ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Η επιστροφή της Ανθής

Μάκης Δούβαλης 4 λεπτά ανάγνωση
ΑΝΘΗ ΧΑΤΖΗΓΙΑΚΟΥΜΗ

Η Ανθή Χατζη­για­κουμή είναι μία από τις Ελλη­νί­δες παί­κτριες που αγω­νί­ζο­νται στο κολε­γιακό πρω­τά­θλημα των ΗΠΑ. Φέτος πανη­γύ­ρισε έναν ακόμη τίτλο, ενώ έζησε ξεχω­ρι­στές στιγμές με το Florida Gulf Coast, που την έκαναν να χαρεί, αλλά και να δακρύ­σει. Ο λόγος της ανήκει, λίγο πριν πάρει το δρόμο της επι­στρο­φής για την Ελλάδα…

-Πόσο σημα­ντι­κός είναι ο τίτλος που κατα­κτή­σατε με το κολ­λέ­γιό σου; Καθώς δεν είμαστε και τόσο εξοι­κειω­μέ­νοι στην Ελλάδα με το πώς λει­τουρ­γεί το NCAAμπορείς να μας πεις δυο λόγια για να γίνει κατα­νοητό ότι δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση ο τίτλος που πανη­γυ­ρί­σατε;

«Στο κολε­γιακό πρω­τά­θλημα, της πρώτης κατη­γο­ρίας, υπάρ­χουν πάνω από τρια­κό­σια κολέγια, τα οποία είναι χωρι­σμένα σε περι­φέ­ρειες. Μια απο τις περι­φέ­ρειες είναι και η Atlantic Sun, στην οποία αγω­νί­ζο­νται κολέγια που βρί­σκο­νται σε κοντι­νές με τη Φλό­ρι­ντα Πολι­τείες. Το πρω­τά­θλημά μας ξεκι­νάει από το Δεκέμ­βριο και τελειώ­νει μέσα Μαρτίου. Αρχές Μαρτίου ξεκι­νούν τα πλει οφ και μετά συνε­χί­ζουμε με παι­χνί­δια νοκ- αουτ. Οπότε, για να κατα­κτή­σει ένα κολέγιο τον τίτλο, πρέπει να παρα­μεί­νει αήττητο σε αυτά τα παι­χνί­δια. Έτσι κατα­φέ­ραμε και εμείς να κερ­δί­σουμε τον τίτλο φέτος και στη συνέ­χεια να μπο­ρέ­σουμε να πάρουμε το εισι­τή­ριο για την «Τρέλα του Μάρτη» (Μarch Madness), στο οποίο συμ­με­τέ­χουν τα καλύ­τερα κολέγια των ΗΠΑ. Όπως κατα­λα­βαί­νετε, είναι σπου­δαίο να είσαι μέσα σε αυτά τα 65 κολέγια, που τα κατα­φέρ­νουν κάθε χρόνο να μπουν στο τουρ­νουά».

-Βίωσες και μια ξεχω­ρι­στή στιγμή με την τιμή που σου έγινε και το εκπλη­κτικό πανό που είδες στην εξέδρα. Το είχαν κανο­νί­σει οι γονείς σου; Πόσο σε ξάφ­νιασε;

«Εκείνη τη μέρα το κολέγιό μου βρά­βευσε εμένα και τη συμπαί­κτρια μου Jenna Cobb ως τελειό­φοι­τες. Συνήθως σε αυτή τη βρά­βευση παρα­βρί­σκο­νται όλοι οι γονείς των κορι­τσιών. Εμένα δυστυ­χώς οι δικοί μου δεν τα κατά­φε­ραν να έρθουν, οπότε οι fans της ομάδας έφτια­ξαν ένα πανό με τη φωτο­γρα­φία των γονιών μου. Δεν το περί­μενα καθόλου πως θα αντι­κρίσω κάτι τέτοιο και γι’ αυτό και έκλαψα μόλις το είδα».

-Τι είναι αυτό πάνω στο οποίο πιστεύ­εις ότι βελ­τιώ­θη­κες περισ­σό­τερο το διά­στημα που έμεινες στη Φλό­ρι­ντα;

«Το κολε­γιακό μπάσκετ είναι πιο γρήγορο και έχει πιο πολύ επαφή. Οπότε σίγουρα βελ­τιώ­θηκα σ’ αυτά τα δύο κομ­μά­τια».

-Ποια είναι η συνέ­χεια για σένα στο κεφά­λαιο μπάσκετ;

«Μετά την απο­φοί­τηση μου θα γυρίσω στην Ελλάδα και θα ξεκι­νήσω προ­πο­νή­σεις. Με τη νέα σεζόν θα ήθελα να κλείσω σε μία ομάδα και να παίξω επαγ­γελ­μα­τικά».

-Είσαι από τα κορί­τσια που έχουν παρου­σία στις «μικρές» εθνικές ομάδες. Τι σημαί­νει για σένα να φοράς τη φανέλα της Εθνικής τα καλο­καί­ρια;

«Είναι τόσο ωραίο συναί­σθημα να φοράς την φανέλα της Εθνικής και να παίζεις για τη χώρα σου. Και νιώθω πολύ τυχερή που ήμουν μέλος της γενιάς του ’93. Τα περισ­σό­τερα κορί­τσια ήμασταν μαζί για πάνω από πέντε χρόνια συνε­χό­μενα. Κάθε καλο­καίρι για ένα μήνα, προ­πο­νή­σεις πρωί από­γευμα, όλες με έναν κοινό στόχο! Είχε γίνει μια γλυκιά συνή­θεια και μου ‘χει λείψει πολύ. Νομίζω ότι οι εμπει­ρίες που έχω με όλες τις μικρές εθνικές θα μου μείνουν αξέ­χα­στες».

-Η Εθνική Γυναι­κών είναι όνειρο;

«Φυσικά και είναι όνειρο!»

-Παράλληλα με το μπάσκετ παίρ­νεις και το πτυχίο σου, σωστά; Τι ακριβώς σπού­δα­σες και ποιος είναι ο στόχος σου και σε αυτόν τον τομέα;

«Θα πάρω το πτυχίο μου στα παι­δα­γω­γικά. Μου αρέσει πάρα πολύ να ασχο­λού­μαι με παιδιά, οπότε στο μέλλον και αφού θα έχω τελειώ­σει με το μπάσκετ, θα ήθελα να ασχο­ληθώ με αυτό».

-Επιστρέφοντας στην Ελλάδα τι είναι αυτό που θα κάνεις πρώτα; Τι σου έχει λείψει περισ­σό­τερο εκτός από την οικο­γέ­νειά σου;

«Μου έχουν λείψει πολλά πράγ­ματα!! Εκτός από την οικο­γέ­νειά μου, μου έχουν λείψει οι φίλοι μου, το ελλη­νικό φαγητό, η ελλη­νική κουλ­τούρα γενικά. Το πρώτο πράγμα που κάνω πάντα όταν επι­στρέφω, είναι να τρώω ένα γεύμα φτιαγ­μένο απ τα χεράκια της μαμάς μου».

-Υπήρχαν Έλληνες κοντά σου στη Φλό­ρι­ντα, υπάρχει το ελλη­νικό στοι­χείο;

«Υπήρχαν κάποιοι Έλληνες, αλλά όχι και πάρα πολλοί. Όμως ακόμα και αυτοί οι λίγοι που βρί­σκο­νταν εκεί, ήταν πολύ σημα­ντι­κοί για μένα. Επίσης, δυο ώρες μακριά από μένα είναι μια πόλη της Tampa που λέγεται Tarpon Springs και εκεί βρί­σκε­ται το μεγα­λύ­τερο ποσοστό Ελλήνων-Αμερικάνων από κάθε άλλη περιοχή της Αμε­ρι­κής. Οι δρόμοι εκεί έχουν ελλη­νικά ονόματα, όπως επίσης και τα μαγαζιά».

-Πιστεύεις ότι η παρου­σία στο ΝΒΑ παικτών όπως ο Αντε­το­κούν­μπο και ο Παπα­νι­κο­λάου και στο κολε­γιακό η παρου­σία πλέον πολλών αθλητών και αθλη­τριών από την Ελλάδα, λει­τουρ­γεί ως συν για το ελλη­νικό μπάσκετ

«Φυσικά και ναι! Νομίζω μόνο συν θα μπο­ρούσε να είναι αυτό. Ειδικά το NBA παρα­κο­λου­θεί­ται από όλο τον κόσμο, οπότε με αυτόν τον τρόπο προ­βάλ­λε­ται το ελλη­νικό μπάσκετ και το πόσο καλή δουλειά γίνεται στη χώρα μας».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.