ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

H “Aμάντα”, μια ιερόδουλη απο επιλογή, εξομολογείται…

Μαίρη Φώτη 8 λεπτά ανάγνωση
ιεροδουλη

Η Αμάντα, όπως είναι το καλ­λι­τε­χνικό της όνομα, είναι ιερό­δουλη, πηγαι­νο­έρ­χε­ται από τη Ρόδο τα τελευ­ταία χρόνια, όπου, όπως λέει έχει πολλούς και καλούς πελάτες.

Στη συνέ­ντευξή της στη «δ», απο­μυ­θο­ποιεί την εντύ­πωση ότι πίσω από κάθε εκδι­δό­μενη κρύ­βε­ται μια πονε­μένη ιστορία και ξεκα­θα­ρί­ζει ότι για πολλές κοπέλες είναι ξεκά­θαρη επιλογή να εκδί­δο­νται.

Μιλά για την απόφασή της να ακο­λου­θή­σει αυτό το επάγ­γελμα, τους φόβους της, τις ανα­σφά­λειές της αλλά και το σχέδια που κάνει να εγκα­τα­στα­θεί μόνιμα στη Ρόδο.

Δεν κάνει όνειρα, δεν έχει πολλούς φίλους και στο ερώτημα αν είχε την δυνα­τό­τητα να γυρίσει το χρόνο πίσω τι θα άλλαζε, απαντά αφο­πλι­στικά «τίποτα».

Θέλω να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη, ρωτώ­ντας σε αν ισχύει πως πίσω από την απόφαση κάθε ιερό­δου­λης να δια­θέ­σει το κορμί της επί πληρωμή, υπάρχει μια πονε­μένη ιστορία.

Είναι σύνηθες, γιατί πολλές κοπέλες ντρέ­πο­νται για το επάγ­γελμα που έχουν επι­λέ­ξει και προ­σπα­θούν με διά­φο­ρες ιστο­ρίες, να δικαιο­λο­γή­σουν ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό την απόφασή τους αυτή. Ιστο­ρίες θα ακού­σετε πολλές, δεν ισχύουν όλες. Αλίμονο αν όσες γυναί­κες αντι­με­τώ­πι­ζαν οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα, έβγαι­ναν στο πεζο­δρό­μιο.

Εσύ πώς πήρες αυτόν τον δρόμο;

Εγώ κατά­γο­μαι από μια μικρή επαρ­χιακή πόλη της βόρειας Ελλάδας. Εφτασα στην Αθήνα όταν πέρασα στο Πανε­πι­στή­μιο, προ­φα­νώς με άλλα όνειρα και άλλα σχέδια. Να τελειώσω τις σπουδές μου και να γυρίσω στην πόλη μου. Στην Αθήνα γνώρισα όμως την μεγάλη ζωή, είδα πώς είναι να έχεις λεφτά στα χέρια σου και μια συμ­φοι­τή­τριά μου, με την οποία γνω­ρι­στή­καμε στους πρώτους μήνες, που είχε πάντα χρήματα για να κάνει τα γούστα της, μου έδειξε τον τρόπο να το κάνω κι εγώ. Δεν θα πω ψέματα, εφ΄όσον δεν πρό­κει­ται να δημο­σιευ­θούν τα στοι­χεία μου. Από το να δουλεύω ως υπάλ­λη­λος για ψίχουλα, προ­τί­μησα να βγάζω περισ­σό­τερα χρήματα κάνο­ντας αυτό που εσείς νομί­ζετε ότι είναι εύκολο. Εύκολο δεν είναι, αλλά έχει πολλά χρήματα.

Το κάνεις όμως να ακού­γε­ται εύκολο, του­λά­χι­στον ως προς την ευκολία που πήρες την απόφαση.

Δεν ήταν. Την πρώτη φορά, την θυμάμαι ακόμα. Και την μυρωδιά του πρώτου άνδρα που με πλήρωσε για να πάω μαζί του. Ευτυχώς για εμένα δεν ήταν τραυ­μα­τική εμπει­ρία, με την έννοια ότι δεν ήταν κάποιος γέρος κοι­λα­ράς, ας πούμε. Ηταν κάποιος που γνώριζε την κατά­σταση, πως ήταν η πρώτη φορά και μπορώ να πω ότι ήταν ευγε­νι­κός μαζί μου. Δεν ξέρω αν θα συνέ­χιζα αν η πρώτη εμπει­ρία ήταν άσχημη, ή δρα­μα­τική. Υπήρχαν όμως άνθρω­ποι, που φρό­ντι­ζαν για την ασφά­λειά μας και για τους πελάτες μας. Εγώ στο πεζο­δρό­μιο δεν έχω βγει, δεν έχω κιν­δυ­νέ­ψει κατά αυτόν τον τρόπο, να εκτεθώ σε αγνώ­στους.

Στην πόλη σου δεν επέ­στρε­ψες ποτέ;

Όχι. Εμεινα στην Αθήνα για κάποια χρόνια, ακο­λού­θησα αυτή τη δουλειά και πριν από περίπου 10 χρόνια ξεκί­νησα να επι­σκέ­πτο­μαι και επαρ­χια­κές πόλεις όπου η αλήθεια είναι ότι βγά­ζουμε εξίσου καλά χρήματα.

Και κάπως έτσι προ­έ­κυψε και η Ρόδος;

Ναι. Από την Αθήνα έφυγα και πήγα πρώτα Δράμα, μετά Καβάλα και κατέ­βηκα Λάρισα. Υστερα Πελο­πόν­νησο και μετά νησιά. Στη Ρόδο ήρθα πρώτη φορά πριν από 9 χρόνια. Συστη­μένη.

Όταν λες «συστη­μένη» τι εννοείς;

Είχα κλείσει τα ραντε­βού μου με πελάτες πριν να έρθω. Εγώ δουλεύω με αυτό το σύστημα, έχω αυτή την επιλογή. Δεν θα πάω να δουλέψω σε οίκο ανοχής, θα πάω στο ωραίο μου το ξενο­δο­χείο με τις πολυ­τέ­λειές μου και τις ανέσεις μου. Για τα ραντε­βού μου, πηγαίνω όπου επι­λέ­ξει ο πελάτης. Συνήθως είναι ξενο­δο­χεία, ή ενοι­κια­ζό­μενα σπίτια για ένα σαβ­βα­το­κύ­ριακο, ανα­λό­γως. Ποτέ στον προ­σω­πικό του χώρο και ποτέ αν δεν επι­βε­βαιώσω τα στοι­χεία του πρώτα. Μετά από τόσα χρόνια, έχω μάθει να προ­στα­τεύω τον εαυτό μου.

Στη Ρόδο, έρχεσαι συχνά;

Ναι, περνάω καλά εδώ στο νησί σας, μου αρέσει η Ρόδος την απο­λαμ­βάνω. Εχω καλούς πελάτες εδώ, πολλοί από αυτούς είναι στα­θε­ροί. Κάποιοι έρχο­νται και με βρί­σκουν και στην Αθήνα, όταν δεν συνο­δεύ­ο­νται βέβαια από την σύζυγο, ή την σύντροφο ή ακόμα και την «παρά­νομη» σχέση τους!

Γιατί κάνεις ακόμα αυτή τη δουλειά;

Γιατί αυτήν έμαθα να κάνω, γιατί δεν θα μπο­ρούσα να ζήσω με 500 ευρώ τον μήνα και ίσως επειδή την συνή­θισα πια. Βέβαια η δική μας δουλειά, έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης. Πουλάμε την εμφά­νιση και το σώμα μας και ο χρόνος είναι σκληρός με τους ανθρώ­πους. Οσο και να φρο­ντί­ζεις τον εαυτό σου, δεν γυρνάει πίσω το χρο­νό­με­τρο. Εξάλλου, αυτός που πλη­ρώ­νει, και δεν σου μιλώ για 20 και 30 ευρώ, θέλει κάτι όμορφο, φρέσκο. Για 20 και 30 ευρώ εκδί­δο­νται γυναί­κες που είναι απελ­πι­σμέ­νες και σε μεγάλη ανάγκη και δυστυ­χώς γι αυτές, ο πελάτης που θα τους «πετάξει» το 20ρικο είναι κακός πελάτης, με την έννοια ότι μπορεί να είναι επι­κίν­δυ­νος, να τους κάνει κακό. Το πεζο­δρό­μιο δεν έχει νόμους και κανόνες. Εχω ακούσει πολλά δυσά­ρε­στα περι­στα­τικά που συνέ­βη­σαν σε γυναί­κες του πεζο­δρο­μίου, που λέμε. Κι ακόμα συμ­βαί­νουν δηλαδή. Ευτυχώς εγώ δουλεύω αλλιώς… Τώρα σκέ­φτο­μαι να ξεκι­νήσω την απο­τα­μί­ευση, για να επεν­δύσω αργό­τερα σε μια δουλειά που θα μου απο­φέ­ρει χρήματα. Η Ρόδος είναι ένας από τους προ­ο­ρι­σμούς που θα ήθελα να ζήσω αργό­τερα, να ανοίξω ίσως κάποιο μαγαζί, κάτι, δεν ξέρω ακόμα. Προς το παρόν… ακόμα περνάει η μπογιά μου.

Πόσα χρήματα βγάζεις περίπου τον μήνα σου;

Ανα­λό­γως, από 2.000 έως και 6.000 ευρώ. Εχουν περάσει πολλά λεφτά από τα χέρια μου. Αλλά τα έχω σκορ­πί­σει όλα σε λούσα και γούστα. Όταν είσαι πιο μικρή, δεν σκέ­φτε­σαι να βάλεις λεφτά στην άκρη. Τώρα που κοντεύω στα 35 αρχίζω να προ­βλη­μα­τί­ζο­μαι και γι αυτό. Δίνω άλλη μια δεκα­ε­τία στον εαυτό μου για αυτή τη δουλειά.

Η οικο­γέ­νειά σου, ξέρει τι δουλειά κάνεις;

Η οικο­γέ­νειά μου ξέρει ότι δουλεύω σε μια εται­ρεία, στις δημό­σιες σχέσεις. Αυτό τους έχω πει.

Δική σου οικο­γέ­νεια, σκέ­φτη­κες να κάνεις ποτέ;

Πιο μικρή, όταν ακόμα νόμιζα ότι θα κάνω για λίγο αυτή τη δουλειά, είχα στο μυαλό μου αυτό που έχουν οι περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες. Να παντρευτώ και να δημιουρ­γήσω οικο­γέ­νεια. Όμως όσο έμενα σε αυτή τη δουλειά γινόταν όλο και δυσκο­λό­τερο. Οι περισ­σό­τε­ροι άνδρες που γνώριζα ήταν πελάτες. Ποιος από αυτούς θα δεχόταν να παντρευ­τεί μια, ας το πω κομψά, ιερό­δουλη και επίσης ποιος άνδρας θα μπο­ρούσε οικο­νο­μικά να καλύψει τη ζωή που κάνω εγώ. Οπότε ή θα έπρεπε να συνε­χίσω να κάνω αυτή τη δουλειά ή θα έπρεπε να την αφήσω πίσω και να πάω κάπου που να μην με γνω­ρί­ζουν να ξεκι­νήσω από την αρχή. Επέλεξα το πρώτο. Τα έχω βρει πλέον με τον εαυτό μου. Ξέρω ότι ο δρόμος που διάλεξα είναι μονα­χι­κός. Εχω ανίψια όμως και εισπράτ­τουν όλη μου την αγάπη, κι αυτή που δεν έδωσα αλλά κι αυτή που δεν πήρα.

Πώς είναι μια τυπική μέρα σου στη δουλειά;

Δύσκολη. Είναι ψυχο­φθόρα αυτή η δουλειά και όσο νωρί­τερα το αντι­λη­φθείς, τόσο γρη­γο­ρό­τερα σώζεις τον εαυτό σου. Οσα πράγ­ματα κι αν κατα­φέ­ρεις να αγο­ρά­σεις, το κενό της ψυχής σου δεν το γεμί­ζεις. Στα 20 δεν το αντι­λαμ­βά­νε­σαι γιατί η ωραία ζωή και τα πολλά λεφτά σε θαμπώ­νουν. Οσο περνούν τα χρόνια όμως κατα­λα­βαί­νεις ότι για να απο­λαύ­σεις αυτή τη ζωή, έχεις που­λή­σει τη ψυχή σου στον διάολο. Και ή μένεις ή φεύγεις. Είναι επιλογή.

Και εσύ επέ­λε­ξες να μείνεις.

Ναι, η ιστορία μου δεν έχει κανένα ενδια­φέ­ρον. Δεν ήμουν ορφανή, δεν είχα παιδιά που πει­νού­σαν για να μεγα­λώσω, δεν με παρέ­συρε κανείς, δεν έμπλεξα που λένε. Στην αρχή δούλευα μέχρι και 10 ώρες την ημέρα. Βάζεις τη μάσκα σου, τη «στολή» σου και φρο­ντί­ζεις να ικα­νο­ποιείς κάθε πελάτη που σε έχει επι­λέ­ξει, γιατί πλη­ρώ­νει και πλη­ρώ­νει καλά. Τώρα δουλεύω λιγό­τε­ρες ώρες, μετά από τόσα χρόνια έχω αυτή την πολυ­τέ­λεια. Παρά την οικο­νο­μική κρίση, εμένα η δική μου ταρίφα που λένε δεν έπεσε. Πολλοί μου μιλάνε ακόμα και για τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν στο σπίτι ή στην εργασία τους. Εχω τακτι­κούς πελάτες που έχουμε ανα­πτύ­ξει σχεδόν φιλικές σχέσεις, του­λά­χι­στον όπως το βλέπουν εκείνοι. Εγώ τελειώνω τη δουλειά μου και πηγαίνω στο σπίτι μου, στην μοναξιά μου, στην ησυχία μου. Τις ώρες που δεν δουλεύω, δεν θέλω θόρυβο. Δεν ανοίγω ούτε τηλε­ό­ραση. Προτιμώ να διαβάζω. Γι αυτό έρχομαι στη Ρόδο πολλές φορές, πέρα από τη δουλειά, μου αρέσει να περ­πα­τάω στην Παλιά Πόλη. Να πίνω τον καφέ μου και να βλέπω τη θάλασσα. Ηρεμώ εδώ, είστε πολύ τυχεροί εσείς που μπο­ρείτε να το ζείτε αυτό κάθε μέρα.

Ονειρα κάνεις;

Όχι.

Απόλυτη.

Συνει­δη­το­ποι­η­μένη θα έλεγα. Δεν κάνω όνειρα, σχέδια μόνο για να μπορώ να ζήσω όπως θέλω, όταν δεν θα μπορώ να κάνω άλλο να κάνω αυτή τη δουλειά. Και σωμα­τικά και ψυχικά, σε «τρώει».

Φίλους έχεις;

Εχω λίγους φίλους, που ξέρουν τη δουλειά μου και με απο­δέ­χο­νται. Δύσκολο πολύ να σε απο­δε­χθεί ο άλλος όταν ξέρει τι δουλειά κάνεις. Αλλά πλέον δεν με νοιάζει. Ούτε και εγώ θέλω να έχω επαφές με πολλούς ανθρώ­πους. Μέσα από αυτή τη δουλειά, έχω γνω­ρί­σει κάθε καρυ­διάς καρύδι που λένε. Εχω λίγους φίλους και καλούς. Μάλιστα τώρα εδώ στη Ρόδο, έχω έρθει με μια φίλη από την Αθήνα, ευκαι­ρία είναι να κάνουμε και τις δια­κο­πές μας.

Αν γύριζες τον χρόνο πίσω, θα άλλαζες κάτι;

Τίποτα. Δεν έχω μετα­νιώ­σει για κάτι στη ζωή μου, έχω απο­δε­χθεί τον εαυτό μου κι τις επι­λο­γές μου. Η κοι­νω­νία δεν μας έχει απο­δε­χθεί. Και να ξέρετε ότι εκείνοι που είναι οι μεγα­λύ­τε­ροι επι­κρι­τές μας, είναι αυτοί που μας χτυπούν την πόρτα τα βράδια.

…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 1 σχόλιο

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Στάθης

    Ενδιαφέρει τώρα τη Ρόδο η ζωή μιας ιερόδουλης εκ πεποιθήσεως ;