Κοινοί τόποι

Οι απο­φά­σεις που θα λη­φθούν το επό­με­νο διά­στη­μα αφο­ρούν ένα μέλ­λον που υπερ­βαί­νει τον πο­λι­τι­κό χρόνο που απο­μέ­νει στην κυ­βέρ­νη­ση, ακόμα κι αν στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου (και όχι μόνο) είναι ισχυ­ρή η πε­ποί­θη­ση πως θα κερ­δί­σουν τις επό­με­νες μάχες στις κάλ­πες και πως ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν θα μπο­ρέ­σει να ανα­κάμ­ψει σε τέ­τοιο βαθμό ώστε να γίνει εκλο­γι­κά απει­λη­τι­κός. Όλα αυτά είναι υπο­θέ­σεις στην μι­κρο­καλ­λιέρ­γεια των πο­λι­τι­κών εντυ­πώ­σε­ων που αγνο­ούν πως δεν είναι η (εκά­στο­τε) αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση ο μο­να­δι­κός αντί­πα­λος. Υπάρ­χουν σο­βα­ρό­τε­ροι εχθροί, όπως η απα­ξί­ω­ση της πο­λι­τι­κής, η αντί­λη­ψη του «όλοι είναι ίδιοι», η οργή των νέων, η πα­ραί­τη­ση των πολ­λών. Σε αυτό το ση­μείο κα­μπής που βρι­σκό­μα­στε, ένας Πρω­θυ­πουρ­γός που ζητεί συγ­γνώ­μη και ένας αρ­χη­γός της μεί­ζο­νος αντι­πο­λί­τευ­σης που δεν φτά­νει την πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση στα άκρα, είναι η ιδα­νι­κή συν­θή­κη για να αρ­χί­σει συ­ναι­νε­τι­κά να δί­νε­ται έμ­φα­ση στην επό­με­νη ημέρα. Από μια εμπνευ­σμέ­νη ηγε­σία πρέ­πει να αξιο­ποιεί­ται ακόμα και η πα­ρα­μι­κρή χα­ρα­μά­δα συ­ναί­νε­σης, την ίδια ώρα που πρέ­πει να λαμ­βά­νο­νται απο­φά­σεις και να στέλ­νο­νται σή­μα­τα ώστε να ανοί­γουν τέ­τοιες χα­ρα­μά­δες. Οι πο­λι­τι­κές συ­γκρού­σεις δεν θα στα­μα­τή­σουν και δεν πρέ­πει να στα­μα­τή­σουν. Υπάρ­χουν όμως, και κοι­νοί τόποι. Αυ­τούς τους κοι­νούς τό­πους ο πρω­θυ­πουρ­γός οφεί­λει να τους με­τα­τρέ­ψει σε πεδία συ­νεν­νό­η­σης, ακόμα και συ­ναι­νέ­σε­ων. Και κάτι ακόμα. Α στεί­λουν όλοι οι πο­λι­τι­κοί αρ­χη­γοί μή­νυ­μα για μια κοι­νω­νι­κή εκε­χει­ρία. Μή­νυ­μα που θα είναι κα­θα­ρό και πρέ­πει να το λά­βουν όλοι εκεί­νοι οι θερ­μο­κέ­φα­λοι της «αυλής», αυτοί που έχουν πει­σθεί πως είναι χρή­σι­μοι, πως εκτε­λούν «έργο» πε­τώ­ντας μπάζα αμε­τρο­έ­πειας και ύβρεις. Είτε στε­λέ­χη είναι αυτά είτε ακόμη και «φίλοι» δη­μο­σιο­γρά­φοι.