Υστατος φόρος τιμής στον αγαπητό συνάδελφο Γεώργιο Χιωτάκη

Γράφει ο δρ. Νικό­λαος Τσ. Φρόνας τέως Πρό­ε­δρος του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου

Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Χιωτάκη  στις 18 Δεκεμ­βρίου, επι­βε­βαί­ωσε τον τελικό προ­ο­ρι­σμό του ανθρώ­που, την ανα­πό­φευ­κτη μοίρα του κάθε θνητού, που είναι ο θάνατος.

Ο αεί­μνη­στος Γεώρ­γιος Χιω­τά­κης γεν­νή­θηκε στη Κάρπαθο το 1918, όπου περά­τωσε το Δημο­τικό και το ημι­γυ­μνά­σιο  το 1933 με άριστα. Αμέσως μετά γρά­φτηκε στην «ΙΟΝΙΟ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ» εσώ­κλει­στος, από την οποία απο­φοί­τησε το 1935. Τον ίδιο χρόνο, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών σε ηλικία 17 ετών, από την οποία απο­φοί­τησε με άριστα το 1941 και  το Μάιο του 1942 απέ­κτησε την άδεια άσκησης επαγ­γέλ­μα­τος από το Υπουρ­γείο Εθνικής Πρό­νοιας.

Πεμ­πτο­ε­τής φοι­τη­τής το 1940, εργά­σθηκε στην Παθο­λο­γική κλινική του Λαϊκού Νοσο­κο­μείου, παράλ­ληλα με τη φοίτησή του σε νυχτε­ρινό σχολείο επί δύο χρόνια, όπου διδά­χθηκε  την Αγγλική γλώσσα.

Τον Ιούλιο του 1936, η Ιταλική Διοί­κηση Δωδε­κα­νή­σου εξέδωσε διά­ταγμα με το οποίο, όλοι οι Δωδε­κα­νή­σιοι φοι­τη­τές υπο­χρε­ώ­νο­νταν να σπου­δά­σουν σε πανε­πι­στή­μια της Ιταλίας. Θα είχαν έτσι το δικαί­ωμα δια­μο­νής και εργα­σίας στα Δωδε­κά­νησα. Όσοι προ­τι­μού­σουν την Ελλάδα θα ανα­χω­ρού­σαν με δια­βα­τή­ριο, στο οποίο μια μεγάλη σφρα­γίδα έγραφε «per la sola andata» δηλαδή μόνο για ανα­χώ­ρηση  και χωρίς επι­στροφή. Ο ιατρός Γεώρ­γιος Χιω­τά­κης  ανα­χώ­ρησε  για την Αθήνα με δια­βα­τή­ριο «per la sola andata».

Επέ­στρεψε στην οικο­γέ­νεια του στην Κάρπαθο μετά από δέκα χρόνια ανα­γκα­στι­κής εξορίας.

Τελειό­φοι­τος της Ιατρι­κής, υπη­ρέ­τησε ως εθε­λο­ντής στο 8^ο Στρα­τιω­τικό Νοσο­κο­μείο  και στην Πολυ­κλι­νική Αθηνών.

Το 1946 απέ­κτησε την ειδι­κό­τητα της παθο­λο­γίας, μετά από εκπαί­δευση 3 χρόνων ως  βοηθός της Γ’ Παθο­λο­γι­κής κλι­νι­κής του Νοσο­κο­μείου Ευαγ­γε­λι­σμός, με καθη­γη­τές τους πασί­γνω­στους ιατρούς Κομνηνό και Γαρδίκα.

 

Το 1946, εργά­σθηκε επί 6 μήνες στο Τζάν­νειο Νοσο­κο­μείο Πει­ραιώς στη Μαιευ­τική κλινική. Το 1962 μετεκ­παι­δεύ­τηκε στην Ελβετία στο Kantonsspital της  Ζυρίχης και το 1965 στη Δανία στο Saint Lukas Hospital της  Κοπεγ­χά­γης,  σε παθο­λο­γική κλινική.

Το 1942 γίνεται μέλος της οργά­νω­σης «ΕΔΕΣ ΑΘΗΝΩΝ» και επί εξάμηνο εργά­σθηκε αμισθί στα ιατρικά κατα­φύ­για επεί­γου­σας περί­θαλ­ψης, του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Αθηνών από τον οποίο έλαβε τιμής ένεκεν σχετικό δίπλωμα. Από το 1943 μέχρι το 1945 εργά­σθηκε τις απο­γευ­μα­τι­νές ώρες ως Διευ­θυ­ντής Ιατρείων του Διε­θνούς Ερυθρού Σταυρού Ελβε­τίας σε διά­φο­ρες συνοι­κίες των Αθηνών.

Στον Ιατρικό Σύλλογο Ρόδου γρά­φτηκε το 1946 όταν ακόμη ο Σύλ­λο­γος λει­τουρ­γούσε ανε­πί­σημα και διε­τέ­λεσε ιδρυ­τικό μέλος του από την αρχή του 1950 με την επίσημη ίδρυση και ανα­γνώ­ριση από την Ελλη­νική πολι­τεία με αύξοντα αριθμό μητρώου 80.

Το Σεπτέμ­βριο του 1946 τοπο­θε­τή­θηκε για δύο χρόνια διευ­θυ­ντής  κινητής ιατρι­κής μονάδας, με δύο Νοσο­κό­μες, της Ελληνο – Αμε­ρι­κά­νι­κης πολε­μι­κής οργά­νω­σης περί­θαλ­ψης, για δωρεάν ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη σε χωριά της Ρόδου που δεν είχαν ιατρό.

Το Φεβρουά­ριο του 1948, λει­τούρ­γησε το πρώτο του ιατρείο στην οδό 25^ης Μαρτίου 24. Την περίοδο αυτή στη πόλη της Ρόδου εργά­ζο­νταν  περίπου 10 – 12 ιατροί.

 

Το 1948 επι­στρα­τεύ­τηκε και μέχρι τον Ιούνιο του 1950 προ­σέ­φερε τις ιατρι­κές του υπη­ρε­σίες από την Μουρ­γκάνα της Ηπείρου μέχρι το Νευ­ρο­κόπι της Δράμας.

Το 1950 παντρεύ­τηκε την Άννα Τσι­ρα­γάκη, η οποία εκτός από εξαι­ρε­τική σύζυγος διε­τέ­λεσε και  γραμ­μα­τέας στο ιατρείο του επί 35 χρόνια.  Απέ­κτησε δυο θυγα­τέ­ρες την Πόπη, η οποία παντρεύ­τηκε τον αεί­μνη­στο ιατρό χει­ρουργό Δημήτρη Καρα­χά­λιο και την Φανή που νυμ­φεύ­θηκε το μικρο­βιο­λόγο ιατρό Ανα­στά­σιο Ζησι­μό­πουλο.

Το 1952 προ­σε­λή­φθη ιατρός του πλοίου COURIER και των οικο­γε­νειών των Αμε­ρι­κα­νών που βρί­σκο­νταν στη Ρόδο.

Από το 1950 μέχρι το 1968 εργά­σθηκε ως ο μόνος κατ’ οίκον ιατρός στο ΙΚΑ Ρόδου.

 

Λόγω της γλωσ­σο­μά­θειάς του (Αγγλικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Σκαν­δι­να­βικά και ολίγα Γερ­μα­νικά,) ασχο­λή­θηκε περισ­σό­τερο με την παροχή ιατρι­κών υπη­ρε­σιών στους αλλο­δα­πούς παρα­θε­ρι­στές της Ρόδου. Ίδρυσε σύγ­χρονο για την εποχή ιατρείο,  με Σκαν­δι­να­βές Νοση­λεύ­τριες – Γραμ­μα­τείς και έλαβε πολλές τιμη­τι­κές δια­κρί­σεις από τις Σκαν­δι­να­βι­κές χώρες, για την επί 40 χρόνια συνερ­γα­σία με τα ιατρικά κέντρα και ασφά­λειες των χωρών αυτών.

Το 1960 – 1961 προ­σε­λή­φθη ως ιατρός της εται­ρείας «COLUMBIΑ», παρα­γω­γός της γνωστής κινη­μα­το­γρα­φι­κής ταινίας  «Τα κανόνια του Ναβα­ρόνε», τα γυρί­σματα της οποίας διήρ­κη­σαν 4 μήνες. Του δόθηκε έτσι η ευκαι­ρία να γνω­ρι­στεί με τους παγκο­σμίου φήμης πρω­τα­γω­νι­στές ηθο­ποιούς Άντονυ Κουήν, Γκρέ­γκορυ Πέκ, Ντέι­βιντ Νίβεν, Ειρήνη Παπά και άλλους, με τους οποίους βρι­σκό­ταν σχεδόν καθη­με­ρινά.

Συντα­ξιο­δο­τή­θηκε το Μάρτιο του 1997. Τον Ιανουά­ριο του 2005, ο ΙΣΡ επί προ­ε­δρίας του γρά­φο­ντος, τον τίμησε σε ειδική εκδή­λωση απο­νέ­μο­ντάς του ειδική πλακέτα και σχετικό δίπλωμα.

Ο ιατρός Γεώρ­γιος Χιω­τά­κης ανέ­πτυξε μεγάλη ανι­διο­τελή κοι­νω­νική δράση, η οποία τον κατέ­στησε πασί­γνω­στο και με μεγάλη ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα στη Ροδιακή κοι­νω­νία.

Το 1952, ο στρα­τάρ­χης Παπάγος του ανέθεσε την οργά­νωση του Ελλη­νι­κού Συνα­γερ­μού στη Δωδε­κά­νησο, του οποίου διε­τέ­λεσε μέχρι το 1956 πρό­ε­δρος  και στη συνέ­χεια πρό­ε­δρος της Ε.Ρ.Ε. μέχρι το 1959, οπότε και παραι­τή­θηκε.

Τον Οκτώ­βριο του 1955, στις εκλογές για το νομαρ­χιακό συμ­βού­λιο εξελέγη σχεδόν παμ­ψη­φεί ως εκπρό­σω­πος της επαρ­χίας Καρ­πά­θου. Εκλέ­κτο­ρες τότε ήταν όλα τα μέλη των κοι­νο­τι­κών και δημο­τι­κών συμ­βου­λίων της Δωδε­κα­νή­σου.

Την περίοδο της θητείας του ως Νομαρ­χια­κός Σύμ­βου­λος, εκπρό­σω­πος της επαρ­χίας Καρ­πά­θου – Κάσου, πρω­το­στά­τησε για την επίλυση πολλών προ­βλη­μά­των και την δημιουρ­γία πολλών έργων υπο­δο­μής όπως η διά­νοιξη δρόμων, η κατα­σκευή του Δημο­τι­κού Σχο­λείου στα Πηγάδια, μικροί λιμε­νο­βρα­χί­ο­νες και άλλα.

Με άλλους  20 συμπο­λί­τες του το 1965, ίδρυσαν  την Λέσχη Λάιονς  Ρόδου, της οποίας διε­τέ­λεσε τέσ­σε­ρις φορές πρό­ε­δρος και έλαβε τον τίτλο «Melvin Jones Member» που απο­τε­λεί την ανώτατη διά­κριση της διε­θνούς αυτής Λέσχης. Επί προ­ε­δρίας του το 1979 – 1980 οι Λάιονς Ρόδου, έφτια­ξαν και δώρισαν το σταθμό παροχής πρώτων βοη­θειών στο Φαλη­ράκι, πλήρως εξο­πλι­σμένο και με ασθε­νο­φόρο αυτο­κί­νητο το οποίο δώρισαν φίλοι του από τη Δανία. Συνέ­δραμε στην ανα­στή­λωση του Σταυρού της Φιλε­ρή­μου και υπήρξε  χορηγός στη κατα­σκευή του ανδριά­ντα του Διαγόρα στη πλατεία Μαρου­λάκη στη περιοχή ψαρο­πούλα της πόλεως Ρόδου.

Στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 50, μαζί με άλλους συμπο­λί­τες και επι­κε­φα­λής το Δήμαρχο Μιχαήλ Πετρίδη ίδρυσαν τη Ροδιακή Λέσχη, της οποίας υπήρξε επί σειρά ετών ενεργό μέλος. Την ίδια περίοδο συμ­με­τείχε στην ίδρυση του αυτο­κι­νη­τι­στι­κού συλ­λό­γου Ερμής.

Στον αθλη­τι­σμό ασχο­λή­θηκε επί πολλά χρόνια ως πρό­ε­δρος ή μέλος διοι­κη­τι­κών συμ­βου­λίων. Το 1953 αντι­πρό­ε­δρος του «ΔΙΑΓΟΡΑ» Ρόδου. Το 1962-1964 πρό­ε­δρος του «ΔΩΡΙΕΑ» Ρόδου, και αντι­πρό­ε­δρος της  ποδο­σφαι­ρι­κής ομάδας «ΡΟΔΟΣ» το 1968 και 1979-1981 τότε που ανήλθε  στην πρώτη Εθνική Κατη­γο­ρία.

Στην επι­στρά­τευση του 1974 συμ­με­τείχε ως υπί­α­τρος τάγ­μα­τος στη Ρόδο.

Έγραψε  πολλά άρθρα ιατρι­κού, πολιτικο-κοινωνικού και αθλη­τι­κού περιε­χο­μέ­νου στο τοπικό τύπο, κι έκανε πολλές επι­στη­μο­νι­κές και άλλες δια­λέ­ξεις σε συλ­λό­γους.

Τον ιατρό Γιώργο Χιωτάκη γνώρισα το 1984 στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, όπου υπη­ρέ­τησα για ένα χρόνο στη Παθο­λο­γική κλινική του αεί­μνη­στου Κυριά­κου Παπα­σάββα. Προ­σερ­χό­ταν σχεδόν καθη­με­ρινά στα επεί­γο­ντα ή στην κλινική και με  είχε εντυ­πω­σιά­σει το ενδια­φέ­ρον του για τους αλλο­δα­πούς ασθε­νείς των οποίων είχε την επι­μέ­λεια. Στους νέους ιατρούς συμπε­ρι­φε­ρό­ταν άψογα, πάντα ευγενής,  σεβό­με­νος πλήρως τη συνα­δελ­φι­κό­τητα και ιατρική δεο­ντο­λο­γία, χωρίς ίχνος αλα­ζο­νι­κής συμπε­ρι­φο­ράς. Ενέπνεε σεβασμό και εμπι­στο­σύνη. Δεν είναι υπερ­βολή αν ειπωθεί ότι συνέ­βαλε μέσα από την επι­στη­μο­νική και επαγ­γελ­μα­τική του επάρ­κεια και ηθική, στο θαύμα της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης του νησιού μας, αφού επί μία τεσ­σα­ρα­κο­ντα­ε­τία περίπου, παρείχε οργα­νω­μένη, υψηλού επι­πέ­δου πρω­το­βάθ­μια περί­θαλψη στους αλλο­δα­πούς, κυρίως σκαν­δι­να­βούς επι­σκέ­πτες του νησιού μας.

Τα τελευ­ταία 20 χρόνια ως προ­σω­πι­κός του ιατρός είχα την τύχη να συνο­μιλώ μαζί του ώρες ατε­λεί­ω­τες στο γραφείο μου,  στον εργα­σιακό του χώρο ή στο σπίτι του. Είχα έτσι τη δυνα­τό­τητα να δια­πι­στώσω ότι επρό­κειτο για άνθρωπο καλ­λιερ­γη­μένο, σπάνιου ήθους, ευγενή, συνε­σταλ­μένο, χαμηλών τόνων, λάτρη της Ρόδου που δεν επε­δί­ωκε  τη δημο­σιό­τητα. Ευαί­σθη­τος πατριώ­της θα μπο­ρούσε άνετα να κάνει πολι­τική καριέρα όπως πολλές φορές επίμονα του ζητή­θηκε, αλλά προ­τί­μησε να βοη­θή­σει τον τόπο του, μέσα από την επι­στήμη του και την πολυ­σχιδή κοι­νω­νική του δράση. Πολυ­τα­ξι­δε­μέ­νος με τερά­στια εμπει­ρία από τη ζωή, με γνω­ρι­μίες και φιλικές σχέσεις σε όλο τον κόσμο κυρίως στη Σκαν­δι­να­βία.

Ο μονα­δι­κός μέχρι πρό­σφατα επιζών από ιδρύ­σεως του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, απο­τε­λούσε για εμένα τη ζωντανή ιστορία της Ιατρι­κής οικο­γέ­νειας της Ρόδου.

Ζωντανό φορητό αρχείο και εγκυ­κλο­παί­δεια για τα ιατρικά και όχι μόνο πεπραγ­μένα της τελευ­ταίας εβδο­μη­κο­ντα­ε­τίας του τόπου μας.

Μέχρι τις τελευ­ταίες ημέρες της ζωής του παρου­σί­αζε πλήρη πνευ­μα­τική διαύ­γεια και ανη­συ­χούσε για το μέλλον αυτού του τόπου. Σε όλες του τις συνο­μι­λίες δεν καυ­τη­ρί­αζε τα κακώς κείμενα ή ασκούσε μόνο κριτική, αλλά παρείχε  εποι­κο­δο­μη­τι­κές προ­τά­σεις για όλα τα θέματα. Τρία ήταν κυρίως αυτά που τον απα­σχο­λού­σαν με βάση την τερά­στια προ­σω­πική του εμπει­ρία. Η εικόνα της πόλης της Ρόδου, το του­ρι­στικό προϊόν και η αγωνία του για τη βελ­τί­ωση της παρε­χό­με­νης πρω­το­βάθ­μιας και δευ­τε­ρο­βάθ­μιας ιατρι­κής περί­θαλ­ψης στο τόπο μας.

Αγαπητέ σεβά­σμιε συνά­δελφε.

Ήσουν αξια­γά­πη­τος απ΄ όλους ανε­ξαι­ρέ­τως, δεν είχες εχθρούς αλλά μόνο φίλους. Η αφο­σί­ωσή σου στην οικο­γέ­νειά σου και στους φίλους σου ήταν απε­ριό­ρι­στη. Θα μείνεις αλη­σμό­νη­τος και παρά­δειγμα για όσους σε  συνα­να­στρά­φη­καν.

Ελπίζω ότι ο ήρεμος τρόπος που φτε­ρού­γισε η καρδιά και η ψυχή σου, μαζί με την αγάπη όλων μας να είναι μια ανα­κού­φιση στη θλίψη των οικείων σου.

Πιστεύω ότι ταξί­δε­ψες προς ένα τόπο αγγε­λικό μόνο για ενά­ρε­τους. Θα είσαι πάντα μαζί μας, στη σκέψη μας και στο μουσείο της ιατρι­κής ιστο­ρίας του τόπου μας.