Σαν ένα ποτήρι που έσπασε

Ελεύ­θε­ρος ο πατέρας του μωρού.  Κι άντε να κατα­δι­κά­σεις το κινητό τώρα! O 52χρονος πατέρας ένα βράδυ της περα­σμέ­νης εβδο­μά­δας τύφλα στο μεθύσι  σκότωσε το μόλις πεντέ­μισι μηνών παιδί του , το οποίο βρέθηκε στη μέση ενδο­οι­κο­γε­νεια­κού καυγά, αφέθηκε ελεύ­θε­ρος με  τον περιο­ρι­στικό όρο της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και χρη­μα­τική εγγύηση 20 χιλιά­δων ευρώ. Τόσο κοστο­λό­γησε η ελλη­νική δικαιο­σύνη τη ζωή ενός βρέφους,  δεχό­με­νοι προ­φα­νώς, ότι το κινητό του έκανε τριπλό λουπ με ανα­πή­δηση, γκελ και γκολ στο κεφάλι του μωρού και το σκότωσε! Το πλέον εντυ­πω­σιακό, είναι η στάση που τηρεί το περι­βάλ­λον του πατέρα, αλλά και της μάνας, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας πως το μωρό βρέθηκε εκεί την λάθος στιγμή, σε μια λάθος κίνηση. Σαν να έπεσε ένα ποτήρι και να έσπασε. Δεν πει­ρά­ζει βρε αδερφέ θα πάρουμε άλλο. Και μετά την επι­στολή που με την οποία κάνουν συστά­σεις στα ΜΜΕ να μην τους… κακο­λο­γούν,  φόρεσαν μαύρα και πήγαν να θρη­νή­σουν το άτυχο μωρό που βρέθηκε μπροστά τους τη… λάθος στιγμή. Αβυσος η ψυχή των ανθρώ­πων. Όπως λέει  η πολύ ευαί­σθητη συγ­γρα­φέας παι­δι­κών βιβλίων  Χρι­στιάννα Γύρα : Στην ερώτηση «Ποιο είναι το πιο φονικό ζώο στον πλανήτη;» με την έννοια, ποιο σκο­τώ­νει περισ­σό­τε­ρους ανθρώ­πους το χρόνο, η απά­ντηση είναι το κου­νούπι, προ­κα­λώ­ντας 725,000 θανά­τους ετησίως (σύμφωνα με έρευνα που αναρ­τή­θηκε στο δια­δί­κτυο το 2015). Το δεύτερο ον στη λίστα είναι ο άνθρω­πος, προ­κα­λώ­ντας/εκτε­λώ­ντας 475,000 δολο­φο­νίες το χρόνο. Δεν γνωρίζω αν η έρευνα αυτή είναι αξιό­πι­στη, αν αυτά τα απο­τε­λέ­σματα ισχύουν. Και δεν με απα­σχο­λούν οι από­λυ­τοι αριθμοί. Κάτι δεί­χνουν όμως αυτά τα ευρή­ματα, δημιουρ­γούν έστω μια αίσθηση. Σε εμένα του­λά­χι­στον. Κι αυτή η αίσθηση επι­βε­βαιώ­νε­ται καθη­με­ρινά. Με τους πολέ­μους. Πολλοί, ταυ­τό­χρο­νοι, εμφύ­λιοι και μη, μακρο­χρό­νιοι οι περισ­σό­τε­ροι, όλοι φέρουν πολλά ερω­τη­μα­τικά σχετικά με την ύπαρξή τους και συνο­δεύ­ο­νται από ημε­ρή­σιες λίστες με ανθρώ­πι­νες απώ­λειες. Μάχιμοι, άμαχοι, όλοι μέρος της λίστας. Της κάθε λίστας. Επίσης αυτή η αίσθηση επι­βε­βαιώ­νε­ται με τα τρο­μο­κρα­τικά χτυ­πή­ματα. Τακτικά, τακτι­κό­τατα πλέον σε τέτοιο βαθμό που τα συνη­θί­ζουμε, όπως και τους πολέ­μους άλλωστε. Συνη­θί­ζουμε τη λέξη θύματα, τη λέξη «μακε­λά­ρης», τη λέξη «τρο­μο­κρα­τι­κός στόχος», τη λέξη «καμι­κάζι», κι άλλες πολλές λέξεις. Αίμα. Πτώμα. Απαν­θρα­κω­μένο. Δια­με­λι­σμένα. Ερείπια. Παιδιά. Μωρά. Μάλλον υπήρξε βουβός μάρ­τυ­ρας φωνών, κραυγών κι εντά­σεων στην ατμό­σφαιρα του σπιτιού. Μάλλον έτρεμε και τρα­ντα­ζό­ταν κάθε φορά που κάποιο αντι­κεί­μενο έπεφτε με δύναμη στον πάγκο της κου­ζί­νας ή που προ­σγειω­νό­ταν βίαια στο πάτωμα, κάθε φορά που κάποιο χέρι ενήλικα βαρούσε την ξύλινη επι­φά­νεια του τρα­πε­ζιού για να τονίσει κάποια λόγια, έντονα ειπω­μένα. Μάλλον πέρασε χρονικά δια­στή­ματα στην καλα­θούνα, στην κούνια, στο καρότσι κλαί­γο­ντας χωρίς αντα­πό­κριση. Μόνο του. σως απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο καυγά. Καυ­γά­δων. Ίσως άκουσε κι εμπέ­δωσε καλά τη φράση «εσύ φταις για όλα», είτε αφο­ρούσε το ίδιο, είτε τη μάνα είτε τον πατέρα του. Κάποιος ή κάποιοι έφται­γαν σε αυτό το σπίτι. Κάτι θα μάθουμε κάποια στιγμή, όχι πολλά. Μικρής και μεγάλης σημα­σίας. Το μωρό όμως πέθανε. Κι απο­τε­λεί πλέον μέρος της στα­τι­στι­κής των φονικών από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το 2017.