ΕΥΘΥΤΑ Ρόδου: Χρόνια τώρα γινόμαστε αποδέκτες τροχαίων δυστυχημάτων

Η ελλη­νική κοι­νω­νία μοιάζει να παίρνει μια κλεφτή ματιά από μια επα­να­λαμ­βα­νό­μενη εκα­τόμβη, κάθε φορά που συμ­βαί­νει ένα τραγικό τροχαίο, και ύστερα, να ξανα­γυ­ρί­ζει λίγο–πολύ στα ίδια… Όλοι; Όχι βέβαια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δρα­μα­τικό και τραγικό μετά από τον ανε­πά­ντεχο χαμό ανθρώ­πι­νων ζωών στην άσφαλτο. Η στιγμή της ενη­μέ­ρω­σης της οικο­γέ­νειας για την απρό­σμενη απώλεια ενός μέλους της οικο­γέ­νειάς του είναι ολέθρια. Δεν υπάρ­χουν λόγια για να παρη­γο­ρή­σεις τις οικο­γέ­νειες, όταν σε κλά­σματα δευ­τε­ρο­λέ­πτου γίνο­νται απο­δέ­κτες των κακών μαντά­των, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά έχει δια­τυ­πω­θεί “ έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”.

Η απώλεια ενός αγα­πη­μέ­νου προ­σώ­που από τροχαίο είναι ίσως η πιο επώδυνη εμπει­ρία που μπορεί να βιώσει μία οικο­γέ­νεια. Όταν ένα παιδί χάνει ξαφνικά τον πατέρα, τη μητέρα ή τον αδερφό του ή όταν ένας γονέας απο­χω­ρί­ζε­ται το παιδί του με αιφ­νί­διο τρόπο χωρίς να έχει προ­ε­τοι­μα­στεί ή να το έχει απο­χαι­ρε­τή­σει, τότε η ζωή του αλλάζει για πάντα. Αναμ­φί­βολα δεν υπάρχει πρόσωπο θανάτου συμπα­θές. Ωστόσο όλοι μας, υπο­ταγ­μέ­νοι στην παναν­θρώ­πινη μοίρα του θνητού, έχουμε μια μικρή εξοι­κεί­ωση με το θάνατο από φυσικά αίτια.

Ο αιφ­νί­διος θάνατος από τροχαίο, αυτός που έρχεται σαν απροει­δο­ποί­ητη μαχαι­ριά, μας σοκάρει οδυνηρά. Η απώλεια ενός αγα­πη­μέ­νου προ­σώ­που από τροχαίο είναι η πιο επώδυνη εμπει­ρία που μπορεί να βιώσει μία οικο­γέ­νεια. Ο ψυχικός πόνος και η από­γνωση που αισθά­νο­νται οι συγ­γε­νείς θυμάτων από τροχαία δυστυ­χή­ματα είναι τερά­στιος. Στον πόλεμο των δρόμων, ο θάνατος έχει το απε­χθέ­στερο πρόσωπο και μια ιδιαί­τερη σκλη­ρό­τητα καθώς είναι αιφ­νί­διος και απροσ­δό­κη­τος, απο­τε­λεί δημόσιο γεγονός, προ­κα­λεί­ται ή από τον ίδιο ή από άλλο πρόσωπο, στο θύμα ασκεί­ται τρομερή βία που με τη σειρά της προ­κα­λεί τρο­με­ρές παρα­μορ­φώ­σεις που συχνά καθι­στούν ακόμη και τον ύστατο χαι­ρε­τι­σμό, μια εφιαλ­τική εμπει­ρία για τους συγ­γε­νείς και φίλους. Οι άνθρω­ποι που χάνο­νται στην άσφαλτο δε είναι αριθμοί. Είναι οντό­τη­τες, έχουν ψυχή, είναι οι δικοί μας άνθρω­ποι

Τα τροχαία δυστυ­χή­ματα δεν ξεχω­ρί­ζουν κανένα και χτυπούν αδιά­κριτα όσους κυκλο­φο­ρούν στους δρόμους. Αληθινά σενάρια δυστυ­χη­μά­των επί ασφάλ­του, με πραγ­μα­τι­κούς πρω­τα­γω­νι­στές τα θύματα που βιώνουν τα φρικτά αυτά Απο­τε­λέ­σματα επι­πό­λαιων, ανόητων και χωρίς συνεί­δηση λαθών

«Δεν θα συμβεί ποτέ σε μας, θα συμβεί μόνο στους άλλους» και μέσα σε ελά­χι­στες στιγμές, χωρίς προει­δο­ποί­ηση , ανε­πά­ντεχα, ξαφνικά και χωρίς λόγο, από τη Ζωή στο Θάνατο, από την Υγεία στην Ανα­πη­ρία, από τη Χαρά στη Δυστυ­χία.

Δυστυ­χώς όμως όλοι είμαστε “ εμείς και οι άλλοι” και αν δεν δεί­ξουμε σεβασμό και φόβο θα λέγαμε, για κάτι που πραγ­μα­τικά εξο­ντώ­νει και κατα­στρέ­φει δεκάδες ζωές καθη­με­ρινά, είναι σίγουρο ότι το πιο φρικτό ίσως χτυ­πή­σει και την δική μας πόρτα,

όταν δεν συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε την τρα­γι­κό­τητα του τρο­χαίου δυστυχήματος- και -τότε θα είναι πολύ αργά.

Να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι η οδική ασφά­λεια είναι ευθύνη όλων. Αν ο άνθρω­πος λοιπόν συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι το πολυ­τι­μό­τερο αγαθό που έχει είναι η υγεία του, αυτή η ίδια του η ζωή του, τότε ίσως και μόνο θα αλλάξει τρόπους σκέψης, συμπε­ρι­φο­ράς και αντι­με­τώ­πι­σης του τρο­χαίου δυστυ­χή­μα­τος.

‘Έχοντας λοιπόν πλήρη επί­γνωση των κιν­δύ­νων και δυσκο­λιών που καρα­δο­κούν στους δρόμους, έχοντας όμως συνει­δη­το­ποι­ή­σει, ότι το πιο πολύ­τιμο αγαθό είναι η ίδια μας η ζωή, η ακε­ραιό­τητα του ιδίου, των παιδιών μας, των αγα­πη­μέ­νων μας και ότι όλα κιν­δυ­νεύ­ουν να χαθούν σε κλά­σματα δευ­τε­ρο­λέ­πτου από τη συμπε­ρι­φορά μας κατά την οδήγηση, οφεί­λουμε να οδη­γούμε προ­σε­κτικά και υπεύ­θυνα. «Η ασφά­λεια στις μετα­κι­νή­σεις μας είναι ανθρώ­πινο δικαί­ωμα, που πρέπει να το δια­σφα­λί­ζουμε και να το διεκ­δι­κούμε καθη­με­ρινά». Την ώρα που οδη­γούμε ο δρόμος και το όχημα μας είναι δεδο­μένα και δεν αλλά­ζουν. Η συμπε­ρι­φορά μας όμως μπορεί να αλλάξει. Εμείς κάνουμε τη διαφορά. Η ανθρώ­πινη ζωή είναι ανε­κτί­μητη: Είναι ευθύνη της πολι­τείας αλλά και δική μας ευθύνη να το συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε και να προ­σαρ­μό­σουμε τη συμπε­ρι­φορά μας στο κώδικα οδικής κυκλο­φο­ρίας, στο κώδικα ζωής, που ρυθ­μί­ζει την συνύ­παρξη οχη­μά­των και ανθρώ­πων στους δρόμους, με σεβασμό προς όλους και καθο­ρί­ζει πως θα κινού­μα­στε χωρίς να θέτουμε σε κίνδυνο τη ζωή μας και αυτή των συναν­θρώ­πων μας.

Να θυμό­μα­στε πάντα: οδη­γούμε προ­σε­κτικά και υπεύ­θυνα, έχοντας τα μάτια μας στο δρόμο, τηρώ­ντας απλούς κανόνες μπο­ρούμε να σώσουμε πολλές ζωές. Είναι στο χέρι μας, να χαι­ρό­μα­στε την κάθε στιγμή με τα αγα­πη­μένα μας πρόσωπα.

Καλό δρόμο με ασφά­λεια.