άρ­θρου 244 του κώ­δι­κα ποι­νι­κής δι­κο­νο­μί­ας περί πα­ρά­λει­ψης κλήση του ως υπό­πτου για λήψη χωρίς όρκο εξη­γή­σε­ων και της άμε­σης άσκη­σης ποι­νι­κής δί­ω­ξης σε βάρος του με σκοπό την απο­τρο­πή τέ­λε­σης νέων πάρω μην αδι­κη­μά­των σε βάρος ανη­λί­κων πα­θό­ντων» επι­ση­μαί­νει η ει­σαγ­γε­λέ­ας στην πρό­τα­ση της προς το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο.

Σύμ­φω­να με την ει­σαγ­γε­λέα ορθώς ασκή­θη­κε «άμεσα ποι­νι­κή δίωξη και συμ­φώ­νη­σε για την έκ­δο­ση εντάλ­μα­τος σύλ­λη­ψης σε βάρος του, (…) κρί­νο­ντας ότι υφί­στα­ται ενερ­γός κίν­δυ­νος να τε­λέ­σει νέα πα­ρό­μοια αδι­κή­μα­τα, κρίση που ενι­σχύ­ε­ται πλέον και από το γε­γο­νός ότι ο αιτών έχει ήδη συλ­λη­φθεί και ση­μαν­θεί για απο­πλά­νη­ση ανη­λί­κου και το έτος 1984, όπως προ­έ­κυ­ψε από το δελ­τίο εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας του».

Πηγή: in.gr