Ευχές για τα Χριστούγεννα και προτάσεις για βιβλία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Ευχές για την ημέρα των Χρι­στου­γέν­νων, χρι­στου­γεν­νιά­τι­κες ανα­μνή­σεις αλλά και προ­τά­σεις για βι­βλία πε­ρι­λαμ­βά­νει η ανάρ­τη­ση που έκανε σή­με­ρα ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης στο Facebook.

«Καλά Χρι­στού­γεν­να σε όλους! Ελ­πί­ζω η ση­με­ρι­νή γιορ­τή να σας βρί­σκει με υγεία και χαρά μαζί με τους αγα­πη­μέ­νους σας.

Η Κυ­ρια­κή είναι συ­νή­θως η μέρα της εβδο­μα­διαί­ας ανα­σκό­πη­σης, αλλά σή­με­ρα δεν θα γράψω λε­πτο­μέ­ρειες του κυ­βερ­νη­τι­κού έργου. Ας κά­νου­με ένα διά­λειμ­μα για τις γιορ­τές! Θα είναι λοι­πόν μία ανάρ­τη­ση δια­φο­ρε­τι­κή.

Ξε­κί­νη­σα να γράφω χθες στο γρα­φείο μου, αμέ­σως μόλις τε­λεί­ω­σαν τα κά­λα­ντα. Μπο­ρεί όταν βλέ­πε­τε τα “κά­λα­ντα στους πο­λι­τι­κούς” στα δελ­τία ει­δή­σε­ων να σας φαί­νε­ται μια απλή συ­νή­θεια ή μια ευ­και­ρία για φω­το­γρα­φί­ες. Όμως, αλή­θεια, δεν είναι έτσι.

Είναι μία πολύ ωραία πα­ρά­δο­ση και γε­μί­ζει ο χώρος χα­ρού­με­νες παι­δι­κές φωνές, πα­ρα­δο­σια­κά κά­λα­ντα, κε­ρά­σμα­τα και ευχές, και είμαι πολύ ευ­γνώ­μων για αυτές τις ξε­χω­ρι­στές εμπει­ρί­ες.

Αν πρέ­πει όμως να θυ­μη­θώ τα πιο όμορ­φα Χρι­στού­γεν­να που έχω πε­ρά­σει, αυτά που έρ­χο­νται κα­τευ­θεί­αν στο μυαλό μου χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη, είναι τα τρία πρώτα των παι­διών μου.

Θυ­μά­μαι ακόμα τι φο­ρού­σε η Σοφία στα πρώτα της Χρι­στού­γεν­να – ένα όμορ­φο πρά­σι­νο βε­λού­δι­νο φό­ρε­μα. Ήμα­σταν οι τρεις μας, νιό­πα­ντροι ου­σια­στι­κά με την Μα­ρέ­βα, και επι­λέ­ξα­με να γιορ­τά­σου­με μόνοι μας. Έξι χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, εί­χα­με γίνει πέντε. Και θυ­μά­μαι την λα­χτά­ρα που εί­χα­με κάθε χρόνο να κά­νου­με τα Χρι­στού­γεν­να μα­γι­κά για τα παι­διά. Αυτό που δεν πε­ρί­με­να ήταν πως με τη σειρά τους, τα παι­διά θα έκα­ναν τα Χρι­στού­γεν­να ξανά μα­γι­κά και για εμάς.

Αυτές τις γιορ­τές, θέλω να σας ευ­χη­θώ να χα­ρεί­τε τις στιγ­μές που συχνά συ­νει­δη­το­ποιού­με πόσο πο­λύ­τι­μες είναι μόνο όταν έχουν φύγει. Τις στιγ­μές με τους με­γά­λους και τους μι­κρούς της οι­κο­γέ­νειάς σας. Τους αν­θρώ­πους που αγα­πά­τε και σας αγα­πούν.

Και σε όσους αγα­πά­τε το διά­βα­σμα, αντί για τη συ­νη­θι­σμέ­νη κυ­βερ­νη­τι­κή ανα­σκό­πη­ση, θέλω σή­με­ρα να μοι­ρα­στώ μαζί σας με­ρι­κά βι­βλία που θα σας πρό­τει­να χωρίς επι­φύ­λα­ξη – για να δια­βά­σε­τε εσείς ή για να τα δω­ρί­σε­τε στους αγα­πη­μέ­νους σας αν­θρώ­πους.

Θα ξε­κι­νή­σω λοι­πόν με τον “Τζίμη στην Κυ­ψέ­λη”.

Ο Χρή­στος Χω­με­νί­δης, τον οποίο εκτι­μώ και προ­σω­πι­κά, είναι αναμ­φί­βο­λα ένας από τους πιο ση­μα­ντι­κούς συγ­γρα­φείς μας. Εδώ λοι­πόν έχου­με πάλι ένα εξαι­ρε­τι­κό βι­βλίο του. Ο κε­ντρι­κός ήρωας με ένα πα­ρελ­θόν γε­μά­το Κυ­ψέ­λη, θέ­α­τρο, και ανα­φο­ρές των δε­κα­ε­τιών του 60′ και 70′, έρ­χε­ται αντι­μέ­τω­πος με μια σειρά από ατυ­χί­ες και την σύγ­χρο­νη κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που αλ­λά­ζει με βίαιη σχε­δόν τα­χύ­τη­τα και στην οποία μπο­ρεί κά­ποιος να κα­τα­στρα­φεί με ρυθ­μούς ‘ψη­φια­κούς’. Μπο­ρεί να προ­σαρ­μο­στεί; Ένα από αυτά τα βι­βλία που δεν αφή­νεις κάτω.

Συ­νε­χί­ζω με “Το μόνο της ζωής τους τα­ξί­δι”, του Ηλία Μα­γκλί­νη.

Με αφορ­μή ένα οδοι­πο­ρι­κό στη Μικρά Ασία, στο θέ­α­τρο των επι­χει­ρή­σε­ων του ελ­λη­νι­κού Στρα­τού πριν από 100 χρό­νια, ο Ηλίας Μα­γκλί­νης αφη­γεί­ται το χρο­νι­κό της εθνι­κής κα­τα­στρο­φής. Επι­λέ­γο­ντας για πρω­τα­γω­νι­στή της ιστο­ρί­ας του τον πα­τέ­ρα του πα­τέ­ρα του, τον οποίο ο ίδιος δεν γνώ­ρι­σε, επι­χει­ρεί να ζω­ντα­νέ­ψει τα βιώ­μα­τα της γε­νιάς των νέων Ελ­λή­νων που βρέ­θη­καν μα­κριά από τα σπί­τια τους, σε μια εθνι­κή πε­ρι­πέ­τεια που την προ­κά­λε­σε ο με­γα­λοϊ­δε­α­τι­σμός, η δη­μα­γω­γία, η ανευ­θυ­νό­τη­τα και ο κακός σχε­δια­σμός. Ο Ηλίας Μα­γκλί­νης με το βι­βλίο αυτό κα­τα­φέρ­νει να τι­μή­σει τη μνήμη της γε­νιάς των νέων Ελ­λή­νων που η μόνη του εμπει­ρία από το εξω­τε­ρι­κό ήταν αυτή η εκ­στρα­τεία.

Διά­βα­σα το βι­βλίο του Ραϋ­μόν­δου Αλ­βα­νού, “Ο Ελ­λη­νι­κός Εμ­φύ­λιος”, όταν ένα από­σπα­σμα από αυτό που αφο­ρού­σε τη χρη­σι­μό­τη­τα της δι­δα­σκα­λί­ας της ιστο­ρί­ας έγινε θέμα στις φε­τι­νές Πα­νελ­λα­δι­κές Εξε­τά­σεις. Με εντυ­πω­σί­α­σε ο τρό­πος που πα­ρου­σιά­ζει τα γε­γο­νό­τα. Κα­τα­γρά­φει τις ερ­μη­νεί­ες που δό­θη­καν από κάθε πλευ­ρά, απο­δο­μεί τους βα­σι­κό­τε­ρους μύ­θους γύρω από τον Εμ­φύ­λιο και στο τέλος καλεί τους ανα­γνώ­στες να υπερ­βούν τις δικές τους προ­κα­τα­λή­ψεις. Αξί­ζει να δια­βα­στεί από όλους.

Περί Ελ­λά­δος και της σχέ­σης μας με τον υπό­λοι­πο κόσμο, ένα ση­μα­ντι­κό βι­βλίο που διά­βα­σα φέτος ήταν το “The Greeks- A global History”, του κα­θη­γη­τή Ρό­ντρικ Μπί­τον. Ο Μπί­τον, κάνει -με επί­κε­ντρο την Ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα- μια ολι­στι­κή προ­σέγ­γι­ση στο σύ­νο­λο της Ελ­λη­νι­κής Ιστο­ρί­ας, από την αρ­χαιό­τη­τα μέχρι σή­με­ρα, και των πο­λι­τι­στι­κών και ιστο­ρι­κών ση­μεί­ων που επη­ρέ­α­σε τον πα­γκό­σμιο πο­λι­τι­σμό και την δια­νό­η­ση. Προ­σεγ­γί­ζει το θέμα με σο­βα­ρό­τη­τα και νη­φα­λιό­τη­τα και αξί­ζει να το δια­βά­σε­τε.

Σε κάτι επί­σης διε­θνές, στον τομέα των πο­λι­τι­κών επι­στη­μών, ένα εν­δια­φέ­ρον φε­τι­νό βι­βλίο είναι το “Liberalism and Its Discontents” του Φράν­σις Φου­κου­γιά­μα. Ο Φου­κου­γιά­μα κα­τα­πιά­νε­ται κα ανα­λύ­ει την θέση, την ση­μα­σία και τις προ­κλή­σεις των φι­λε­λεύ­θε­ρων δυ­τι­κών αστι­κών δη­μο­κρα­τιών, του μο­ντέ­λου που προ­τάσ­σουν και το ποιες επι­θέ­σεις δέ­χο­νται. Το βι­βλίο έχει αξία τόσο επει­δή δυ­στυ­χώς φέτος εί­δα­με την απρό­κλη­τη επί­θε­ση, ει­σβο­λή και πό­λε­μο του Πού­τιν στην Ου­κρα­νία αλλά και επει­δή ανα­λύ­ει διε­ξο­δι­κά το τέλμα και τους κιν­δύ­νους που μπο­ρεί να δη­μιουρ­γη­θεί από τον λαϊ­κι­σμό τόσο από αρι­στε­ρά όσο και από δεξιά.

Συ­νε­χί­ζω με το “Κά­ποια Μί­λη­σε” των Τζό­ντι Κά­ντορ και Μέ­γκαν Τούι. Ένα συ­ναρ­πα­στι­κό βι­βλίο για το χρο­νι­κό της έρευ­νας που οδή­γη­σε στο κί­νη­μα #MeToo. Στις σε­λί­δες του απο­τυ­πώ­νε­ται η γεν­ναιό­τη­τα πλή­θους γυ­ναι­κών που απο­φά­σι­σαν να μι­λή­σουν για κάθε μορ­φής κα­κο­ποί­η­ση που υπέ­στη­σαν στο κοι­νω­νι­κό και κυ­ρί­ως το ερ­γα­σια­κό τους πε­ρι­βάλ­λον. Μαζί κι ένα πο­λύ­τι­μο μά­θη­μα για το πώς ασκεί­ται η αλη­θι­νή απο­κα­λυ­πτι­κή δη­μο­σιο­γρα­φία.

Θα κλεί­σω με τρία εξαι­ρε­τι­κά βι­βλία για παι­διά που δια­βά­ζο­νται όμως και από τους με­γά­λους πολύ ευ­χά­ρι­στα.

“Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος – Ακο­λου­θώ­ντας τα βή­μα­τα του στην ιστο­ρία”, της Μάρως Βα­σι­λειά­δου.

Εξί­σου ση­μα­ντι­κό βι­βλίο για τα παι­διά είναι αυτό που έγρα­ψε η Ιου­λί­τα Ηλιο­πού­λου, “Ο Ελύ­της για παι­διά”.

Είναι δύο βι­βλία που ακο­λου­θούν τα βή­μα­τα της ζωής των δύο με­γά­λων Ελ­λή­νων από την παι­δι­κή τους ηλι­κία και εξη­γούν το έργο τους και γιατί σή­με­ρα λο­γί­ζο­νται ως θρυ­λι­κές μορ­φές της Ελ­λά­δας.

Τέλος, το πρώτο βι­βλίο ενός νέου συγ­γρα­φέα, του Θό­δω­ρου Αρα­μπα­τζή, με τίτλο “Η Φωνή των Δέ­ντρων”, που πε­ρι­γρά­φει τις πε­ρι­πέ­τειες της μι­κρής Μα­ρί­ας όταν η οι­κο­γέ­νεια της ξε­ρι­ζώ­νε­ται από την πόλη της λόγω μιας φυ­σι­κής κα­τα­στρο­φής. Ένα βι­βλίο που ασχο­λεί­ται με την κλι­μα­τι­κή κρίση και τις αλ­λα­γές που πρέ­πει να κά­νου­με όλοι στις κα­θη­με­ρι­νές συ­νή­θειές μας για να συ­νυ­πάρ­ξου­με πιο αρ­μο­νι­κά με το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον.

Σε όσους από εσάς φτά­σα­τε μέχρι το τέλος, σας ευ­χα­ρι­στώ! Σε όλους, είτε δια­βά­ζε­τε είτε όχι αυτές τις γραμ­μές, σας εύ­χο­μαι από καρ­διάς να έχετε όμορ­φα Χρι­στού­γεν­να, γε­μά­τα χα­μό­γε­λα και γλυ­κιές ανα­μνή­σεις».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ