Ράνια Ρεμπούλη: «Δεν θα μπορούσα να λείπω από τη γιορτή»

Εν μέσω της προ­ε­τοι­μα­σί­ας της για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του Ρίο, η μα­ρα­θω­νο­δρό­μος Ράνια Ρε­μπού­λη, συμ­με­τεί­χε στον 3ο Διε­θνή Μα­ρα­θώ­νιο Ρόδου. Μία διορ­γά­νω­ση με ιδιαί­τε­ρο συμ­βο­λι­σμό για εκεί­νη, αφού πέ­ρυ­σι στο «νησί των Ιπ­πο­τών» έπια­σε το όριο για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες.

Τρεις μήνες πριν την Ολυ­μπιά­δα βρί­σκε­σαι στα «νερά» σου, στη Ρόδο και στα Δω­δε­κά­νη­σα για τον 3ο Διε­θνή Μα­ρα­θώ­νιο Ρόδου:

«Είμαι στην προ­ε­τοι­μα­σία ενό­ψει των Ολυ­μπια­κών Αγώ­νων και βρι­σκό­μα­στε σε πολύ καλό δρόμο. Δεν θα μπο­ρού­σα να λείπω από τη Ρόδο γιατί εδώ ήταν το ξε­κί­νη­μα μου για το Μα­ρα­θώ­νιο, εδώ μπή­καν οι βά­σεις για να φτάσω ως το Ρίο. Και με την αλ­λα­γή του ορίου και επί­ση­μα πια στο περ­σι­νό Μα­ρα­θώ­νιο Ρόδου έπια­σα και το όριο για την Ολυ­μπιά­δα οπότε είναι ένας ακόμα λόγο να βρί­σκο­μαι εδώ. Φέτος συμ­με­τεί­χα στη δια­δρο­μή των 10χλμ γιατί αυτό επι­τρέ­πει η προ­ε­τοι­μα­σία αλλά θεωρώ πως η πα­ρου­σία μου βοη­θά­ει την διορ­γά­νω­ση και δίνει κί­νη­τρο στον κόσμο να συμ­με­τέ­χει και να στη­ρί­ξει όλες τις δια­δρο­μές. Η Ορ­γα­νω­τι­κή Επι­τρο­πή, η ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Δω­δε­κα­νή­σου, ο Δήμος, όλοι οι φο­ρείς έχουν κάνει σπου­δαία δου­λειά και δεν θα μπο­ρού­σα να λείπω από λείπω από μια τέ­τοια γιορ­τή του αθλη­τι­σμού, όταν μά­λι­στα εδώ έκανα τα πρώτα μου βή­μα­τα».

Από τη Λέρο στο Ρίο με εν­διά­με­ση στάση στη Ρόδο. Η δια­δρο­μή σου και η πα­ρου­σία σου είναι ένα πα­ρά­δειγ­μα και ένα κί­νη­τρο για τον κόσμο να συμ­με­τέ­χει στο 3 Μα­ρα­θώ­νιο Ρόδου;

«Όταν θες κάτι πολύ, και το αγα­πάς , και σε γε­μί­ζει, θα βρεις τρόπο να το κά­νεις. Εγώ ξε­κί­νη­σα να τρέχω μα­ρα­θώ­νιο από τη Λέρο, ένα μικρό νησί. Ήθελα να πε­τύ­χω στο μα­ρα­θώ­νιο, αγαπώ να τρέχω. Ακόμα και που οι απο­στά­σεις στο νησί είναι μι­κρές εγώ πη­γαι­νο­ερ­χό­μουν, δε με πεί­ρα­ζε, αρκεί να έτρε­χα. Ο κάθε άν­θρω­πος αν αγα­πή­σει το τρέ­ξι­μο, αν το βάλει στο μυαλό του, το αγα­πή­σει και το πι­στέ­ψει, τότε θα πε­τύ­χει. Και ο απλός ερα­σι­τέ­χνης δρο­μέ­ας».

Αν πα­ρο­μοιά­σου­με την προ­ε­τοι­μα­σία για το Ρίο με την από­στα­ση ενός μα­ρα­θώ­νιου, εσύ σε ποιο χι­λιό­με­τρο είσαι τώρα;

«Είμαι μετά τα 20χλμ. Από εκεί και μετά αρ­χί­ζει ο αγώ­νας ο πραγ­μα­τι­κός. Μέχρι εκεί λες από μέσα σου «εδώ εί­μα­στε, πάμε γερά». Μετά τα 20χι­λιό­με­τρα όμως δί­νεις την ψυχή σου».

Από την προ­σπά­θεια και την ελ­πί­δα για τη συμ­με­το­χή σε μια Ολυ­μπιά­δα, στην προ­ε­τοι­μα­σία για να αγω­νι­στής στο Ρίο. Το μισό όνει­ρο έγινε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα;

«Ει­λι­κρι­νά δεν το έχω πι­στέ­ψει ακόμα. Δεν έχω πι­στέ­ψει πως θα πα­ρευ­ρί­σκο­μαι στο με­γα­λύ­τε­ρο γε­γο­νός του κό­σμου. Πως 3 Αυ­γού­στου ανα­χω­ρώ για του Ολυ­μπια­κούς αγώ­νες της Βρα­ζι­λί­ας. Όπως σε όλη τη ζωή μου, θα πα­λέ­ψω για το κα­λύ­τε­ρο».

Υπάρ­χει μια σκέψη που κά­νεις στη δύ­σκο­λη στιγ­μή μιας δια­δρο­μής;

«Ο στό­χος που βάζω σε κάθε αγώνα. Λέω από μέσα μου «Ράνια τον στόχο σου.. πά­λε­ψε».

Τι δεν ξε­χνάς ποτέ να κά­νεις πριν από έναν αγώνα;

«Τον σταυ­ρό μου. Και να ζη­τή­σω από τον Τα­ξιάρ­χη και την Πα­να­γιά «Βο­ή­θη­σε με». Εύ­χο­μαι να αξιω­θώ να έχω και άλλες Ολυ­μπιά­δες στα πόδια μου».