Εκτός από… χειροκροτήματα

Στην πρό­σφα­τη τη­λε­διά­σκε­ψη που είχε με τον πρω­θυ­πουρ­γό, Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας πε­ριέ­γρα­ψε με πολύ σαφή, όσο και υπαι­νι­κτι­κό τρόπο, την ανά­γκη να δώσει η κυ­βέρ­νη­ση και κάτι πα­ρα­πά­νω εκτός από… χει­ρο­κρο­τή­μα­τα στο υγιει­νο­μι­κό προ­σω­πι­κό. «…Θα πρέ­πει, πέρα από την ανα­γνώ­ρι­ση που τους οφεί­λου­με και νο­μί­ζω όλη η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία τους την πα­ρέ­χει, να υπάρ­ξει εκ μέ­ρους της Πο­λι­τεί­ας, στο μέτρο του δυ­να­τού, και έμπρα­κτη ανα­γνώ­ρι­ση». Και για την πε­ρί­πτω­ση που κά­ποιος μπο­ρεί να μην κα­τά­λα­βε, συ­νέ­χι­σε: «Φυ­σι­κά πα­ρα­κο­λου­θώ κι εγώ την ενί­σχυ­ση των υπο­δο­μών, αλλά και η υλική ανα­γνώ­ρι­ση στους αν­θρώ­πους αυ­τούς πρέ­πει να υπάρ­ξει μόλις κα­τα­στεί αυτό εφι­κτό». Τα είπε με το… γάντι η κυρία Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου. Η ανα­γνώ­ρι­ση του «ηρω­ϊ­κού” χα­ρα­κτή­ρα των υγειο­νο­μι­κών μας, μπο­ρεί να απο­κτή­σει νόημα μόνο εάν πά­ψου­με να τους απο­κα­λού­με (υπο­κρι­τι­κά) «ήρωες». Όταν τους αντι­με­τω­πί­σου­με ως επι­στή­μο­νες που χρειά­ζο­νται τον κα­τάλ­λη­λο «εξο­πλι­σμό» για να υπη­ρε­τή­σουν αν­θρώ­πους. Δεν επι­διώ­κουν με­γα­λό­σταυ­ρους τιμής από κυ­βερ­νή­σεις και κόμ­μα­τα. Είτε τους χει­ρο­κρο­τή­σουν στα μπαλ­κό­νια, είτε όχι, το ίδιο ακρι­βώς κα­θή­κον θα συ­νε­χί­σουν να υπη­ρε­τούν. Θα πα­λεύ­ουν για τη ζωή και θα γί­νο­νται ράκη μπρο­στά στον θά­να­το. Ζη­τούν μόνο δύο πράγ­μα­τα: Όλες εκεί­νες τις υπο­δο­μές και προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να κερ­δί­σουν ευ­κο­λό­τε­ρα τη μάχη  και να σώ­σουν ή να πα­ρα­τεί­νουν τη ζωή και την έμπρα­κτη ανα­γνώ­ρι­ση του κόπου τους. Κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας και κα­λύ­τε­ρες αμοι­βές.