Αμετάκλητη η κάθειρξη 6 ετών σε δικηγόρο για κακουργηματική εξαπάτηση τράπεζας

• Με την υπ’ αριθμ. 709/2026 απόφασή του το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης κατά της κατα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, κλεί­νο­ντας ορι­στικά μια υπόθεση που ξεκί­νησε από εσω­τε­ρικό έλεγχο τρα­πε­ζι­κής εται­ρείας το 2012

Στο αμε­τά­κλητο τέλος της έφτασε η πολύ­κροτη υπόθεση της κακουρ­γη­μα­τι­κής απάτης εις βάρος γνωστής τρα­πε­ζι­κής εται­ρείας με έδρα την Αθήνα, με κατη­γο­ρού­μενο 56χρονο δικη­γόρο εγγε­γραμ­μένο στον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Κω.

Tο Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, το οποίο συζή­τησε την υπόθεση κατά τη δικά­σιμο της 13ης Μαΐου 2026, εξέδωσε στις 4 Ιουνίου 2026 την υπ’ αριθμ. 709/2026 απόφασή του, με την οποία απορ­ρί­πτει την αίτηση αναί­ρε­σης που είχε ασκήσει ο κατα­δι­κα­σθείς κατά της υπ’ αριθμ. 71/2023 από­φα­σης του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Με την απόρ­ριψη της αναί­ρε­σης, η ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών που του είχε επι­βλη­θεί καθί­στα­ται πλέον αμε­τά­κλητη, ενώ εξα­ντλή­θηκε και το τελευ­ταίο ένδικο μέσο που είχε στη διάθεσή του ο κατα­δι­κα­σθείς εντός της ελλη­νι­κής έννομης τάξης.

Η κατα­δίκη από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου

Η προ­σβλη­θείσα με αναί­ρεση απόφαση είχε εκδοθεί κατά τη συνε­δρί­αση της 13ης Νοεμ­βρίου 2023, όταν το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, δικά­ζο­ντας κατ’ έφεση, έκρινε ομο­φώ­νως ένοχο τον κατη­γο­ρού­μενο για απάτη τετε­λε­σμένη και σε από­πειρα, κατ’ εξα­κο­λού­θηση και κατ’ επάγ­γελμα, με συνο­λικό όφελος και αντί­στοιχη ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ, επι­βάλ­λο­ντάς του ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών. Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε επι­κυ­ρώ­σει κατ’ ουσίαν την κρίση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου Κακουρ­γη­μά­των, το οποίο είχε απο­φαν­θεί πρω­το­δί­κως με την υπ’ αριθμ. 107/2022 απόφασή του της 8ης Απρι­λίου 2022. Αξίζει να σημειω­θεί ότι το Εφετείο είχε απορ­ρί­ψει ως ουσια­στικά αβάσιμο το αίτημα της υπε­ρά­σπι­σης για ανα­γνώ­ριση της ελα­φρυ­ντι­κής περί­στα­σης των μη ταπει­νών αιτίων, κρί­νο­ντας ότι πέραν του ισχυ­ρι­σμού της συνη­γό­ρου δεν προ­σκο­μί­στηκε κανένα στοι­χείο που να τεκ­μη­ριώ­νει τα αίτια που ώθησαν τον κατη­γο­ρού­μενο στις πράξεις του.

Το σχέδιο εξα­πά­τη­σης που απο­κα­λύ­φθηκε από τον εσω­τε­ρικό έλεγχο

Σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά από τη δικαιο­σύνη, ο κατα­δι­κα­σθείς ενερ­γούσε επί σειρά ετών, του­λά­χι­στον από το 2005, ως συνερ­γα­ζό­με­νος δικη­γό­ρος της τρα­πε­ζι­κής εται­ρείας, ανα­λαμ­βά­νο­ντας δικα­στι­κές ενέρ­γειες, εγγρα­φές προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης και λοιπές νομικές εργα­σίες για λογα­ρια­σμό της. Η σχέση λει­τουρ­γούσε με σύστημα προ­κα­τα­βο­λών και τελικής εκκα­θά­ρι­σης, ένα σύστημα που στη­ρι­ζό­ταν στην εμπι­στο­σύνη της εντο­λέως προς τον εντο­λο­δόχο της. Αυτή ακριβώς η εμπι­στο­σύνη αξιο­ποι­ή­θηκε ως εργα­λείο για τη μεθό­δευση της απάτης.

Η πρώτη και οικο­νο­μικά σημα­ντι­κό­τερη πτυχή αφο­ρούσε στην είσπραξη προ­κα­τα­βο­λών για νομικές ενέρ­γειες ανύ­παρ­κτες, μη ανα­τε­θεί­σες ή εκτός της αρμο­διό­τη­τάς του, κατά το διά­στημα από τον Ιανουά­ριο 2010 έως τον Σεπτέμ­βριο 2012, με το συνο­λικό ποσό που παρέ­μεινε ανεκ­κα­θά­ρι­στο και ιδιο­ποι­ή­θηκε να ανέρ­χε­ται σε 104.229,69 ευρώ. Η δεύτερη πτυχή αφο­ρούσε στην ψευδή παρά­σταση ότι είχε προβεί στην εγγραφή 19 προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης υπέρ της τρά­πε­ζας επί ακι­νή­των πιστού­χων και οφει­λε­τών της, με χρήση ανα­λη­θών δηλώ­σεων στην ηλε­κτρο­νική εφαρ­μογή «ΠΑΝΔΕΚΤΗΣ» και έγγρα­φων ψευδών βεβαιώ­σεων, μέσω των οποίων εκκα­θα­ρί­στη­καν νομικά έξοδα ύψους 13.600,06 ευρώ για εγγρα­φές που ουδέ­ποτε πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν.

Πέραν της τετε­λε­σμέ­νης απάτης, ο κατα­δι­κα­σθείς κρίθηκε ένοχος και για από­πειρα, καθώς κατά το διά­στημα Σεπτεμ­βρίου και Οκτω­βρίου 2012 υπέβαλε πίνακες νομικών εξόδων συνο­λι­κού ύψους 18.214,70 ευρώ συνο­δευό­με­νους από 16 παρα­ποι­η­μέ­νες απο­δεί­ξεις παροχής υπη­ρε­σιών της Υπο­θη­κο­φύ­λακα Καλύ­μνου, ενώ τα πραγ­μα­τικά έξοδα ανέρ­χο­νταν σε 7.716,65 ευρώ, με το επι­διω­κό­μενο παρά­νομο όφελος να φτάνει τα 10.498,05 ευρώ. Παράλ­ληλα, επι­χεί­ρησε να εκκα­θα­ρί­σει εκ νέου προ­κα­τα­βο­λές υπο­βάλ­λο­ντας 10 πίνακες νομικών εξόδων ύψους 4.368,93 ευρώ που είχαν ήδη εκκα­θα­ρι­στεί και εισπρα­χθεί στο παρελ­θόν. Οι δύο αυτές πράξεις δεν ολο­κλη­ρώ­θη­καν όχι από δική του βούληση, αλλά διότι εντο­πί­στη­καν από τον έλεγχο του Γρα­φείου Δικα­στι­κού Συμ­βού­λου της τρά­πε­ζας, γι’ αυτό και χαρα­κτη­ρί­στη­καν ως από­πειρα.

Η απο­κά­λυψη και η ομο­λο­γία

Η υπόθεση ήρθε στην επι­φά­νεια όταν δια­πι­στώ­θηκε ασυμ­φω­νία ανάμεσα στα ποσά και στα τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών που είχε εκδώσει ο δικη­γό­ρος προς την τράπεζα. Ακο­λού­θησε εκτε­τα­μέ­νος εσω­τε­ρι­κός έλεγχος από τη νομική υπη­ρε­σία της εται­ρείας, ο οποίος διήρ­κεσε 1 έτος και κάλυψε ανα­δρο­μικά το διά­στημα από το 2011. Όπως προ­έ­κυψε από την απο­δει­κτική δια­δι­κα­σία, η μεθο­δο­λο­γία της παρα­ποί­η­σης ήταν απλή στη σύλληψή της, καθώς σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις το πραγ­μα­τικό ποσό μιας από­δει­ξης, λόγου χάριν 300 ευρώ, μετα­τρε­πό­ταν σε 1.300 ευρώ με την προ­σθήκη του ψηφίου 1.

Κλι­μά­κιο της νομικής υπη­ρε­σίας μετέβη στο νησί όπου δρα­στη­ριο­ποιού­νταν ο δικη­γό­ρος, ο οποίος παρα­δέ­χτηκε προ­φο­ρικά τις πράξεις του, παρέ­δωσε το σύνολο των στοι­χείων χωρίς αντίρ­ρηση και στη συνέ­χεια προέβη σε ομο­λο­γία και στα κεντρικά γραφεία της τρά­πε­ζας στην Αθήνα. Η υπε­ρά­σπιση είχε επι­κα­λε­στεί ενώπιον του Εφε­τείου ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν επι­χεί­ρησε να δια­φύ­γει παρά τη διπλή υπη­κο­ό­τητα που δια­θέ­τει, καθώς έχει γεν­νη­θεί στις ΗΠΑ, και ότι παρέ­μεινε στη διάθεση της δικαιο­σύ­νης, ενώ όπως κατα­τέ­θηκε στο ακρο­α­τή­ριο, μέχρι και τη δευ­τε­ρο­βάθ­μια δίκη δεν είχε επι­στρέ­ψει οποιο­δή­ποτε ποσό στην τράπεζα.

Το χρονικό της δικα­στι­κής δια­δρο­μής

Η υπόθεση διέ­τρεξε όλους τους βαθμούς της ποι­νι­κής δικαιο­σύ­νης σε βάθος περίπου μιας δεκα­πε­ντα­ε­τίας από την τέλεση των πράξεων. Οι επί­μα­χες ενέρ­γειες τοπο­θε­τού­νται στο διά­στημα 2010 έως 2012, ο εσω­τε­ρι­κός έλεγχος της τρά­πε­ζας ολο­κλη­ρώ­θηκε με τον εντο­πι­σμό του συνόλου των παρα­τυ­πιών, η ανα­κρι­τική δια­δι­κα­σία διε­νερ­γή­θηκε με σχε­τι­κές δια­τά­ξεις του 2017, η πρω­τό­δικη κατα­δίκη ήρθε στις 8 Απρι­λίου 2022 από το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου Κακουρ­γη­μά­των, η δευ­τε­ρο­βάθ­μια κρίση εκδό­θηκε στις 13 Νοεμ­βρίου 2023 από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου και η ορι­στική σφρα­γίδα τέθηκε με την υπ’ αριθμ. 709/2026 απόφαση του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου στις 4 Ιουνίου 2026.

Η υπόθεση απο­τε­λεί χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα του τρόπου με τον οποίο ένα οργα­νω­μένο σχέδιο εξα­πά­τη­σης μπορεί να ανα­πτυ­χθεί μέσα από μια μακρο­χρό­νια επαγ­γελ­μα­τική σχέση εμπι­στο­σύ­νης, αλλά και του τρόπου με τον οποίο οι μηχα­νι­σμοί εσω­τε­ρι­κού ελέγχου μπορούν να το απο­κα­λύ­ψουν και να το ανα­κό­ψουν.