«Οι μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ στα νησιά αποτελούν επιβεβλημένη εκ των συνθηκών ενέργεια»

Ο πρό­ε­δρος της Γε­νι­κής Συ­νο­μο­σπον­δί­ας Ερ­γα­τών Ελ­λά­δος, κ. Γιάν­νης Πα­να­γό­που­λος δεν χρειά­ζε­ται συ­στά­σεις. Βρί­σκε­ται στο «τι­μό­νι» της διοί­κη­σης της ΓΣΕΕ από το 2006 έως σή­με­ρα και έχει δώσει δείγ­μα­τα γρα­φής στους αγώ­νες της ερ­γα­τι­κής τάξης. Στην συ­νέ­ντευ­ξη που ακο­λου­θεί, μι­λά­ει στην «δη­μο­κρα­τι­κή» για την δύ­σκο­λη χρο­νιά που φτά­νει στο τέλος της, την ανά­γκη να κα­ταρ­τι­στεί μια νέα εθνι­κή στρα­τη­γι­κή και να βρει η κοι­νω­νία τα ανα­κλα­στι­κά της, την κα­τα­στρο­φι­κή πο­λι­τι­κή που ακο­λου­θεί αυτή η κυ­βέρ­νη­ση, καθώς και για τις συ­νε­χείς απώ­λειες των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των που έχουν κα­τα­κτη­θεί με αγώ­νες πολ­λών ετών.

Εν­δια­φέ­ρου­σα είναι η άποψη που εκ­φρά­ζει ο πρό­ε­δρος της ΓΣΕΕ σχε­τι­κά με τους δήθεν αγώ­νες που δίνει η κυ­βέρ­νη­ση για να υπε­ρα­σπι­στεί την ‘νη­σιω­τι­κό­τη­τα’ την στιγ­μή που κα­ταρ­γεί τους μειω­μέ­νους συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά και το συν­δέ­ει με το προ­σφυ­γι­κό, ενώ δεν έχουν καμία δια­σύν­δε­ση το ένα με το άλλο ζή­τη­μα.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε Πα­να­γό­που­λε, το 2016 φτά­νει στο τέλος του. Ακόμη μία χρο­νιά υπό το βάρος των μνη­μο­νί­ων κατά την οποία οι ερ­γα­ζό­με­νοι βλέ­πουν τα δι­καιώ­μα­τά τους να κα­ταρ­ρέ­ουν και οι συ­ντα­ξιού­χοι τις συ­ντά­ξεις τους να χά­νο­νται ενώ η φο­ρο­λο­γία ανε­βαί­νει. Τι μπο­ρεί να γίνει κατά την γνώμη σας;

Οι ση­μα­ντι­κό­τε­ρες επι­πτώ­σεις δεν είναι μόνον αυτές που ανα­φέ­ρε­τε στο ερώ­τη­μά σας. Είναι ο αυ­το­μα­τι­σμός, η μοι­ρο­λα­τρία και η συ­νω­μο­σιο­λο­γία που έχουν ανα­πτυ­χθεί τα χρό­νια των μνη­μο­νί­ων, που δεν οδη­γούν που­θε­νά αλλού, παρά μόνον στην ανα­κύ­κλω­ση της κρί­σης. Τα πα­ρα­πά­νω είναι άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­να  με την κα­τα­στρο­φή των ανα­κλα­στι­κών της κοι­νω­νί­ας, λόγω του ακα­τά­σχε­του λαϊ­κι­σμού και της δη­μα­γω­γί­ας που ανα­πτύ­χθη­κε. Αυτό οδη­γεί τώρα στον κίν­δυ­νο μιας κοι­νω­νί­ας χα­μη­λών προσ­δο­κιών. Μιας κοι­νω­νί­ας φο­βι­σμέ­νης και φο­βι­κής.

Απαι­τεί­ται λοι­πόν να κα­ταρ­τι­στεί μια νέα εθνι­κή στρα­τη­γι­κή, με θε­με­λιώ­δης προ­ϋ­πό­θε­ση να γίνει κοι­νω­νι­κά απο­δε­κτό το με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό της πρό­ταγ­μα.

• Πώς εί­δα­τε τον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που ψη­φί­στη­κε πρό­σφα­τα; Υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια για πραγ­μα­τι­κή ανά­πτυ­ξη της οι­κο­νο­μί­ας στην χώρα μας;

Πρό­κει­ται για έναν ακόμη προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό πε­ρι­κο­πών και λι­τό­τη­τας.

Με την υπερ­φο­ρο­λό­γη­ση, τη μεί­ω­ση μι­σθών και φυ­σι­κά με την εφιαλ­τι­κή ανερ­γία, δεν υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια αι­σιο­δο­ξί­ας.

Η συ­νέ­χι­ση της ίδιας πο­λι­τι­κής το μόνο που μπο­ρεί να επι­φέ­ρει είναι συ­νέ­χι­ση του φαύ­λου κύ­κλου της ύφε­σης.

Τα μέτρα που εφαρ­μό­ζο­νται με τις κα­τευ­θύν­σεις των δα­νει­στών και αυτό που επι­χει­ρή­θη­κε να αλ­λα­χθεί η δομή της οι­κο­νο­μί­ας μέσω της εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης και από την κα­τα­νά­λω­ση να πε­ρά­σει στην πα­ρα­γω­γή εμπο­ρεύ­σι­μων προ­ϊ­ό­ντων και να γίνει εξω­στρε­φής, δεν επι­τεύ­χθη­κε.

Η συ­νέ­χι­ση λοι­πόν της ίδιας πο­λι­τι­κής θα έχει με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια τα ίδια κα­τα­στρο­φι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

• Οι εξαγ­γε­λί­ες του πρω­θυ­πουρ­γού για την έκτα­κτη οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση, θα βοη­θή­σει σε κάτι τον κόσμο; Δεν πρό­κει­ται φυ­σι­κά για κα­νο­νι­κό δώρο.

Οι συ­ντα­ξιού­χοι, έχουν με­τα­τρα­πεί από από­μα­χους της δου­λειάς σε από­μα­χους της ζωής.

Έχουν υπο­στεί με­γά­λες μειώ­σεις στις συ­ντά­ξεις τους, ζουν σε συν­θή­κες ακραί­ας φτώ­χειας, ακόμη και εκεί­νοι που μέχρι πρό­τι­νος προ­στα­τεύ­ο­νταν μέσω του ΕΚΑΣ. Τώρα δί­νε­ται μια εφά­παξ οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση για έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο αριθ­μό συ­ντα­ξιού­χων.

Με ψί­χου­λα δεν μπο­ρεί να ζήσει ο άν­θρω­πος και φυ­σι­κά ούτε οι συ­ντα­ξιού­χοι, ούτε οι ερ­γα­ζό­με­νοι μπο­ρούν να δουν τα ψί­χου­λα ως καρ­βέ­λια.

Θα μπο­ρού­σε η Κυ­βέρ­νη­ση, αν πραγ­μα­τι­κά αντι­λαμ­βα­νό­ταν τους πό­ρους ως ανα­πτυ­ξια­κά ερ­γα­λεία κι όχι ως “δώρα” στις με­γα­λύ­τε­ρες ηλι­κια­κές κα­τη­γο­ρί­ες, να υιο­θε­τή­σει την πρό­τα­ση της ΓΣΕΕ για τον ερ­γο­δό­τη ύστα­της κα­τα­φυ­γής και να κα­τευ­θύ­νει αυτά τα κον­δύ­λια στη δη­μιουρ­γία θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας για τα παι­διά και τα εγ­γό­νια τους.

• Είναι πά­ντως γε­γο­νός πως κυ­ριαρ­χεί με­γά­λη ανα­στά­τω­ση, απο­γο­ή­τευ­ση και αγα­νά­κτη­ση τόσο στον ιδιω­τι­κό όσο και στον δη­μό­σιο τομέα. Τα ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα που κερ­δή­θη­καν με τό­σους αγώ­νες, χά­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά. Πι­στεύ­ε­τε ότι θα κα­τα­φέ­ρου­με να κερ­δί­σου­με τα… χα­μέ­να;

Για μας μάχες που χά­θη­καν είναι μόνο όσες μάχες δεν δό­θη­καν. Μπο­ρεί να εί­μα­στε κα­θη­μαγ­μέ­νοι, μπο­ρεί να εί­μα­στε χτυ­πη­μέ­νοι από πα­ντού αλλά ο αγώ­νας μας θα συ­νε­χι­στεί με κάθε μέσο και τρόπο που δια­θέ­του­με.

Μετά την προ­σφυ­γή στο Διε­θνές Γρα­φείο Ερ­γα­σί­ας και τις αυ­στη­ρό­τα­τες συ­στά­σεις που έκανε στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, με τις οποί­ες ωστό­σο δεν έχει συμ­μορ­φω­θεί, κά­να­με και νέα προ­σφυ­γή στην Επι­τρο­πή της Χάρ­τας Κοι­νω­νι­κών Δι­καιω­μά­των του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης, όπου θέ­σα­με όλα τα ζη­τή­μα­τα των Ελεύ­θε­ρων Συλ­λο­γι­κών Δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων, των ομα­δι­κών απο­λύ­σε­ων κτλ.

Για όλα αυτά τα ζη­τή­μα­τα ανα­μέ­νου­με μια ευ­νοϊ­κή από­φα­ση από το Συμ­βού­λιο της Ευ­ρώ­πης. Μπο­ρεί να μην απο­τε­λεί τη λύση, αλλά είναι ένα όπλο στη φα­ρέ­τρα του αγώνα που θα συ­νε­χί­σου­με.

• Πά­ντως και στην ερ­γα­σία έχουν αλ­λά­ξει οι συν­θή­κες. Δεν υπάρ­χουν πια οκτά­ω­ρα (με πλήρη απα­σχό­λη­ση και έν­ση­μα) ενώ ορ­γιά­ζει η ‘μαύρη ερ­γα­σία’. Τι μπο­ρεί να αντι­σταθ­μί­σει αυτή την κα­τά­στα­ση;

Ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας, ιδίως στον ιδιω­τι­κό τομέα της οι­κο­νο­μί­ας που έχει πλη­ρώ­σει φόρο αί­μα­τος και με την ανερ­γία, δεν έχει άλλα πε­ρι­θώ­ρια αντο­χών. Έτσι όπως δια­μορ­φώ­νε­ται η κα­τά­στα­ση εκτός από τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα, δί­νε­ται η ευ­και­ρία να αν­θί­σει και η ανή­θι­κη επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα.

Η κυ­βέρ­νη­ση όχι μόνον αδυ­να­τεί να εφαρ­μό­σει πο­λι­τι­κές που θα ανα­τρέ­ψουν την κα­τά­στα­ση στην αγορά ερ­γα­σί­ας, αλλά δεν κάνει τί­πο­τα για να στα­μα­τή­σει και τα φαι­νό­με­να στα οποία ανα­φερ­θή­κα­τε. Ζη­τά­με κάθε μέρα εντα­τι­κο­ποί­η­ση των ελέγ­χων μέσω των υπαρ­χό­ντων μη­χα­νι­σμών που υπάρ­χουν όπως το ΣΕΠΕ, αλλά κάτι τέ­τοιο δε γί­νε­ται. Αυτό που πρέ­πει να κα­τα­νο­ή­σει η κυ­βέρ­νη­ση είναι ότι τα προ­βλή­μα­τα στην αγορά ερ­γα­σί­ας δεν λύ­νο­νται με επι­κοι­νω­νια­κά τερ­τί­πια. Έτσι κου­κου­λώ­νο­νται και γι­γα­ντώ­νο­νται.

• Πα­ράλ­λη­λα, δια­πι­στώ­νου­με ότι η νέα γενιά ανέρ­γων είναι οι 50άρη­δες ενώ και οι νε­ό­τε­ρες ηλι­κί­ες, δεν βρί­σκουν ερ­γα­σία (μα­κρο­χρό­νια άνερ­γοι). Τι θα μπο­ρού­σε να δώσει κί­νη­τρο για να αλ­λά­ξει η κα­τά­στα­ση;

Στον ερ­γα­σια­κό με­σαί­ω­να και στην ασφυ­κτι­κή πίεση της γή­ραν­σης του πλη­θυ­σμού, με την πα­ράλ­λη­λη με­τα­νά­στευ­ση των μορ­φω­μέ­νων νέων στο εξω­τε­ρι­κό και την άν­θι­ση των ευ­έ­λι­κτων μορ­φών απα­σχό­λη­σης, που δια­μορ­φώ­νουν τη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση που βιώ­νου­με, το πρώτο ανά­χω­μα για την αύ­ξη­ση των απα­σχό­λη­σης θα ήταν το κρά­τος να γίνει «ερ­γο­δό­της ύστα­της κα­τα­φυ­γής». Σχε­τι­κά με­λέ­τη έχει κάνει το Ιν­στι­τού­το Ερ­γα­σί­ας της ΓΣΕΕ και έχει δοθεί και στη δη­μο­σιό­τη­τα.

Με αυτό το μέτρο, το κρά­τος με­τα­τρέ­πε­ται σε μια πα­ρα­γω­γι­κή οντό­τη­τα, σε ένα βα­σι­κό ερ­γα­λείο σχε­δια­σμού της κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, για υψη­λής πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας κοι­νω­νι­κό απο­τέ­λε­σμα.

• Πως κρί­νε­τε την κα­τά­στα­ση στα νησιά με αφορ­μή το προ­σφυ­γι­κό και πα­ράλ­λη­λα την συ­νε­χή φο­ρο­μπη­χτι­κή πο­λι­τι­κή που δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ριο ανά­πτυ­ξης στους νη­σιώ­τες;

Το προ­σφυ­γι­κό δεν είναι ένα απλό ζή­τη­μα. Πρό­κει­ται για την επι­το­μή της αν­θρω­πι­στι­κής κρί­σης, που ήρθε μέσα στο σπίτι μας να μας θυ­μί­σει, πως τα προη­γού­με­να χρό­νια ο όρος αυτός στην Ελ­λά­δα με επι­πό­λαιο τρόπο κα­κο­ποι­ή­θη­κε στο όνομα κομ­μα­τι­κών επι­διώ­ξε­ων και σκο­πι­μο­τή­των. Παρ’ ότι η χώρα έχει από­λυ­τη ανά­γκη οι­κο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης από ευ­ρω­παϊ­κούς πό­ρους, είναι πο­λι­τι­κά κρί­σι­μο ζή­τη­μα η μη σύγ­χυ­ση του θέ­μα­τος του χρέ­ους και του διε­θνούς δα­νει­σμού της χώρας με τις χρη­μα­το­δο­τι­κές ανά­γκες για την αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού.

Η μάχη των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών δί­νε­ται (ακρι­βέ­στε­ρα στή­νε­ται) γιατί, ει­δι­κά η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση, έχει ανά­γκη να δεί­ξει ότι «δίνει τη μάχη με τους ξέ­νους», «δια­θέ­τει κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σί­ες» και «αντι­σταθ­μί­ζει τις συ­νέ­πειες μιας κα­τα­να­γκα­στι­κής συμ­φω­νί­ας» με «στα­δια­κές και ήπιες εφαρ­μο­γές επώ­δυ­νων μέ­τρων». Οι μειω­μέ­νοι συ­ντε­λε­στές στα νησιά απο­τε­λούν μια επι­βε­βλη­μέ­νη εκ των συν­θη­κών ενέρ­γεια. Η κυ­βέρ­νη­ση ει­σή­γα­γε και νέες έν­νοιες όπως της «υπε­ρά­σπι­σης της νη­σιω­τι­κό­τη­τας» (;) Από αυτές τις έν­νοιες σί­γου­ρα θα πρέ­πει να εξαι­ρε­θούν και άλλες έν­νοιες και διά­φο­ρες δη­λώ­σεις του «έτε­ρου Κυ­βερ­νη­τι­κού Καπ­πα­δό­κη» που… φα­ντα­σιώ­νε­ται αε­ρο­μα­χί­ες όταν μιλά για υπε­ρά­σπι­ση του μειω­μέ­νου ΦΠΑ στα νησιά, γιατί δεν σχε­τί­ζε­ται με τη φο­ρο­λο­γία καθώς ανή­κει σε αντι­κεί­με­νο άλλων επι­στη­μών.