#MeToo

Είναι καιρός τώρα που δεν μπορώ να γράψω λέξη για το θέμα της πρω­το­βου­λίας #MeToo γιατί παλεύω ακόμη να ελέγξω την αηδία και τον θυμό που νιωθω για κάποια σχόλια. Σχόλια απα­ξιω­τικά, ειδικά από γυναί­κες. Γυναί­κες! Η γελοιο­ποί­ηση της πρω­το­βου­λίας #MeToo, κατά την οποία βια­σμέ­νες ή κακο­ποι­η­μέ­νες ψυχο­λο­γικά και σωμα­τικά γυναί­κες ξεκί­νη­σαν να κοι­νο­ποιούν ότι έχουν πέσει και αυτές θύματα κακο­ποί­η­σης και βίας, δεν είναι ότι σοφό­τερο μπορεί να κάνει κανείς -για να χρη­σι­μο­ποι­ήσω ήπια γλώσσα. Δεν επι­δέ­χο­νται όλα τα πράγ­ματα αστεία και ειρω­νείες. Μερικά απαι­τούν σεβασμό.Η πρω­το­βου­λία αυτή δεν ξέρω αν θα λύσει κάτι. Αλλά σίγουρα θα λύσει γλώσσες. Και ότι λύνει γλώσσες πολύ συχνά απε­λευ­θε­ρώ­νει ψυχές. Απε­λευ­θε­ρώ­νει από τον φόβο. Όπως έλεγε και η Μαρία, μια κακο­ποι­η­μένη γυναίκα , σε συνέ­ντευξή της στη «δ» στην ερώτηση γιατί απο­φά­σισε να μιλήσει  « Θέλω να πω στις κακο­ποι­η­μέ­νες γυναί­κες να μη φοβού­νται να μιλή­σουν, Ο φόβος μάς δένει τα χέρια και μας κάνει ανί­σχυ­ρες και ευά­λω­τες, μας μετα­τρέ­πει σε θύματα του κάθε άρρω­στου. Δεν είναι τόσο δυνατοί όσο μας δεί­χνουν, ο φόβος μας κάνει να τους βλέ­πουμε δυνα­τούς…Μιλήστε…»