Ο κ. Ν. Φαρμακίδης καταγγέλλει τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος!

Σε μια εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρή κα­ταγ­γε­λία για δια­σπά­θη­ση δη­μο­σί­ου χρή­μα­τος προ­έ­βη, με κα­ταγ­γε­λία του ενώ­πιον του Υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών κ. Ιω­άν­νη Μι­χε­λά­κη και του Γε­νι­κού Επι­θε­ω­ρη­τή Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης κ. Λέ­αν­δρου Ρα­κιν­τζή, που κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στο γρα­φείο του Πρω­θυ­πουρ­γού, στον Ει­σαγ­γε­λέα του Αρεί­ου Πάγου και στον Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου, ο προϊ­στά­με­νος του Τμή­μα­τος Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Χω­ρι­κού Σχε­δια­σμού Δω­δε­κα­νή­σου, της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, κ. Νι­κό­λα­ος Φαρ­μα­κί­δης.

“Αυτή η προ­σφυ­γή μου και ταυ­τό­χρο­να κα­ταγ­γε­λία, δεν γί­νε­ται για να απο­κο­μί­σω προ­σω­πι­κά οφέλη, αλλά μετά από τριά­ντα χρό­νια υπη­ρε­σί­ας στο Δη­μό­σιο, πι­στεύω πως δεν δι­καιού­μαι να απο­σιω­πή­σω μια σειρά από εν­δο­γε­νή προ­βλή­μα­τα, που κα­ταρ­ρα­κώ­νουν το κύρος της Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης και οδη­γούν προ­στι­θέ­με­να, σε υπο­βάθ­μι­ση το Κρά­τος και την Κοι­νω­νία, ενώ πα­ράλ­λη­λα προ­σβάλ­λουν την προ­σω­πι­κό­τη­τά μου”, ανα­φέ­ρει ει­σα­γω­γι­κά στην κα­ταγ­γε­λία του ο κ. Φαρ­μα­κί­δης, προ­σθέ­το­ντας πα­ρα­πέ­ρα και τα εξής:

“Είμαι προϊ­στά­με­νος μιας ακρι­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας, από τύχη θα έλεγα, αφού από την πρώτη στιγ­μή που προ­σλή­φθη­κα ήμουν ο αρ­χαιό­τε­ρος. Η έντα­ξή μου στο Δη­μό­σιο δεν ήταν τρό­πος επι­βί­ω­σης, αλλά μετά από 10 πε­ρί­που χρό­νια επι­τυ­χη­μέ­νης επαγ­γελ­μα­τι­κής στα­διο­δρο­μί­ας, πί­στε­ψα στην τότε ονο­μα­ζό­με­νη Επι­χεί­ρη­ση Πο­λε­ο­δο­μι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης του τόπου μου και θέ­λη­σα να συμ­με­τά­σχω σε αυτήν πα­ρό­λο που μου είχε ήδη ανα­τε­θεί, ως ελεύ­θε­ρου επαγ­γελ­μα­τία, η Πο­λε­ο­δο­μι­κή Με­λέ­τη και το Γε­νι­κό Πο­λε­ο­δο­μι­κό Σχέ­διο της πόλης της Ρόδου.

Η προ­σπά­θειά μου όλα αυτά τα χρό­νια ήταν, εκτός από τον σχε­δια­σμό, που τον θεωρώ ως τη μόνη λύση για να στα­θεί ο τόπος μας στα πόδια του, κάτι που θα εξη­γή­σω και πα­ρα­κά­τω, να σταθώ δίπλα στο πο­λί­τη, σε ένα πε­ρι­βάλ­λον που δεν είναι τόσο φι­λι­κό προς αυτόν, τις Πο­λε­ο­δο­μι­κές Υπη­ρε­σί­ες, ορ­γα­νώ­νο­ντας την Υπη­ρε­σία στην οποία προ­ΐ­στα­μαι, έτσι ώστε να απο­τε­λεί ένα κα­τα­φύ­γιο από την επι­κρα­τού­σα ασυ­δο­σία. Την ίδια στάση προ­σπά­θη­σα να κρα­τή­σω, κάθε φορά που έρ­χο­νταν στην Υπη­ρε­σία νέες αρ­μο­διό­τη­τες, όπως η πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή λε­γό­με­νη αδειο­δό­τη­ση. Βέ­βαια όλα αυτά φαί­νε­ται πως δεν αρέ­σουν σε πολ­λούς, αλλά πι­στεύω ότι του­λά­χι­στον, κα­τά­φε­ρα να εμπε­δώ­σω ένα περί δι­καί­ου αί­σθη­μα στους συ­μπο­λί­τες μου.

Δεν θα ανα­φερ­θώ σε όλη τη θη­τεία μου, αλλά σε με­ρι­κά μόνο τε­λευ­ταία γε­γο­νό­τα, για να γί­νουν κα­τα­νοη­τοί και οι λόγοι της πα­ρού­σας μου. Εκτός από τον κα­θη­με­ρι­νό «πό­λε­μο» με τις πο­λε­ο­δο­μι­κές υπη­ρε­σί­ες, που θε­ω­ρούν τις οποιεσ­δή­πο­τε πα­ρεμ­βά­σεις μας ως διεμ­βό­λη­ση στο Status quo και που όπως πι­στεύω, δεν είναι εύ­κο­λο να αλ­λά­ξει κα­νείς, υπάρ­χει και το πρό­βλη­μα με την έγκρι­ση ή μη των δη­μο­σί­ων έργων. Η αρ­μο­διό­τη­τα που μας έδωσε ο νο­μο­θέ­της, της κατά πε­ρί­πτω­ση χω­ρο­θέ­τη­σης έργων και δρα­στη­ριο­τή­των, που στη­ρί­ζε­ται απευ­θεί­ας στο άρθρο 24 του Συ­ντάγ­μα­τος και που ονο­μά­ζε­ται Πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή Αδειο­δό­τη­ση, δεν είναι μια δέ­σμια αρ­μο­διό­τη­τα, όπως θέ­λουν να την κα­τα­ντή­σουν, αλλά μια ου­σια­στι­κή προ­σπά­θεια προ­στα­σί­ας του Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και κατ’ επέ­κτα­ση μια συ­νι­στα­μέ­νη της ανά­πτυ­ξης του τόπου. Η αξιο­λό­γη­ση λοι­πόν ενός έργου, δεν είναι δι­καί­ω­μα κα­νε­νός φορέα, αλλά μόνο του Κρά­τους δια των ορ­γά­νων του, στα πλαί­σια των νόμων.

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, του­λά­χι­στον εδώ στη Δω­δε­κά­νη­σο, κα­τα­σπα­τα­λή­σα­με τε­ρά­στια ποσά, σε έργα και δρα­στη­ριό­τη­τες, που είχαν ως μο­να­δι­κό στόχο την απο­θη­σαύ­ρι­ση ψήφων, για τους εκά­στο­τε πο­λι­τι­κά κρα­τού­ντες, με μικρή συμ­βο­λή στην ανά­πτυ­ξη. Με­τα­ξύ όλων αυτών, θα ανα­φερ­θώ στους βιο­λο­γι­κούς τύπου κό­μπακτ και στους κο­μπο­στο­ποι­η­τές για σκου­πί­δια, που έχουν ξο­δευ­τεί αρ­κε­τά εκα­τομ­μύ­ρια, που ει­σέ­πρα­ξαν και ει­σπράτ­τουν επι­τή­δειοι, ενώ είναι άχρη­στοι χωρίς πρα­κτι­κή αξία. Τι χρειά­ζο­νται οι κο­μπο­στο­ποι­η­τές, όταν στα νησιά δεν μπο­ρεί να γίνει δια­λο­γή σκου­πι­διών στη πηγή; Αλή­θεια, ποιος μπο­ρεί να είναι αυτός, που κά­ποια στιγ­μή θα πρέ­πει σο­βα­ρά να ασχο­λη­θεί, με όλη αυτή την οι­κο­νο­μι­κή σπα­τά­λη;

Θα ανα­φερ­θώ ως πα­ρά­δειγ­μα και σε ένα «βιο­λο­γι­κό κα­θα­ρι­σμό» στη Σύμη, όπου ο τότε Γ.Γ. νη­σιώ­τι­κης πο­λι­τι­κής τον χρη­μα­το­δό­τη­σε από ίδιους πό­ρους. Η Υπη­ρε­σία μου δεν δέ­χτη­κε να τον νο­μι­μο­ποι­ή­σει πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά αλλά αυτοί, χωρίς να γίνει το έργο, το πα­ρέ­λα­βαν και απο­πλη­ρώ­θη­κε, αφού υπήρ­χε μια σχε­τι­κή «βια­σύ­νη». Τε­λι­κά, πάντα πα­ρά­νο­μα, κα­τα­σκευά­στη­κε το έργο σε άλλο μέρος από αυτό που υπο­τί­θε­ται ότι πα­ρα­λή­φθη­κε και όπως ήταν λο­γι­κό, δεν λει­τουρ­γεί. Ποιος θα ελέγ­ξει τον τότε Γ.Γ. και όλους όσους συ­νέ­βα­λαν στην σπα­τά­λη του ενός εκα­τομ­μυ­ρί­ου ευρώ;”.

Ο κ. Φαρ­μα­κί­δης κάνει ει­δι­κή μνεία σε θέ­μα­τα εσω­τε­ρι­κής λει­τουρ­γί­ας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου στη Ρόδο, στην αντι­δι­κία του με μια υπάλ­λη­λο της ίδιας υπη­ρε­σί­ας και στο γε­γο­νός ότι βρέ­θη­κε ελεγ­χό­με­νος για απρε­πή συ­μπε­ρι­φο­ρά…

Απο­κα­λύ­πτει ωστό­σο ότι υπήρ­ξε τον Μάρ­τιο…

“άρ­νη­σή μου να ει­ση­γη­θώ θε­τι­κά για κά­ποια έργα της Πε­ρι­φέ­ρειας και του Δήμου Λέρου, διότι πι­στεύω ότι ήταν άχρη­στα ή με υπέρ­με­τρο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και όπως και τόσα άλλα η κα­τα­σκευή του δεν συμ­βάλ­λει, του­λά­χι­στον ανά­λο­γα με την αξία του στην ανά­πτυ­ξη του τόπου.

Από τη μια, ενώ η κε­ντρι­κή διοί­κη­ση εξα­σφα­λί­ζει σω­ρεία χρη­μά­των, η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση απλά ξο­δεύ­ει χωρίς στόχο, αφού ο βα­σι­κός λόγος της δια­σπά­θι­σης είναι η έλ­λει­ψη σχε­δια­σμού, που όλοι είναι ενά­ντιοι, διότι εκ των πραγ­μά­των θα επι­βά­λει ιε­ράρ­χη­ση έργων και δεν θα τους αφή­σει να δρουν κατά το δο­κούν”.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι οι αρ­νή­σεις του αυτές έγι­ναν αφορ­μή να υπάρ­ξει μια “πο­λε­μι­κή” σε βάρος του από πο­λι­τι­κούς προϊ­στα­μέ­νους, ενώ εξη­γεί για ποια έργα δεν συ­νη­γό­ρη­σε:

“Το πρώτο έργο ήταν η κα­τα­σκευή μιας γέ­φυ­ρας, που οδη­γεί στο γκολφ Αφά­ντου (όχι σε δη­μό­σιο δρόμο) και έχει κό­στος 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ και το άλλο ήταν η απο­κα­τά­στα­ση ενός ΧΑΔΑ και ενός κο­μπο­στο­ποι­η­τή στη Λέρο, γιατί το κό­στος ήταν δε­κα­πλά­σιο από αυτό που θα έπρε­πε για τον ΧΑΔΑ και ο κο­μπο­στο­ποι­η­τής άχρη­στος”.

Ο κ. Φαρ­μα­κί­δης ανα­φέ­ρε­ται εξάλ­λου και στο ό,τι με την με αριθ. πρωτ. 3608/3.4.13 ανα­φο­ρά του ζή­τη­σε από τον κ. Γε­νι­κό Επι­θε­ω­ρη­τή Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης, τον έλεγ­χο στα οι­κο­νο­μι­κά του Βα­κούφ και υπέ­βα­λε στοι­χεία από τα οποία προ­κύ­πτει, πως στο πα­ρελ­θόν του­λά­χι­στον, γί­νο­νταν πα­ρά­νο­μες δια­κι­νή­σεις χρη­μά­των, ενώ πα­ράλ­λη­λα ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας για το ίδιο θέμα, έδωσε εντο­λή για προ­κα­ταρ­κτι­κή, ώστε να ελεγ­χθεί η δια­χεί­ρι­ση των τε­λευ­ταί­ων 15 ετών.