ΚΙΝΑΛ Δωδεκανήσου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της βίας σε βάρος των γυναικών

Φώφη Γεν­νη­ματά: «Καμία Ελένη, καμία Μυρτώ να μην ξανα­πέ­σει θύμα»

Σε δια­δι­κτυακή εκδή­λωση του Κινή­μα­τος Αλλαγής για τη βία κατά των γυναι­κών, μίλησε η Πρό­ε­δρος του Κινή­μα­τος Αλλαγής, Φώφη Γεν­νη­ματά. Ανάμεσα σε άλλα, ανέφερε:

· Οι γυναί­κες γίνο­νται ευά­λω­τες στη βία μέσω των πολ­λα­πλών τρόπων με τους οποίους ανα­πα­ρά­γο­νται οι ανι­σό­τη­τες. Η βία δεν έχει μια μορφή. Είναι η σωμα­τική, η σεξουα­λική, η ψυχο­λο­γική, η οικο­νο­μική, ακόμη και η λεκτική βία που κατα­λή­γει πολλές φορές στο σεξισμό. Στην πιο ακραία της εκδοχή λαμ­βά­νει τη μορφή της εμπο­ρίας ανθρώ­πων, της σεξουα­λι­κής βίας σε εμπό­λε­μες ζώνες, του υπο­χρε­ω­τι­κού γάμου των παιδιών, του ακρω­τη­ρια­σμού γεν­νη­τι­κών οργάνων, τη γυναι­κο­κτο­νία.

· Κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο δολο­φο­νού­νται κατά μέσο όρο 137 γυναί­κες από συζύ­γους, συντρό­φους ή από κάποιο άλλο μέλος της οικο­γέ­νειάς τους. Στην Ελλάδα, από το 2011 μέχρι σήμερα έχουν κατα­γρα­φεί 62 γυναι­κο­κτο­νίες. Το 2019 δολο­φο­νή­θη­καν 12 γυναί­κες ενώ φέτος 8 γυναί­κες έχασαν τη ζωή τους με αυτόν τον τρόπο, τρεις από αυτές κατά τη διάρ­κεια της πρώτης καρα­ντί­νας. Σύμφωνα με μια πρό­σφατη έρευνα της «Δια­νέ­ο­σις», το 40% των Ελλη­νί­δων έχουν πέσει θύματα σεξουα­λι­κής παρε­νό­χλη­σης, ενώ στο 63% των περι­πτώ­σεων η παρε­νό­χληση έχει λάβει χώρα απο­κλει­στικά ή/και στον χώρο εργα­σίας τους.

· Η παν­δη­μία έφερε στο φως την σκο­τεινή όψη ενός φαι­νο­μέ­νου για το οποίο ο πολι­τι­κός μας χώρος είχε δώσει, αλλά και δίνει διαρ­κείς μάχες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα συμ­βου­λευ­τικά κέντρα των γυναι­κών, οι δομές φιλο­ξε­νίας γυναι­κών είναι έργα ΠΑΣΟΚ. Πρω­το­στα­τή­σαμε σε θέματα ισό­τη­τας των φύλων, αλλά και αγω­νι­ζό­μα­στε για οτι­δή­ποτε απο­τε­λεί κατά­φωρη παρα­βί­ασή της.

· Ήμασταν από τους πρώτους που ανα­δεί­ξαμε το θέμα της ραγδαίας αύξησης ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας κατά την περίοδο της πρώτης καρα­ντί­νας. Τονί­ζαμε διαρκώς και εξα­κο­λου­θούμε και στο δεύτερο lockdown να τονί­ζουμε την ανάγκη λήψης μέτρων που θα περιο­ρί­σουν την έκθεση των γυναι­κών στη βία.

Υπο­γραμ­μί­σαμε την ανάγκη εξα­σφά­λι­σης δια­φο­ρε­τι­κών και νέων «κανα­λιών επι­κοι­νω­νίας» για τις γυναί­κες που βιώνουν ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, ενώ είμαστε σύμ­φω­νοι με το παρά­δειγμα της Γαλλίας όπου το κράτος μπορεί να νοι­κιά­σει ξενο­δο­χεία, προ­κει­μέ­νου να βρουν κατα­φύ­γιο προ­σω­ρινά οι κακο­ποι­η­μέ­νες γυναί­κες με τα παιδιά τους. Επι­κρο­τούμε τη στάση της Ιρλαν­δίας, που χρη­μα­το­δό­τησε την αύξηση των γραμμών και των κέντρων στή­ρι­ξης γυναικών-θυμάτων. Χρειά­ζο­νται μέτρα, χρειά­ζε­ται δράση. Η χρη­μα­το­δό­τηση και δημιουρ­γία περισ­σό­τε­ρων γραμμών στή­ρι­ξης των γυναι­κών αυτών, καθώς και συμ­βου­λευ­τι­κών κέντρων, αλλά και ξενώνων φιλο­ξε­νίας γυναι­κών θυμάτων στους Δήμους της χώρας μας, θα συμ­βά­λει θετικά ως προς την προ­στα­σία αυτών των γυναι­κών.

Επι­τε­λούς πρέπει να δρά­σουμε. Να τιμή­σουμε ως κοι­νω­νία τη μνήμη της Ελένης Τοπα­λούδη, με το να μην επι­τρέ­ψουμε να υπάρξει ξανά καμιά άλλη Ελένη, καμία άλλη Μυρτώ που ανε­βαί­νει τόσα χρόνια το δικό της Γολγοθά. Η γυναίκα-θύμα οφείλει «να σπάει τη σιωπή της» και να καταγ­γέλ­λει περι­στα­τικά βίας. Χρεια­ζό­μα­στε δυνατές φωνές και αλλη­λεγ­γύη. Η θυμα­το­ποί­ηση ξεκινά από την σιωπή. Η αδια­φο­ρία είναι συνε­νοχή.

ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ

Ν.Ε. Ν.ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ