Οσο υπάρχει καύσιμο…

Όταν μαθαί­νεις για μια γυναίκα που δολο­φο­νεί­ται από τον σύντροφό της, δεν κατη­γο­ρείς. Γιατί ο μόνος ένοχος είναι εκείνος. Δεν μιλάς. Γιατί θα έπρεπε να ντρέ­πε­σαι που ανήκεις σε μία κοι­νω­νία που αφήνει ανυ­πε­ρά­σπι­στα τα θύματα αλλά ξεπλέ­νει με κάθε τρόπο τον θύτη. Ισως η Ντόρα της Ρόδου να ζούσε αν εκλεί­ψουν οι μισο­γύ­νη­δες που προ­σπα­θούν να δικαιο­λο­γή­σουν μια δολο­φο­νία. Τι να σου κάνουν οι αυστη­ρο­ποι­ή­σεις των ποινών και τα δικα­στή­ρια; Η εκρί­ζωση του κακού πρέπει να γίνει μέσα στη  κοι­νω­νία, η οποία σοκά­ρε­ται εκ των υστέρων και την επόμενη μέρα συνε­χί­ζει τον φαύλο κύκλο μέχρι να έρθει το επόμενο θύμα. Μέσα στην οικο­γέ­νεια. Γιατί ανα­τρέ­φουμε άνδρες που θεωρούν τους εαυτούς τους ανώ­τε­ρους από τις γυναί­κες. «Αγο­ρά­κια» που θα πουν μια κου­βέ­ντα παρα­πάνω, που δε θα κρα­τή­σουν τα νεύρα τους, που θα βρεθούν αντι­μέ­τωπα με «κακές στιγμές», που θα παρα­συρ­θούν από τη ζήλια τους, που θα βρίσουν, θα χτυ­πή­σουν. Γιατί μεγα­λώ­νουμε παιδιά που πιστεύ­ουν ότι η γυναίκα γεν­νή­θηκε για να υπη­ρε­τεί τον σύζυγο – σύντροφο – δυνάστη. Γιατί διαιω­νί­ζουμε στε­ρε­ό­τυπα που ντρο­πιά­ζουν το ανθρώ­πινο είδος. «Η αρρώ­στια είναι μέσα στις οικο­γέ­νειες. Οι οικο­γέ­νειες που εντο­πί­ζουν το πρό­βλημα και το κρύβουν. Γιατί φοβού­νται τη γει­το­νιά. Ποια αγάπη και έρωτας; Αν υπήρχε αγάπη θα τη σκότωνε; Όταν αγαπάμε, σεβό­μα­στε και αγαπάμε τη ζωή του άλλου. Λυπάμαι για το παιδί μας. Λυπάμαι για αυτούς τους ανό­η­τους που κυκλο­φο­ρούν και τα παιδιά μας μπλέ­κουν άδικα. Είναι γελοίοι, φονιά­δες, δολο­φό­νοι. Η Ντόρα μας δεν πέθανε, την σκό­τω­σαν». Είπε η θεία της Ντόρας σαν απά­ντηση σε όσα εξω­φρε­νικά ακού­στη­καν από το συγ­γε­νικό περι­βάλ­λον του δράστη. «Την αγα­πούσε κι αυτή έφυγε. Έμπλεξε με λάθος γυναίκα…» «Tο έκανε από αγάπη. Την είχε λατρέ­ψει. Δεν πήρε ένα όπλο και ξαφνικά έγινε ότι έγινε» « Να σέβεστε ότι σας προ­σφέ­ρουμε. Όχι μέχρι να μας ρίξετε και μόλις σας φτιά­ξουμε τα σπίτια ξαφνικά θέλετε την ελευ­θε­ρία σας.» «Δεν είστε όλες θύματα, υπάρ­χετε κι εσείς με αγγε­λική μορφή αλλά εξω­τε­ρικά μόνο, για το μέσα βάλτε άλλη λεξούλα». Απί­στευτα πράγ­ματα, που προ­κα­λούν, που κάποιοι τα επι­κρο­τούν. αλλά και οπλί­ζουν το χέρι κάθε «πολύ αρσε­νι­κού» απα­ριθ­μώ­ντας τους λόγους που ένας άντρας έχει το δίκιο με το μέρος του για να προ­χω­ρή­σει σε μια γυναι­κο­κτο­νία. Κατά τα άλλα, η πατριαρ­χία είναι μια φαντα­σία… Η υπόθεση των γυναι­κο­κτο­νιών δεν μπορεί να εκλεί­ψει γιατί πολύ απλά οι αιτίες που τις προ­κα­λούν όχι απλώς δεν εξα­λεί­φο­νται αλλά έχουν αρκετό καύσιμο για να συντη­ρού­νται. Μέχρι να γίνει σαφές στην ίδια την κοι­νω­νία ότι η πατριαρ­χία δολο­φο­νεί, απλώς μετράμε μέρες για την επόμενη γυναίκα δίπλα μας, η οποία θα είναι θύμα της.