«Ηθος το πράον και το προσηνές ρήμα»

έλεγε ο Αί­σω­πος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το ήθος φαί­νε­ται από τον πράο και προ­ση­νή λόγο. Αν ζούσε σή­με­ρα, αυτή η άποψη θα τον κα­θι­στού­σε, αναμ­φι­σβή­τη­τα, σε­να­ριο­γρά­φο επι­στη­μο­νι­κής φα­ντα­σί­ας. Και είναι αλη­θι­νά κρίμα να θε­ω­ρεί­ται πλέον ως κάτι απο­δε­κτό και απο­λύ­τως φυ­σι­κό για τον δη­μό­σιο διά­λο­γο η έκ­πτω­ση του επι­πέ­δου του. Στον τη­λε­ο­πτι­κό «αέρα», οι ανα­με­νό­με­νες χο­ντρά­δες δεν είναι ατυ­χή­μα­τα αλλά πα­ρά­γω­γα εν­δε­χό­με­νου δόλου. Οι ιθύ­νο­ντες ξέ­ρουν ή μπο­ρούν να προ­βλέ­ψουν τι θα ακού­σουν από κάθε κα­λε­σμέ­νο, γι’ αυτό και τα διά­φο­ρα έκτρο­πα σπά­νια πεί­θουν για την αυ­θε­ντι­κό­τη­τά τους. Αλ­λω­στε, τα τη­λε­ο­πτι­κά πάνελ και πα­ρά­θυ­ρα δεν είναι προ­ϊ­ό­ντα τύχης και πει­ρα­μα­τι­σμού αλλά με μι­κρές απο­κλί­σεις, ότι απο­φέ­ρει ο προ­με­λε­τη­μέ­νος σχε­δια­σμός και το μείγ­μα προ­ο­ρί­ζε­ται να «σκά­σει» στις οθό­νες ως πο­λυ­συλ­λε­κτι­κή σα­λά­τα για όλα τα γού­στα. Ακόμη και δη­μο­σιο­γρά­φοι  κα­λού­νται να συμ­με­τά­σχουν σε εκ­πο­μπές -πλαι­σιώ­ο­ντας τους πα­ρου­σια­στές- με βα­σι­κό κρι­τή­ριο όχι μόνο την ιδε­ο­λο­γι­κή το­πο­θέ­τη­ση, αλλά και το κατά πόσο είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να συ­γκρου­στούν με τον συ­νά­δελ­φο τους που είναι αντί­θε­τος ιδε­ο­λο­γι­κά ή με τον πο­λι­τι­κό της άλλης πλευ­ράς. Σε ποια δυ­τι­κή χώρα γί­νο­νται εκ­πο­μπές έτσι;