Εγκλήματα

Τον λες και ηλί­θιο της χρο­νιάς, «εγκλη­μα­τία»  της φύσης του νη­σιού του, κα­τα­στρο­φέα του πο­λι­τι­σμού και της αι­σθη­τι­κής μας. Κόβει όχι ένα, όχι δύο, όχι τρία, αλλά ΔΕΚΑ δέ­ντρα και φυ­τεύ­ει στον κομ­μέ­νο κορμό κάτι που μοιά­ζει με θα­μνά­κι. Οχι μέσα στην ιδιο­κτη­σία του, αλλά δέ­ντρα που έστε­καν στην άκρη του δρό­μου, και δυ­στυ­χώς βρέ­θη­καν έξω από την μά­ντρα του,  ποιος ξέρει πόσα χρό­νια. ( Που και μέσα στην ιδιο­κτη­σία του να ήταν και πάλι εκεί που βρί­σκο­νταν, δεν ενο­χλού­σαν και μια χαρά φυ­σι­κό φρά­χτη έκα­ναν.) Το «έγκλη­μα» διε­ξή­χθη αρχές της άνοι­ξης και έγινε αι­σθη­τό ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο το κα­λο­καί­ρι, που έλει­ψε, εκτός από το ξε­κού­ρα­στο στο μάτι πρά­σι­νο και η δρο­σιά της σκιάς τους.