Τώρα απαιτείται…

Εντε­λώς εκτός τόπου και χρό­νου είναι όσοι φω­νά­ζουν να… πα­ραι­τη­θεί ο Μη­τσο­τά­κης, με αφορ­μή τις κρί­σεις που κλή­θη­κε να αντι­με­τω­πί­σει. Από τα Τέμπη και τους Κρο­ά­τες, μέχρι τις φω­τιές και τις πλημ­μύ­ρες. Η κυ­βέρ­νη­ση έχει μόλις εκλε­γεί. 41% αυτών που ψή­φι­σαν, ή 25% αυτών που είχαν δι­καί­ω­μα να ψη­φί­σουν στην Ελ­λά­δα, δεν έχει ση­μα­σία, την επέ­λε­ξαν στις κάλ­πες. Και, το “τι ψη­φί­σα­τε ρε μ@@κες” έχει μια πλάκα στα memes, αλλά κυ­ρί­ως είναι και κάπως προ­σβλη­τι­κό για τον πε­ρισ­σό­τε­ρο κόσμο και για την δη­μο­κρα­τι­κή δια­δι­κα­σία. Επί­σης, είναι λίγο δί­κο­πο μα­χαί­ρι, γιατί απαι­τεί μια απά­ντη­ση ακόμα ανα­πά­ντη­το ερώ­τη­μα “γιατί δεν υπήρ­ξε μια πει­στι­κή εναλ­λα­κτι­κή;” Τώρα, αυτό που απαι­τεί­ται είναι: 1. θάρ­ρος από την πλευ­ρά του πρω­θυ­πουρ­γού. Για να μπουν σε νευ­ραλ­γι­κές θέ­σεις άν­θρω­ποι που μπο­ρούν να εμπι­στευ­θούν οι πο­λί­τες και για να θω­ρα­κι­στεί η χώρα πρα­κτι­κά και με σύ­στη­μα, χωρίς φαν­φά­ρες, απέ­να­ντι στις με­γά­λες απει­λές τού σή­με­ρα. Τώρα αυτό που απαι­τεί­ται, είναι: 2.μια συ­ντε­ταγ­μέ­νη αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση. Ενα αντί­βα­ρο θα είναι προς όφε­λος και της κυ­βέρ­νη­σης. Ο πο­λί­της ανα­μέ­νει την άσκη­ση μιας κρι­τι­κής, όχι ισο­πε­δω­τι­κής αλλά πα­ρα­γω­γι­κής με σχέ­δια και προ­τά­σεις, αντ’ αυτού βλέ­πει την από­λυ­τη σιγή, την οποία δια­κό­πτουν που και που κά­ποιες ξύ­λι­νες ανα­κοι­νώ­σεις περί «κα­τάρ­ρευ­σης του επι­τε­λι­κού κρά­τους του κ. Μη­τσο­τά­κη». Ο πο­λί­της βλέ­πει και κα­τα­λα­βαί­νει. Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι κρί­σι­μες δομές του κρά­τους υπο­λει­τουρ­γούν, βλέ­πει τα απο­τε­λέ­σμα­τα αυτής της δυ­σλει­τουρ­γί­ας, βιώ­νει την δυ­σλει­τουρ­γία. Ζητεί όμως, αξιό­πι­στες προ­τά­σεις και κρι­τι­κή ου­σί­ας. Αυτή τη στιγ­μή δεν υπάρ­χει.