ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

‘ Ενα Μικρό Γλυκό Φθινόπωρο ήρθε από μακριά…

news room 2 λεπτά ανάγνωση
34

Σκε­φτό­μουν πως να…γιορ­τάσω την επίσημη «εγκα­τά­σταση» τού φθι­νο­πώ­ρου, σαν καλή οπαδός του. Φθι­νο­πω­ρινή Ιση­με­ρία προχθές. Κι όπως η νοσταλ­γία πάει γάντι με το φθι­νό­πωρο, ήρθαν στο νου μου πολλά φθι­νό­πωρα από παλιά. Σαν αυτά τα Κυρια­κά­τικα, που μέσα στο ψιλό­βροχο έτρεχα ν’ αγοράσω τη Διά­πλαση και να διαβάζω από τον Γρηγόρη Ξενό­πουλο το άρθρο του με τον τίτλο «Φθι­νό­πωρο». Να  ξεφύγω από τους Καλο­γρί­τσες, τα βοσκο­τό­πια, τις περού­κες, τις άναρ­θρες κραυγές :

«Ο ουρανός σήμερα είναι ασυν­νέ­φια­στος, ολο­γά­λα­νος και ο ήλιος λάμπει και θερ­μαί­νει σαν καλο­και­ριά­τι­κος. Κοι­τά­ζο­ντας έξω από το ανοιχτό παρά­θυρο, θα μπο­ρούσα να γελαστώ και να νομίσω, πως ο ημε­ρο­δεί­κτης τρε­λά­θηκε. Αλλά είναι η μυρωδιά του σπιτιού που μου θυμίζει πως είναι φθι­νό­πωρο. Σήμερα μυρίζει ναφθα­λίνη. Κατα­λα­βαί­νετε γιατί: έχουν βγη από τα μπαούλα τα χει­μω­νιά­τικα ρούχα κι είναι απλω­μένα εδώ κι εκεί να ξεζα­ρώ­σουν και να ξεμυ­ρί­σουν: Χοντρά κοστού­μια, βαριά επα­νω­φό­ρια, φανέλ­λες, χαλιά, μπερ­ντέ­δες – η πανο­πλία, που θα φορέ­σουν οι άνθρω­ποι στο σπίτι, για να πολε­μή­σουν με τον άγριο χειμώνα που έφτασε. Όχι ο ημε­ρο­δεί­κτης μου ο καη­μέ­νος δεν τρε­λά­θηκε. Μόνο ο ουρανός σήμερα έχει τις ιδιο­τρο­πίες του. Και αντί να φορή κι αυτός ή να ετοι­μάζη τα χει­μω­νιά­τικά του, τα φθι­νο­πω­ρινά του του­λά­χι­στο, παρου­σιά­ζε­ται ψιλο­ντυ­μέ­νος με τα γαλάζια του. Μα αλήθεια τόση τρέλα έχει σήμερα ο ουρανός; Πώς τον αφήνει ο γερο­χει­μώ­νας, πώς δεν του θυμίζει, πως θα κρυώσει με τα λινά; Βγαίνω στο παρά­θυρο, για να ιδώ καλύ­τερα. Α. όχι! Ό,τι γίνεται στο σπίτι, γίνεται και στον ουρανό; Σύννεφα ατμοί, ομίχλες, να τα απλω­μένα εκεί κάτω στους μακρι­νούς ορί­ζο­ντες. Λες πως ότι βγήκαν κι αυτά από τα ουράνια μπαούλα και κρε­μά­στη­καν στις άκρες, για να ξεζα­ρώ­σουν και να ξεμυ­ρί­σουν από τη ναφθα­λίνη. Κι αύριο μεθαύ­ριο ο ουρανός, θέλο­ντας και μη, θα τα φορέση και το γαλάζιο του φόρεμα θα σκε­πα­στή κι ο λαμπρός ήλιος θα κρυφτή. Ωστόσο το θέαμα είναι ωραίο. Κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθή, πως η φθι­νο­πω­ριά­τικη φύση παρου­σιά­ζει ένα σωρό ομορ­φιές. Το φως κάνει χίλια τρε­λο­παί­χνιδα μ’ εκείνα τα μακρινά σύννεφα, τους ατμούς, τις ομίχλες. Τα χρω­μα­τί­ζει με τρόπο, που θα ‘φερνε σ’ απελ­πι­σία οιο­δή­ποτε ζωγράφο. Και τα βουνά ολόγυρα, τι ζωηρά χρώματα που παίρ­νουν; Και τα δέντρα με τα κίτρινα ή κοκ­κι­νωπά φύλλα πόσο αλλιώ­τικα φαί­νο­νται!  Kαι η χλόη ακόμη η πράσινη, με πόσα χρυ­σά­φια έχει στο­λι­στή! Και το χώμα, το σχεδόν άσπρο χώμα του καλο­και­ριού, πως έγινε βαθύ­τερο, ζωη­ρό­τερο!  Κι όλο το τοπίο, πόλη μαζί και εξοχή, πώς φαί­νε­ται σαν καθα­ρι­σμένο, σαν ξανα­νιω­μένο! Γιατί και το φθι­νό­πωρο για μια στιγμή παρου­σιά­ζει το ξανά­νιωμα της ανοί­ξεως. Με τη διαφορά, πως αυτό είναι σταθερό, ενώ εκείνο, το φθι­νο­πώ­ρου, είναι απατηλό, ψεύτικο. Το φθι­νό­πωρο είναι λιγάκι ύπουλο. Προ­σποιεί­ται το καλο­καίρι, αλλά στο βάθος είναι πάντα χει­μώ­νας. Ιδιο­τρο­πίες σαν τις σημε­ρι­νές τ’ ουρανού, που βγήκε με τα λινά του, είναι πολύ επι­κίν­δυ­νες.» (Γρη­γό­ριος Ξενό­που­λος: . Διά­πλα­σις των Παίδων)

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Μαρία Γερογιάννη

    Ίσως και να μην είναι ύπουλο.
    Και δεν είναι ούτε καλοκαίρι , ούτε χειμώνας.
    Είναι μια γλυκιά προσαρμογή, πότε χαρούμενη και πότε μελαγχολική, έτσι ώστε να μας πάει ομαλά και σιγά στον χειμώνα.
    Φύλλο-φύλλο, σταγόνα-σταγόνα βροχής, σύννεφο-σύννεφο, πρωινή ψύχρα-βραδυνή τρεμούλα.
    Με τον ερχομό των φθινοπωρινών φρούτων ,την εναλλαγή και ποικιλία όλων των χρωμάτων.
    Έτσι προετοιμαζόμαστε σωματικά και συναισθηματικά για τον ερχομό του χειμώνα , όπως προετοιμάζεται και όλη η φύση.
    Μ αρέσει το φθινόπωρο, μου φέρνει μια γλυκιά ηρεμία ….. και στο μυαλό μου είναι ακόμα τόσο ζωντανές οι ζέστες του καλοκαιριού που δεν μ αφήνουν να κρυώσω ,και κείνο το κοχύλι στην τσέπη μου δεν μ αφήνει να μελαγχολήσω ….