Σ. Xατζησάββας: «Υπάρχει και στη Ρόδο σοβαρό πρόβλημα ανεργίας, κυρίως στους νέους»

Κύριε Χατζη­σάββα, να ξεκι­νή­σουμε από την τωρινή κατά­σταση. βρι­σκό­μα­στε στο τέλος Αυγού­στου και θα ήθελα να μας δώσετε μια εικόνα για την ανεργία στο νησί της Ρόδου. Το ΕΚΡ είχε κάνει και πρό­σφατα μια σχετική έρευνα.

Ανεργία όσον αφορά τους επαγ­γελ­μα­τίες του κλάδου του Του­ρι­σμού, δεν υπάρχει. αντι­θέ­τως, μπορεί να παρου­σιά­ζει και έλλειψη εργα­τι­κών χεριών. από την άλλη πλευρά, πάρα πολύς κόσμος ο οποίος εργά­ζε­ται σε άλλες ειδι­κό­τη­τες ετε­ρο­α­πα­σχο­λεί­ται στον Του­ρι­σμό, οπότε μπορώ να πω πως αρκετοί απα­σχο­λού­νται σε αυτό τον κλάδο ενώ δεν είναι το κύριο αντι­κεί­μενό τους. Ωστόσο, σαφέ­στατα υπάρχει ζήτημα ανερ­γίας στην Ρόδο, όσον αφορά διά­φο­ρες ειδι­κό­τη­τες όπως π.χ. επι­στή­μο­νες, μηχα­νι­κοί, δικη­γό­ροι ή έχουν άλλες δεξιό­τη­τες και αυτή την στιγμή υπο-απασχολούνται. Είχαμε κάνει πράγ­ματι μία έρευνα την οποία θα δημο­σιο­ποι­ή­σουμε στην πλήρη της έκταση τον επόμενο μήνα όπου απο­δει­κνύ­ε­ται πως μπορεί να μην έχουμε τα ποσοστά ανερ­γίας που υπάρ­χουν στην υπό­λοιπη χώρα, αλλά κι εδώ υπάρχει σοβαρό ποσοστό ανερ­γίας –κυρίως στους νέους, το οποίο ξεπερνά το 50 – 60% και σε διά­φο­ρους κλάδους, κινεί­ται στο 20 – 25%.

Να συμπλη­ρώσω πως η έρευνα έδειξε ότι: α) πάνω από 6.000 νέοι άνθρω­ποι από την περιοχή μας έφυγαν στο εξω­τε­ρικό ενώ β) 12.000 νέοι, οι οποίοι αυτή την στιγμή είναι … «άφαντοι» για το στα­τι­στικό σύστημα της χώρας! Δηλαδή, από την μία δεν είναι κατα­γε­γραμ­μέ­νοι ως μαθητές ή σπου­δα­στές για να περι­λαμ­βά­νο­νται στην κατη­γο­ρία των ανέργων και από την άλλη, δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στους πίνακες των ανέργων. σημαί­νει ότι πάρα πολύς κόσμος δεν είναι κατα­γε­γραμ­μέ­νος ως άνεργος και στην ουσία είναι στο σπίτι του, τον συντη­ρούν οι γονείς του ή απα­σχο­λεί­ται στην λεγό­μενη «μαύρη» εργασία.

Μιας και μιλή­σατε για «μαύρη εργασία», παρα­μέ­νει ένα μεγάλο πρό­βλημα. Από την μία φαντά­ζει δύσκολο να ελεγ­χθεί και από την άλλη, φαί­νε­ται ότι υπάρχει και μια αδια­φο­ρία από τους εργα­ζό­με­νους αφού γνω­ρί­ζουν ότι όσο κι αν εργά­ζο­νται, οι κρα­τή­σεις που έχουν από τους μισθούς τους, δεν θα μετα­φρα­στούν ποτέ σε μια αξιο­πρεπή σύνταξη.

Το μεγα­λύ­τερο έγκλημα που έχει γίνει με τις μειώ­σεις των συντά­ξεων και τις αυξή­σεις του ορίου ηλικίας είναι ότι πλέον κανένας εργα­ζό­με­νος δεν έχει ενδια­φέ­ρον για να διεκ­δι­κή­σει το ένσημό του. Παλιά, λέγαμε ότι ο ίδιος ο εργα­ζό­με­νος είναι «φύλακας των ενσήμων του» και απαι­τούσε τα ένσημά του, γιατί ήξερε ότι όταν συμπλή­ρωνε 4.500 ένσημα και ήταν κοντά στα 57 – 58 χρόνια μπο­ρούσε να διεκ­δι­κή­σει σύνταξη. Εάν ήταν στα βαρέα και ανθυ­γιεινά θα μπο­ρούσε πιο γρήγορα να βγει στην σύνταξη. Σήμερα, με το να εξι­σω­θούν προς τα πάνω στα 67 έτη οι συντά­ξεις –και μάλιστα οι συντά­ξεις που έχουν κατα­ντή­σει προ­νοιακά επι­δό­ματα, το κράτος έχει κατα­φέ­ρει το ανάποδο: να αφαι­ρέ­σει έσοδα από το σύστημα και στην ουσία η σύνταξη να μειωθεί πάρα πολύ. Αυτό το θεωρώ το μεγα­λύ­τερο έγκλημα που έχει γίνει σε βάρος του ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος.

Να μεί­νουμε σε αυτό. Διε­νερ­γού­νται συνεχώς έλεγχοι από μικτά κλι­μά­κια ενώ εσείς δώσατε μάχες για την στε­λέ­χωση της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας στην Ρόδο. Είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από τους ελεγ­κτι­κούς μηχα­νι­σμούς;

Οι έλεγχοι κανο­νικά θα έπρεπε να είναι πολύ περισ­σό­τε­ροι, με βάση την στε­λέ­χωση που έχουμε κατα­φέ­ρει να υπάρχει στην Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας. Έχουμε ξαναπεί ότι υπάρ­χουν τέσ­σε­ρις επι­θε­ω­ρη­τές και δύο διοι­κη­τι­κοί υπάλ­λη­λοι. Συνεπώς η υπη­ρε­σία είναι επαρκώς στε­λε­χω­μένη γι αυτό και δεν έχετε ακούσει τα τελευ­ταία δύο χρόνια να υπάρχει κάποιο αίτημα από το ΕΚΡ για στε­λέ­χωση κ.λπ. Το αίτημα που έχουμε κατα­θέ­σει είναι για σύσταση τμή­μα­τος τεχνι­κών επι­θε­ω­ρη­τών που να ασχο­λού­νται με τα ζητή­ματα των ατυ­χη­μά­των της υγιει­νής και της ασφά­λειας. Αυτό το έλλειμμα παρα­μέ­νει. Ωστόσο οι έλεγχοι θα έπρεπε να είναι πιο συστη­μα­τι­κοί και φυσικά καθη­με­ρι­νοί. Η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας αντα­πο­κρί­νε­ται στα αιτή­ματα αλλά σίγουρα θέλουμε εντα­τι­κο­ποί­ηση. Με παρεμ­βά­σεις του ΕΚΡ έρχο­νται τακτικά κλι­μά­κια ειδικών επι­θε­ω­ρη­τών στην Ρόδο και προ­σπα­θούμε όσο γίνεται να βάλουμε μια τάξη σε αυτό που λέμε «ζούγκλα» στην αγορά εργα­σίας. δεν το κατα­φέρ­νουμε πάντα, διότι είναι πάρα πολλές οι επι­χει­ρή­σεις, είναι μεγάλη η έκταση του νησιού ενώ οι ίδιοι οι εργα­ζό­με­νοι φοβού­με­νοι, δεν καταγ­γέλ­λουν περι­στα­τικά και άρα εμείς προ­σπα­θούμε να βρι­σκό­μα­στε όπου μπο­ρούμε.

Θα ήθελα να περά­σουμε στην απονομή της Δικαιο­σύ­νης. Πολλές φορές οι εργα­ζό­με­νοι προ­σφεύ­γουν στην Δικαιο­σύνη για να διεκ­δι­κή­σουν τα δεδου­λευ­μένα τους σύμφωνα με τα εργα­σιακά τους δικαιώ­ματα. Ωστόσο, οι ρυθμοί είναι πάρα πολύ αργοί και βλέ­πουμε ότι ταλαι­πω­ρού­νται. Ποια είναι η άποψή σας σύμφωνα με την πείρα σας;

Αυτό παρα­μέ­νει ένα μεγάλο «αγκάθι» ένα μεγάλο πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζουμε όταν οι εργα­ζό­με­νοι προ­σφεύ­γουν στην Δικαιο­σύνη σε περί­πτωση εργα­τι­κών δια­φο­ρών. Πραγ­μα­τικά όταν θέλεις να διεκ­δι­κή­σεις τα δεδου­λευ­μένα σου, θα κάνεις την καταγ­γε­λία σου στην Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας, θα υπο­βλη­θεί μήνυση κατά του εργο­δότη και με τις ανα­βο­λές κ.λπ. θα πρέπει να περι­μέ­νεις περίπου πέντε χρόνια για να δικαιω­θείς. Θα έχεις υποστεί τερά­στια δικα­στικά έξοδα που ενδε­χο­μέ­νως να μην αξίζουν την πραγ­μα­τική οφειλή που έχει ο εργο­δό­της απέ­να­ντί σου. Όλη αυτή η κατά­σταση κάνει τους εργα­ζό­με­νους να απο­θαρ­ρύ­νο­νται για να διεκ­δι­κή­σουν τα δεδου­λευ­μένα τους και πάρα πολλούς εργο­δό­τες να… απο­θρα­σύ­νο­νται αφή­νο­ντας απλή­ρωτο τον κόσμο. Εμείς έχουμε μια πάγια θέση την οποία έχουμε πει σε όλους τους υπουρ­γούς Δικαιο­σύ­νης και κανένας δεν την προ­χώ­ρησε προς υλο­ποί­ηση. Θα πρέπει να υπάρξει ο θεσμός του Εργα­το­δι­κείου. Με μία μονο­μελή σύνθεση, εφόσον είναι κατα­γε­γραμ­μένη η οφειλή, εφόσον έχει κάνει την σχετική καταγ­γε­λία ο εργα­ζό­με­νος και έχει βεβαιω­θεί αυτή η οφειλή από την Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας ο οποίος είναι θεσμός, θα πρέπει με πιο σύντο­μες δια­δι­κα­σίες να βγαίνει δικα­στική απόφαση, να επι­δι­κά­ζε­ται το ποσόν και να δίνει τα όπλα στον εργα­ζό­μενο είτε με κατα­σχέ­σεις είτε με άλλους τρόπους να τα διεκ­δι­κή­σει. Να παίρνει δηλαδή έναν εκτε­λε­στό τίτλο ο εργα­ζό­με­νος στα χέρια του, για να μπο­ρέ­σει να διεκ­δι­κή­σει τα δεδου­λευ­μένα του. Το Εργα­το­δι­κείο υπάρχει σε όλες τις ευρω­παϊ­κές χώρες. Δεν μπορεί να απα­σχο­λεί­ται συνεχώς το ακρο­α­τή­ριο με τέτοιες δια­φο­ρές αφού μπορεί να βρεθεί εύκολα λύση. Απλώς οι κυβερ­νώ­ντες δεν θέλουν να βρουν λύση αφήνουν τους εργα­ζό­με­νους να είναι όμηροι κάνο­ντας…. εξυ­πη­ρέ­τηση δια­χρο­νικά στους εργο­δό­τες.

Θέλω να σας ρωτήσω για τις απερ­γίες. Βέβαια οι απερ­γίες συνε­χί­ζο­νται όπως και οι κινη­το­ποι­ή­σεις σαν ένδειξη δια­μαρ­τυ­ρίας για διάφορα θέματα. Ωστόσο, παρα­τη­ρούμε ότι δεν υπάρχει μεγάλη συμ­με­τοχή. Σας ενοχλεί αυτό κύριε Χατζη­σάββα;

Οι απερ­γίες για να έχουν συμ­με­τοχή, θα πρέπει πρώτα ο εργα­ζό­με­νος να πειστεί ότι το αίτημα είναι δίκαιο και ότι η ηγεσία που την προ­κη­ρύσ­σει είναι αξιό­πι­στη. Και από την άλλη μεριά να μην φοβάται ότι την επομένη μπορεί να βρεθεί αντι­μέ­τω­πος με την απόλυση επειδή συμ­με­τέ­χει σε μια απεργία. Είχαμε προ­τεί­νει στο υπουρ­γείο Εργα­σίας όταν έκανε αυτό τον «απερ­γο­κτόνο» νόμο που προ­βλέ­πει μεγάλες δια­δι­κα­σίες για να γίνει μια απεργία, να συμπε­ρι­λά­βει στην τρο­πο­λο­γία που έκανε για να παίρ­νουμε απο­φά­σεις το 50+1 και έναν άλλο όρο, που να λέει ότι όποιος συμ­με­τέ­χει σε απεργία, θα προ­στα­τεύ­ε­ται για έναν χρόνο από απόλυση. Αυτό συμ­βαί­νει μόνον για τα συν­δι­κα­λι­στικά στελέχη (προ­έ­δρους σωμα­τείων, μέλη δ.σ. συν­δι­κά­των κ.λ.π) Θα έπρεπε όλοι οι εργα­ζό­με­νοι που συμ­με­τέ­χουν σε νόμιμες απερ­γίες να προ­στα­τεύ­ο­νται. Αφού η κυβέρ­νηση βάζει τους εργα­ζό­με­νους να απο­φα­σί­ζουν οι ίδιοι για την κήρυξη της απερ­γίας με ψηφο­φο­ρία καθο­λική και μυστική, σημαί­νει ότι του μετα­βι­βά­ζεις την ευθύνη. Άρα θα πρέπει να τον προ­στα­τεύ­εις. Για να έχουν λοιπόν συμ­με­τοχή οι απερ­γίες, θέλει προ­στα­σία από πιθα­νό­τητα από­λυ­σης (κι εκείνοι που δεν απερ­γούν, θα ήθελαν να συμ­με­τέ­χουν). Μας ενοχλεί η απουσία στις απερ­γίες αλλά αν δεν συγκρου­στούμε, αν δεν αντι­δρά­σουμε, αν δεν πιέ­σουμε, εάν δεν κιν­δυ­νεύ­ουμε, τίποτε δεν μπορεί να μας χαρι­στεί. Ό,τι έχουμε κατα­κτή­σει μέχρι σήμερα έχει γίνει με αγώνες, οι παλαιό­τε­ροι έδωσαν την ζωή τους για να έχουμε εμείς αυτά τα δικαιώ­ματα.