H “Aμάντα”, μια ιερόδουλη απο επιλογή, εξομολογείται…

Η Αμά­ντα, όπως είναι το καλ­λι­τε­χνι­κό της όνομα, είναι ιε­ρό­δου­λη, πη­γαι­νο­έρ­χε­ται από τη Ρόδο τα τε­λευ­ταία χρό­νια, όπου, όπως λέει έχει πολ­λούς και κα­λούς πε­λά­τες.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή της στη «δ», απο­μυ­θο­ποιεί την εντύ­πω­ση ότι πίσω από κάθε εκ­δι­δό­με­νη κρύ­βε­ται μια πο­νε­μέ­νη ιστο­ρία και ξε­κα­θα­ρί­ζει ότι για πολ­λές κο­πέ­λες είναι ξε­κά­θα­ρη επι­λο­γή να εκ­δί­δο­νται.

Μιλά για την από­φα­σή της να ακο­λου­θή­σει αυτό το επάγ­γελ­μα, τους φό­βους της, τις ανα­σφά­λειές της αλλά και το σχέ­δια που κάνει να εγκα­τα­στα­θεί μό­νι­μα στη Ρόδο.

Δεν κάνει όνει­ρα, δεν έχει πολ­λούς φί­λους και στο ερώ­τη­μα αν είχε την δυ­να­τό­τη­τα να γυ­ρί­σει το χρόνο πίσω τι θα άλ­λα­ζε, απα­ντά αφο­πλι­στι­κά «τί­πο­τα».

• Θέλω να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη, ρω­τώ­ντας σε αν ισχύ­ει πως πίσω από την από­φα­ση κάθε ιε­ρό­δου­λης να δια­θέ­σει το κορμί της επί πλη­ρω­μή, υπάρ­χει μια πο­νε­μέ­νη ιστο­ρία.

Είναι σύ­νη­θες, γιατί πολ­λές κο­πέ­λες ντρέ­πο­νται για το επάγ­γελ­μα που έχουν επι­λέ­ξει και προ­σπα­θούν με διά­φο­ρες ιστο­ρί­ες, να δι­καιο­λο­γή­σουν ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό την από­φα­σή τους αυτή. Ιστο­ρί­ες θα ακού­σε­τε πολ­λές, δεν ισχύ­ουν όλες. Αλί­μο­νο αν όσες γυ­ναί­κες αντι­με­τώ­πι­ζαν οι­κο­νο­μι­κά προ­βλή­μα­τα, έβγαι­ναν στο πε­ζο­δρό­μιο.

• Εσύ πώς πήρες αυτόν τον δρόμο;

Εγώ κα­τά­γο­μαι από μια μικρή επαρ­χια­κή πόλη της βό­ρειας Ελ­λά­δας. Εφτα­σα στην Αθήνα όταν πέ­ρα­σα στο Πα­νε­πι­στή­μιο, προ­φα­νώς με άλλα όνει­ρα και άλλα σχέ­δια. Να τε­λειώ­σω τις σπου­δές μου και να γυ­ρί­σω στην πόλη μου. Στην Αθήνα γνώ­ρι­σα όμως την με­γά­λη ζωή, είδα πώς είναι να έχεις λεφτά στα χέρια σου και μια συμ­φοι­τή­τριά μου, με την οποία γνω­ρι­στή­κα­με στους πρώ­τους μήνες, που είχε πάντα χρή­μα­τα για να κάνει τα γού­στα της, μου έδει­ξε τον τρόπο να το κάνω κι εγώ. Δεν θα πω ψέ­μα­τα, εφ΄ό­σον δεν πρό­κει­ται να δη­μο­σιευ­θούν τα στοι­χεία μου. Από το να δου­λεύω ως υπάλ­λη­λος για ψί­χου­λα, προ­τί­μη­σα να βγάζω πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα κά­νο­ντας αυτό που εσείς νο­μί­ζε­τε ότι είναι εύ­κο­λο. Εύ­κο­λο δεν είναι, αλλά έχει πολλά χρή­μα­τα.

• Το κά­νεις όμως να ακού­γε­ται εύ­κο­λο, του­λά­χι­στον ως προς την ευ­κο­λία που πήρες την από­φα­ση.

Δεν ήταν. Την πρώτη φορά, την θυ­μά­μαι ακόμα. Και την μυ­ρω­διά του πρώ­του άνδρα που με πλή­ρω­σε για να πάω μαζί του. Ευ­τυ­χώς για εμένα δεν ήταν τραυ­μα­τι­κή εμπει­ρία, με την έν­νοια ότι δεν ήταν κά­ποιος γέρος κοι­λα­ράς, ας πούμε. Ηταν κά­ποιος που γνώ­ρι­ζε την κα­τά­στα­ση, πως ήταν η πρώτη φορά και μπορώ να πω ότι ήταν ευ­γε­νι­κός μαζί μου. Δεν ξέρω αν θα συ­νέ­χι­ζα αν η πρώτη εμπει­ρία ήταν άσχη­μη, ή δρα­μα­τι­κή. Υπήρ­χαν όμως άν­θρω­ποι, που φρό­ντι­ζαν για την ασφά­λειά μας και για τους πε­λά­τες μας. Εγώ στο πε­ζο­δρό­μιο δεν έχω βγει, δεν έχω κιν­δυ­νέ­ψει κατά αυτόν τον τρόπο, να εκτε­θώ σε αγνώ­στους.

• Στην πόλη σου δεν επέ­στρε­ψες ποτέ;

Όχι. Εμει­να στην Αθήνα για κά­ποια χρό­νια, ακο­λού­θη­σα αυτή τη δου­λειά και πριν από πε­ρί­που 10 χρό­νια ξε­κί­νη­σα να επι­σκέ­πτο­μαι και επαρ­χια­κές πό­λεις όπου η αλή­θεια είναι ότι βγά­ζου­με εξί­σου καλά χρή­μα­τα.

• Και κάπως έτσι προ­έ­κυ­ψε και η Ρόδος;

Ναι. Από την Αθήνα έφυγα και πήγα πρώτα Δράμα, μετά Κα­βά­λα και κα­τέ­βη­κα Λά­ρι­σα. Υστε­ρα Πε­λο­πόν­νη­σο και μετά νησιά. Στη Ρόδο ήρθα πρώτη φορά πριν από 9 χρό­νια. Συ­στη­μέ­νη.

• Όταν λες «συ­στη­μέ­νη» τι εν­νο­είς;

Είχα κλεί­σει τα ρα­ντε­βού μου με πε­λά­τες πριν να έρθω. Εγώ δου­λεύω με αυτό το σύ­στη­μα, έχω αυτή την επι­λο­γή. Δεν θα πάω να δου­λέ­ψω σε οίκο ανο­χής, θα πάω στο ωραίο μου το ξε­νο­δο­χείο με τις πο­λυ­τέ­λειές μου και τις ανέ­σεις μου. Για τα ρα­ντε­βού μου, πη­γαί­νω όπου επι­λέ­ξει ο πε­λά­της. Συ­νή­θως είναι ξε­νο­δο­χεία, ή ενοι­κια­ζό­με­να σπί­τια για ένα σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο, ανα­λό­γως. Ποτέ στον προ­σω­πι­κό του χώρο και ποτέ αν δεν επι­βε­βαιώ­σω τα στοι­χεία του πρώτα. Μετά από τόσα χρό­νια, έχω μάθει να προ­στα­τεύω τον εαυτό μου.

• Στη Ρόδο, έρ­χε­σαι συχνά;

Ναι, περ­νάω καλά εδώ στο νησί σας, μου αρέ­σει η Ρόδος την απο­λαμ­βά­νω. Εχω κα­λούς πε­λά­τες εδώ, πολ­λοί από αυ­τούς είναι στα­θε­ροί. Κά­ποιοι έρ­χο­νται και με βρί­σκουν και στην Αθήνα, όταν δεν συ­νο­δεύ­ο­νται βέ­βαια από την σύ­ζυ­γο, ή την σύ­ντρο­φο ή ακόμα και την «πα­ρά­νο­μη» σχέση τους!

• Γιατί κά­νεις ακόμα αυτή τη δου­λειά;

Γιατί αυτήν έμαθα να κάνω, γιατί δεν θα μπο­ρού­σα να ζήσω με 500 ευρώ τον μήνα και ίσως επει­δή την συ­νή­θι­σα πια. Βέ­βαια η δική μας δου­λειά, έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης. Που­λά­με την εμ­φά­νι­ση και το σώμα μας και ο χρό­νος είναι σκλη­ρός με τους αν­θρώ­πους. Οσο και να φρο­ντί­ζεις τον εαυτό σου, δεν γυρ­νά­ει πίσω το χρο­νό­με­τρο. Εξάλ­λου, αυτός που πλη­ρώ­νει, και δεν σου μιλώ για 20 και 30 ευρώ, θέλει κάτι όμορ­φο, φρέ­σκο. Για 20 και 30 ευρώ εκ­δί­δο­νται γυ­ναί­κες που είναι απελ­πι­σμέ­νες και σε με­γά­λη ανά­γκη και δυ­στυ­χώς γι αυτές, ο πε­λά­της που θα τους «πε­τά­ξει» το 20ρικο είναι κακός πε­λά­της, με την έν­νοια ότι μπο­ρεί να είναι επι­κίν­δυ­νος, να τους κάνει κακό. Το πε­ζο­δρό­μιο δεν έχει νό­μους και κα­νό­νες. Εχω ακού­σει πολλά δυ­σά­ρε­στα πε­ρι­στα­τι­κά που συ­νέ­βη­σαν σε γυ­ναί­κες του πε­ζο­δρο­μί­ου, που λέμε. Κι ακόμα συμ­βαί­νουν δη­λα­δή. Ευ­τυ­χώς εγώ δου­λεύω αλ­λιώς… Τώρα σκέ­φτο­μαι να ξε­κι­νή­σω την απο­τα­μί­ευ­ση, για να επεν­δύ­σω αρ­γό­τε­ρα σε μια δου­λειά που θα μου απο­φέ­ρει χρή­μα­τα. Η Ρόδος είναι ένας από τους προ­ο­ρι­σμούς που θα ήθελα να ζήσω αρ­γό­τε­ρα, να ανοί­ξω ίσως κά­ποιο μα­γα­ζί, κάτι, δεν ξέρω ακόμα. Προς το παρόν… ακόμα περ­νά­ει η μπο­γιά μου.

• Πόσα χρή­μα­τα βγά­ζεις πε­ρί­που τον μήνα σου;

Ανα­λό­γως, από 2.000 έως και 6.000 ευρώ. Εχουν πε­ρά­σει πολλά λεφτά από τα χέρια μου. Αλλά τα έχω σκορ­πί­σει όλα σε λούσα και γού­στα. Όταν είσαι πιο μικρή, δεν σκέ­φτε­σαι να βά­λεις λεφτά στην άκρη. Τώρα που κο­ντεύω στα 35 αρ­χί­ζω να προ­βλη­μα­τί­ζο­μαι και γι αυτό. Δίνω άλλη μια δε­κα­ε­τία στον εαυτό μου για αυτή τη δου­λειά.

• Η οι­κο­γέ­νειά σου, ξέρει τι δου­λειά κά­νεις;

Η οι­κο­γέ­νειά μου ξέρει ότι δου­λεύω σε μια εται­ρεία, στις δη­μό­σιες σχέ­σεις. Αυτό τους έχω πει.

• Δική σου οι­κο­γέ­νεια, σκέ­φτη­κες να κά­νεις ποτέ;

Πιο μικρή, όταν ακόμα νό­μι­ζα ότι θα κάνω για λίγο αυτή τη δου­λειά, είχα στο μυαλό μου αυτό που έχουν οι πε­ρισ­σό­τε­ρες γυ­ναί­κες. Να πα­ντρευ­τώ και να δη­μιουρ­γή­σω οι­κο­γέ­νεια. Όμως όσο έμενα σε αυτή τη δου­λειά γι­νό­ταν όλο και δυ­σκο­λό­τε­ρο. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι άν­δρες που γνώ­ρι­ζα ήταν πε­λά­τες. Ποιος από αυ­τούς θα δε­χό­ταν να πα­ντρευ­τεί μια, ας το πω κομψά, ιε­ρό­δου­λη και επί­σης ποιος άν­δρας θα μπο­ρού­σε οι­κο­νο­μι­κά να κα­λύ­ψει τη ζωή που κάνω εγώ. Οπότε ή θα έπρε­πε να συ­νε­χί­σω να κάνω αυτή τη δου­λειά ή θα έπρε­πε να την αφήσω πίσω και να πάω κάπου που να μην με γνω­ρί­ζουν να ξε­κι­νή­σω από την αρχή. Επέ­λε­ξα το πρώτο. Τα έχω βρει πλέον με τον εαυτό μου. Ξέρω ότι ο δρό­μος που διά­λε­ξα είναι μο­να­χι­κός. Εχω ανί­ψια όμως και ει­σπράτ­τουν όλη μου την αγάπη, κι αυτή που δεν έδωσα αλλά κι αυτή που δεν πήρα.

• Πώς είναι μια τυ­πι­κή μέρα σου στη δου­λειά;

Δύ­σκο­λη. Είναι ψυ­χο­φθό­ρα αυτή η δου­λειά και όσο νω­ρί­τε­ρα το αντι­λη­φθείς, τόσο γρη­γο­ρό­τε­ρα σώ­ζεις τον εαυτό σου. Οσα πράγ­μα­τα κι αν κα­τα­φέ­ρεις να αγο­ρά­σεις, το κενό της ψυχής σου δεν το γε­μί­ζεις. Στα 20 δεν το αντι­λαμ­βά­νε­σαι γιατί η ωραία ζωή και τα πολλά λεφτά σε θα­μπώ­νουν. Οσο περ­νούν τα χρό­νια όμως κα­τα­λα­βαί­νεις ότι για να απο­λαύ­σεις αυτή τη ζωή, έχεις που­λή­σει τη ψυχή σου στον διά­ο­λο. Και ή μέ­νεις ή φεύ­γεις. Είναι επι­λο­γή.

• Και εσύ επέ­λε­ξες να μεί­νεις.

Ναι, η ιστο­ρία μου δεν έχει κα­νέ­να εν­δια­φέ­ρον. Δεν ήμουν ορ­φα­νή, δεν είχα παι­διά που πει­νού­σαν για να με­γα­λώ­σω, δεν με πα­ρέ­συ­ρε κα­νείς, δεν έμπλε­ξα που λένε. Στην αρχή δού­λευα μέχρι και 10 ώρες την ημέρα. Βά­ζεις τη μάσκα σου, τη «στολή» σου και φρο­ντί­ζεις να ικα­νο­ποιείς κάθε πε­λά­τη που σε έχει επι­λέ­ξει, γιατί πλη­ρώ­νει και πλη­ρώ­νει καλά. Τώρα δου­λεύω λι­γό­τε­ρες ώρες, μετά από τόσα χρό­νια έχω αυτή την πο­λυ­τέ­λεια. Παρά την οι­κο­νο­μι­κή κρίση, εμένα η δική μου τα­ρί­φα που λένε δεν έπεσε. Πολ­λοί μου μι­λά­νε ακόμα και για τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν στο σπίτι ή στην ερ­γα­σία τους. Εχω τα­κτι­κούς πε­λά­τες που έχου­με ανα­πτύ­ξει σχε­δόν φι­λι­κές σχέ­σεις, του­λά­χι­στον όπως το βλέ­πουν εκεί­νοι. Εγώ τε­λειώ­νω τη δου­λειά μου και πη­γαί­νω στο σπίτι μου, στην μο­να­ξιά μου, στην ησυ­χία μου. Τις ώρες που δεν δου­λεύω, δεν θέλω θό­ρυ­βο. Δεν ανοί­γω ούτε τη­λε­ό­ρα­ση. Προ­τι­μώ να δια­βά­ζω. Γι αυτό έρ­χο­μαι στη Ρόδο πολ­λές φορές, πέρα από τη δου­λειά, μου αρέ­σει να περ­πα­τάω στην Παλιά Πόλη. Να πίνω τον καφέ μου και να βλέπω τη θά­λασ­σα. Ηρεμώ εδώ, είστε πολύ τυ­χε­ροί εσείς που μπο­ρεί­τε να το ζείτε αυτό κάθε μέρα.

• Ονει­ρα κά­νεις;

Όχι.

• Από­λυ­τη.

Συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νη θα έλεγα. Δεν κάνω όνει­ρα, σχέ­δια μόνο για να μπορώ να ζήσω όπως θέλω, όταν δεν θα μπορώ να κάνω άλλο να κάνω αυτή τη δου­λειά. Και σω­μα­τι­κά και ψυ­χι­κά, σε «τρώει».

• Φί­λους έχεις;

Εχω λί­γους φί­λους, που ξέ­ρουν τη δου­λειά μου και με απο­δέ­χο­νται. Δύ­σκο­λο πολύ να σε απο­δε­χθεί ο άλλος όταν ξέρει τι δου­λειά κά­νεις. Αλλά πλέον δεν με νοιά­ζει. Ούτε και εγώ θέλω να έχω επα­φές με πολ­λούς αν­θρώ­πους. Μέσα από αυτή τη δου­λειά, έχω γνω­ρί­σει κάθε κα­ρυ­διάς κα­ρύ­δι που λένε. Εχω λί­γους φί­λους και κα­λούς. Μά­λι­στα τώρα εδώ στη Ρόδο, έχω έρθει με μια φίλη από την Αθήνα, ευ­και­ρία είναι να κά­νου­με και τις δια­κο­πές μας.

• Αν γύ­ρι­ζες τον χρόνο πίσω, θα άλ­λα­ζες κάτι;

Τί­πο­τα. Δεν έχω με­τα­νιώ­σει για κάτι στη ζωή μου, έχω απο­δε­χθεί τον εαυτό μου κι τις επι­λο­γές μου. Η κοι­νω­νία δεν μας έχει απο­δε­χθεί. Και να ξέ­ρε­τε ότι εκεί­νοι που είναι οι με­γα­λύ­τε­ροι επι­κρι­τές μας, είναι αυτοί που μας χτυ­πούν την πόρτα τα βρά­δια.

…