Παλιά μου τέχνη κόσκινο για τον Β. Σόιμπλε – Θέλει μνημόνιο για το Ταμείο Ανάκαμψης

Καθώς η ένταση της παν­δη­μίας δεν λέει να κοπάσει στην Ευρώπη (και όχι μόνο φυσικά), ενώ η επί­τευξη «ανοσίας της αγέλης» μέσω των μαζικών εμβο­λια­σμών απέχει ακόμη πολύ, η πίεση που δέχο­νται οι οικο­νο­μίες των «27» – τα νοι­κο­κυ­ριά, οι επι­χει­ρή­σεις και οι προ­ϋ­πο­λο­γι­σμοί – γίνεται δυσβά­στα­χτη. Λογικό είναι, λοιπόν, οι κυβερ­νή­σεις να περι­μέ­νουν ως… μάννα εξ ουρανού την πρώτη δόση από το μερίδιο που τους ανα­λο­γεί από τα 750 δις. ευρώ του Ταμείου Ανά­καμ­ψης.

Μέχρι σήμερα, η εντύ­πωση που κυριαρ­χούσε ήταν πως η εκτα­μί­ευση θα άρχιζε κάποια στιγμή στις αρχές του καλο­και­ριού, αφότου η Κομι­σιόν θα είχε δώσει το «πράσινο φως» στα σχέδια δράσης που θα είχαν κατα­θέ­σει τα κράτη-μέλη. Φαί­νε­ται, όμως, πως αυτό δεν πρέπει να θεω­ρεί­ται δεδο­μένο, καθώς υπάρ­χουν πολλά εμπόδια μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Είναι κάτι που απο­τυ­πώ­νε­ται και στο άτυπο debate που διε­ξή­χθη μέσα από τις σελίδες των Financial Times ανάμεσα σε δύο σημαί­νου­σες προ­σω­πι­κό­τη­τες των δύο πιο ισχυρών χωρών της Ευρώπης, της Γερ­μα­νίας και της Γαλλίας: Τον νυν πρόεδρο της Μπού­ντε­σταγκ, Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε και τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών της δεύ­τε­ρης, Μπρινό λε Μερ, που κατέ­στη­σαν σαφές ότι οι πολι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες Βερο­λί­νου και Παρι­σιού είναι δια­φο­ρε­τι­κές.

Βοήθεια, αλλά με όρους

Ο Σόιμπλε – ο οποίος είναι προ­φα­νές ότι δεν μπορεί να ξεχάσει τον ρόλο που έπαιξε την περίοδο 2009-’17, όταν ήταν υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών – άνοιξε πρώτος τον «χορό». Με τη γνωστή του κυνι­κό­τητα, κατη­γό­ρησε τις κυβερ­νή­σεις πολλών εταίρων της χώρας του για ανα­πο­φα­σι­στι­κό­τητα στην προ­ώ­θηση των ανα­γκαίων μεταρ­ρυθ­μί­σεων οι οποίες, κατά τη γνώμη του, απο­τε­λούν προ­ϋ­πό­θεση εκ των ων ουκ άνευ για τη λήψη βοή­θειας από το Ταμείο.

«Υπάρχει έλλειμμα πραγ­μα­τι­κής προόδου, έλλειμμα απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας στην υλο­ποί­ηση των μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών προ­γραμ­μά­των στα κράτη-μέλη. Αυτές οι δυσκο­λίες με ανη­συ­χούν πολύ», δήλωσε χαρα­κτη­ρι­στικά μιλώ­ντας στην εφη­με­ρίδα. Κατη­γό­ρησε δε τους εμπλε­κό­με­νους (εμμέσως πλην σαφώς και την Ανγκελα Μέρκελ) ότι δαπά­νη­σαν πολύ χρόνο προ­κει­μέ­νου να συμ­φω­νή­σουν για τη δύναμη πυρός του Ταμείου και την ανα­λο­γία στα κον­δύ­λια, «χωρίς όμως να σκε­φτούν επαρκώς τον τρόπο που θα δαπα­νη­θούν».

«Θα έπρεπε εδώ και πού καιρό να έχουμε απο­σα­φη­νί­σει σε ποιους τομείς θα επεν­δύ­σουν τα κράτη αυτά τα κεφά­λαια – τεχνητή νοη­μο­σύνη, ψηφιο­ποί­ηση, προ­ώ­θηση πολι­τι­κών για την αντι­με­τώ­πιση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής», τόνισε, δια­τυ­πώ­νο­ντας με σαφή­νεια τις προ­τε­ραιό­τη­τες του ίδιου και του Βερο­λί­νου. 

Στην ίδια γραμμή ο Ντο­μπρόφ­σκις

Η αλήθεια είναι, μάλιστα, πως ο Σόιμπλε δεν απο­τε­λεί εξαί­ρεση. Μπορεί να ηττή­θηκε στη μάχη της δια­δο­χής στους Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες και την καγκε­λα­ρία (ο εκλε­κτός του Φρί­ντριχ Μερτς ήρθε δεύ­τε­ρος), όμως δια­θέ­τει πολλούς συμ­μά­χους, τόσο εντός όσο και εκτός Γερ­μα­νίας.

Ένας από αυτούς είναι και ο αντι­πρό­ε­δρος της Κομι­σιόν, Βάλντις Ντο­μπρόφ­σκις. Όπως δήλωσε την περα­σμένη εβδο­μάδα, άλλωστε, οι εκτα­μιεύ­σεις από το Ταμείο θα είναι συν­δε­δε­μέ­νες με την επί­τευξη «συγκε­κρι­μέ­νων και μετρή­σι­μων στόχων», για να προ­σθέ­σει πως «υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά» που πρέπει να γίνει – καλώ­ντας, παράλ­ληλα, ορι­σμένα κράτη-μέλη να γίνουν πολύ πιο συγκε­κρι­μένα τις προ­τά­σεις των οποίων θα ζητή­σουν χρη­μα­το­δό­τηση.

Αμφό­τε­ροι, εάν θέλουμε να είμαστε ακρι­βείς, εννοούν – όσο κι αν δεν το λένε με το όνομά του, για ευνό­η­τους λόγους – ένα νέο μνη­μό­νιο, που θα αφορά τόσο τις επι­χο­ρη­γή­σεις όσο και τα δάνεια. Κάτι που, όπως είναι γνωστό, απαι­τού­σαν εξαρχής οι απο­κα­λού­με­νοι «frugals» του Βορρά – Ολλαν­δία, Αυστρία, Δανία, Σουηδία και Φιν­λαν­δία.

Οι θέσεις αυτές, ωστόσο, είναι φανερό πως όχι απλώς δεν βρί­σκουν σύμ­φω­νους, αλλά εξορ­γί­ζουν άλλους εταί­ρους. Ανάμεσά τους είναι και η Γαλλία – και ο καθ’ ύλην αρμό­διος υπουρ­γός της, ο λε Μερ, δεν δίστασε να κρούσει τον κώδωνα του κιν­δύ­νου.

Λε Μερ: Δεν θα μας στα­μα­τή­σουν οι τεχνο­κρά­τες

«Δια­πι­στώνω πως υπάρ­χουν εμπόδια και όλη η δια­δι­κα­σία προχωρά πολύ αργά. Υπάρχει ανάγκη να επι­τα­χύ­νουμε και, εάν θέλουμε να βγούμε από την οικο­νο­μική κρίση με τους καλύ­τε­ρους δυνα­τούς όρους, τα ευρω­παϊκά κον­δύ­λια πρέπει να φτάσουν το συντο­μό­τερο δυνατό», είπε μιλώ­ντας στους FT. Αμέσως μετά δε, άφησε την… μπηχτή του: «Δεν ξοδέ­ψαμε όλο αυτό το πολι­τικό κεφά­λαιο για να δούμε το σχέδιό μας να καθυ­στε­ρεί για τεχνο­κρα­τι­κούς λόγους».

«Η (οικο­νο­μική) πραγ­μα­τι­κό­τητα (που ζούμε) καθο­ρί­ζε­ται από τρία πράγ­ματα: τα υψη­λό­τερα επίπεδα χρέους στην ιστορία, τα χαμη­λό­τερα επίπεδα επι­το­κίων στην ιστορία και τη μεγα­λύ­τερη ανάγκη επεν­δύ­σεων στην ιστορία», τόνισε, ξεκα­θα­ρί­ζο­ντας πως το δημο­σιο­νο­μικό πλαίσιο της ΕΕ και της ευρω­ζώ­νης πρέπει να αλλάξει ριζικά και όχι απλώς προ­σω­ρινά.

Σημειώ­νε­ται πως η Γαλλία είχε θέσει στόχο να καλύψει με ευρω­παϊκά κον­δύ­λια το 40% του «πακέτου» στή­ρι­ξης της οικο­νο­μίας που έχει εκπο­νή­σει η κυβέρ­νηση Μακρόν σε εθνικό επίπεδο για φέτος, ύψους 100 δισ. ευρώ, δια­πι­στώ­νει όμως ότι κάτι τέτοιο δεν θα είναι εύκολο. Το ίδιο – και σε μεγα­λύ­τερο βαθμό – ισχύει προ­φα­νώς και για άλλες χώρες, κυρίως του Νότου, όπως Ιταλία, Ισπανία, Πορ­το­γα­λία και Ελλάδα.

Η αντι­πα­ρά­θεση θα είναι σκληρή, αναμ­φί­βολα.

Πηγή: in.gr