Ο Πελεκάνος, οι ανεμογεννήτριες και μια κοινότητα που κανείς δεν ρώτησε

Πίσω από τις πικρο­δάφ­νες του Μανώλη Πόκκια κρύ­βε­ται ένα ερώτημα που η πολι­τεία απο­φεύ­γει συστη­μα­τικά να απα­ντή­σει: πώς νοείται πράσινη μετά­βαση όταν επι­βάλ­λε­ται πάνω από τα κεφάλια των τοπικών κοι­νω­νιών; Η Δασική Υπη­ρε­σία ενέ­κρινε επέμ­βαση σε δημόσια έκταση δασικού χαρα­κτήρα 74 στρεμ­μά­των στην Κατ­τα­βιά για υβρι­δικό σταθμό 32 MW και η κοι­νό­τητα το πλη­ρο­φο­ρή­θηκε ως τετε­λε­σμένο. Ο πρό­ε­δρός της δηλώνει ότι δεν είναι κατά της ανά­πτυ­ξης, αλλά αμφι­σβη­τεί ευθέως τις περί­φη­μες απο­κα­τα­στά­σεις και δεν­δρο­φυ­τεύ­σεις, εκείνες που στα χαρτιά ανθί­ζουν και στο χώμα ξεραί­νο­νται πριν προ­λά­βει να στε­γνώ­σει το μελάνι της μελέτης.

Η νότια Ρόδος έχει ήδη σηκώσει μεγάλο μέρος του βάρους των ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών στο νησί και η Κατ­τα­βιά δια­πι­στώ­νει ότι ο μόνος σύμ­μα­χός της είναι οι ίδιοι οι κάτοι­κοί της. Όταν ένας πρό­ε­δρος κοι­νό­τη­τας λέει δημόσια ότι δεν περι­μέ­νει βοήθεια από κανέναν, αυτό δεν είναι απλώς παρά­πονο, είναι καταγ­γε­λία για την απουσία κάθε θεσμι­κού δια­λό­γου πριν από απο­φά­σεις που αλλά­ζουν ανε­πι­στρε­πτί το τοπίο ενός τόπου.

Η ενερ­γειακή μετά­βαση που δεν πείθει ούτε αυτούς που ζουν δίπλα της, δεν είναι μετά­βαση, είναι επιβολή.