Ευχές για τα Χριστούγεννα και προτάσεις για βιβλία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Ευχές για την ημέρα των Χρι­στου­γέν­νων, χρι­στου­γεν­νιά­τι­κες ανα­μνή­σεις αλλά και προ­τά­σεις για βιβλία περι­λαμ­βά­νει η ανάρ­τηση που έκανε σήμερα ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στο Facebook.

«Καλά Χρι­στού­γεννα σε όλους! Ελπίζω η σημε­ρινή γιορτή να σας βρίσκει με υγεία και χαρά μαζί με τους αγα­πη­μέ­νους σας.

Η Κυριακή είναι συνήθως η μέρα της εβδο­μα­διαίας ανα­σκό­πη­σης, αλλά σήμερα δεν θα γράψω λεπτο­μέ­ρειες του κυβερ­νη­τι­κού έργου. Ας κάνουμε ένα διά­λειμμα για τις γιορτές! Θα είναι λοιπόν μία ανάρ­τηση δια­φο­ρε­τική.

Ξεκί­νησα να γράφω χθες στο γραφείο μου, αμέσως μόλις τελεί­ω­σαν τα κάλαντα. Μπορεί όταν βλέπετε τα “κάλαντα στους πολι­τι­κούς” στα δελτία ειδή­σεων να σας φαί­νε­ται μια απλή συνή­θεια ή μια ευκαι­ρία για φωτο­γρα­φίες. Όμως, αλήθεια, δεν είναι έτσι.

Είναι μία πολύ ωραία παρά­δοση και γεμίζει ο χώρος χαρού­με­νες παι­δι­κές φωνές, παρα­δο­σιακά κάλαντα, κερά­σματα και ευχές, και είμαι πολύ ευγνώ­μων για αυτές τις ξεχω­ρι­στές εμπει­ρίες.

Αν πρέπει όμως να θυμηθώ τα πιο όμορφα Χρι­στού­γεννα που έχω περάσει, αυτά που έρχο­νται κατευ­θείαν στο μυαλό μου χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι τα τρία πρώτα των παιδιών μου.

Θυμάμαι ακόμα τι φορούσε η Σοφία στα πρώτα της Χρι­στού­γεννα – ένα όμορφο πράσινο βελού­δινο φόρεμα. Ήμασταν οι τρεις μας, νιό­πα­ντροι ουσια­στικά με την Μαρέβα, και επι­λέ­ξαμε να γιορ­τά­σουμε μόνοι μας. Έξι χρόνια αργό­τερα, είχαμε γίνει πέντε. Και θυμάμαι την λαχτάρα που είχαμε κάθε χρόνο να κάνουμε τα Χρι­στού­γεννα μαγικά για τα παιδιά. Αυτό που δεν περί­μενα ήταν πως με τη σειρά τους, τα παιδιά θα έκαναν τα Χρι­στού­γεννα ξανά μαγικά και για εμάς.

Αυτές τις γιορτές, θέλω να σας ευχηθώ να χαρείτε τις στιγμές που συχνά συνει­δη­το­ποιούμε πόσο πολύ­τι­μες είναι μόνο όταν έχουν φύγει. Τις στιγμές με τους μεγά­λους και τους μικρούς της οικο­γέ­νειάς σας. Τους ανθρώ­πους που αγαπάτε και σας αγαπούν.

Και σε όσους αγαπάτε το διά­βα­σμα, αντί για τη συνη­θι­σμένη κυβερ­νη­τική ανα­σκό­πηση, θέλω σήμερα να μοι­ρα­στώ μαζί σας μερικά βιβλία που θα σας πρό­τεινα χωρίς επι­φύ­λαξη – για να δια­βά­σετε εσείς ή για να τα δωρί­σετε στους αγα­πη­μέ­νους σας ανθρώ­πους.

Θα ξεκι­νήσω λοιπόν με τον “Τζίμη στην Κυψέλη”.

Ο Χρήστος Χωμε­νί­δης, τον οποίο εκτιμώ και προ­σω­πικά, είναι αναμ­φί­βολα ένας από τους πιο σημα­ντι­κούς συγ­γρα­φείς μας. Εδώ λοιπόν έχουμε πάλι ένα εξαι­ρε­τικό βιβλίο του. Ο κεντρι­κός ήρωας με ένα παρελ­θόν γεμάτο Κυψέλη, θέατρο, και ανα­φο­ρές των δεκα­ε­τιών του 60′ και 70′, έρχεται αντι­μέ­τω­πος με μια σειρά από ατυχίες και την σύγ­χρονη κοι­νω­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα που αλλάζει με βίαιη σχεδόν ταχύ­τητα και στην οποία μπορεί κάποιος να κατα­στρα­φεί με ρυθμούς ‘ψηφιακούς’. Μπορεί να προ­σαρ­μο­στεί; Ένα από αυτά τα βιβλία που δεν αφήνεις κάτω.

Συνε­χίζω με “Το μόνο της ζωής τους ταξίδι”, του Ηλία Μαγκλίνη.

Με αφορμή ένα οδοι­πο­ρικό στη Μικρά Ασία, στο θέατρο των επι­χει­ρή­σεων του ελλη­νι­κού Στρατού πριν από 100 χρόνια, ο Ηλίας Μαγκλί­νης αφη­γεί­ται το χρονικό της εθνικής κατα­στρο­φής. Επι­λέ­γο­ντας για πρω­τα­γω­νι­στή της ιστο­ρίας του τον πατέρα του πατέρα του, τον οποίο ο ίδιος δεν γνώρισε, επι­χει­ρεί να ζωντα­νέ­ψει τα βιώματα της γενιάς των νέων Ελλήνων που βρέ­θη­καν μακριά από τα σπίτια τους, σε μια εθνική περι­πέ­τεια που την προ­κά­λεσε ο μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμός, η δημα­γω­γία, η ανευ­θυ­νό­τητα και ο κακός σχε­δια­σμός. Ο Ηλίας Μαγκλί­νης με το βιβλίο αυτό κατα­φέρ­νει να τιμήσει τη μνήμη της γενιάς των νέων Ελλήνων που η μόνη του εμπει­ρία από το εξω­τε­ρικό ήταν αυτή η εκστρα­τεία.

Διάβασα το βιβλίο του Ραϋ­μόν­δου Αλβανού, “Ο Ελλη­νι­κός Εμφύ­λιος”, όταν ένα από­σπα­σμα από αυτό που αφο­ρούσε τη χρη­σι­μό­τητα της διδα­σκα­λίας της ιστο­ρίας έγινε θέμα στις φετινές Πανελ­λα­δι­κές Εξε­τά­σεις. Με εντυ­πω­σί­ασε ο τρόπος που παρου­σιά­ζει τα γεγο­νότα. Κατα­γρά­φει τις ερμη­νείες που δόθηκαν από κάθε πλευρά, απο­δο­μεί τους βασι­κό­τε­ρους μύθους γύρω από τον Εμφύλιο και στο τέλος καλεί τους ανα­γνώ­στες να υπερ­βούν τις δικές τους προ­κα­τα­λή­ψεις. Αξίζει να δια­βα­στεί από όλους.

Περί Ελλάδος και της σχέσης μας με τον υπό­λοιπο κόσμο, ένα σημα­ντικό βιβλίο που διάβασα φέτος ήταν το “The Greeks- A global History”, του καθη­γητή Ρόντρικ Μπίτον. Ο Μπίτον, κάνει -με επί­κε­ντρο την Ελλη­νική γλώσσα- μια ολι­στική προ­σέγ­γιση στο σύνολο της Ελλη­νι­κής Ιστο­ρίας, από την αρχαιό­τητα μέχρι σήμερα, και των πολι­τι­στι­κών και ιστο­ρι­κών σημείων που επη­ρέ­ασε τον παγκό­σμιο πολι­τι­σμό και την δια­νό­ηση. Προ­σεγ­γί­ζει το θέμα με σοβα­ρό­τητα και νηφα­λιό­τητα και αξίζει να το δια­βά­σετε.

Σε κάτι επίσης διεθνές, στον τομέα των πολι­τι­κών επι­στη­μών, ένα ενδια­φέ­ρον φετινό βιβλίο είναι το “Liberalism and Its Discontents” του Φράνσις Φου­κου­γιάμα. Ο Φου­κου­γιάμα κατα­πιά­νε­ται κα αναλύει την θέση, την σημασία και τις προ­κλή­σεις των φιλε­λεύ­θε­ρων δυτικών αστικών δημο­κρα­τιών, του μοντέ­λου που προ­τάσ­σουν και το ποιες επι­θέ­σεις δέχο­νται. Το βιβλίο έχει αξία τόσο επειδή δυστυ­χώς φέτος είδαμε την απρό­κλητη επίθεση, εισβολή και πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρα­νία αλλά και επειδή αναλύει διε­ξο­δικά το τέλμα και τους κιν­δύ­νους που μπορεί να δημιουρ­γη­θεί από τον λαϊ­κι­σμό τόσο από αρι­στερά όσο και από δεξιά.

Συνε­χίζω με το “Κάποια Μίλησε” των Τζόντι Κάντορ και Μέγκαν Τούι. Ένα συναρ­πα­στικό βιβλίο για το χρονικό της έρευνας που οδήγησε στο κίνημα #MeToo. Στις σελίδες του απο­τυ­πώ­νε­ται η γεν­ναιό­τητα πλήθους γυναι­κών που απο­φά­σι­σαν να μιλή­σουν για κάθε μορφής κακο­ποί­ηση που υπέ­στη­σαν στο κοι­νω­νικό και κυρίως το εργα­σιακό τους περι­βάλ­λον. Μαζί κι ένα πολύ­τιμο μάθημα για το πώς ασκεί­ται η αληθινή απο­κα­λυ­πτική δημο­σιο­γρα­φία.

Θα κλείσω με τρία εξαι­ρε­τικά βιβλία για παιδιά που δια­βά­ζο­νται όμως και από τους μεγά­λους πολύ ευχά­ρι­στα.

“Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος – Ακο­λου­θώ­ντας τα βήματα του στην ιστορία”, της Μάρως Βασι­λειά­δου.

Εξίσου σημα­ντικό βιβλίο για τα παιδιά είναι αυτό που έγραψε η Ιουλίτα Ηλιο­πού­λου, “Ο Ελύτης για παιδιά”.

Είναι δύο βιβλία που ακο­λου­θούν τα βήματα της ζωής των δύο μεγάλων Ελλήνων από την παιδική τους ηλικία και εξηγούν το έργο τους και γιατί σήμερα λογί­ζο­νται ως θρυ­λι­κές μορφές της Ελλάδας.

Τέλος, το πρώτο βιβλίο ενός νέου συγ­γρα­φέα, του Θόδωρου Αρα­μπα­τζή, με τίτλο “Η Φωνή των Δέντρων”, που περι­γρά­φει τις περι­πέ­τειες της μικρής Μαρίας όταν η οικο­γέ­νεια της ξερι­ζώ­νε­ται από την πόλη της λόγω μιας φυσικής κατα­στρο­φής. Ένα βιβλίο που ασχο­λεί­ται με την κλι­μα­τική κρίση και τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε όλοι στις καθη­με­ρι­νές συνή­θειές μας για να συνυ­πάρ­ξουμε πιο αρμο­νικά με το φυσικό περι­βάλ­λον.

Σε όσους από εσάς φτάσατε μέχρι το τέλος, σας ευχα­ρι­στώ! Σε όλους, είτε δια­βά­ζετε είτε όχι αυτές τις γραμμές, σας εύχομαι από καρδιάς να έχετε όμορφα Χρι­στού­γεννα, γεμάτα χαμό­γελα και γλυκιές ανα­μνή­σεις».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ