Στον Άρειο Πάγο υπόθεση κακουργηματικής εξαπάτησης τράπεζας με κατηγορούμενο δικηγόρο

• Του έχει επι­βλη­θεί ποινή κάθειρ­ξης έξι ετών από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου για σειρά απατών κατ’ εξα­κο­λού­θηση και κατ’ επάγ­γελμα εις βάρος τρά­πε­ζας, εκμε­ταλ­λευό­με­νος την εμπι­στο­σύνη που του είχε παρά­σχει η εντο­λέας του επί σχεδόν τρία χρόνια

Μια υπόθεση που απο­κα­λύ­πτει σε βάθος τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να στηθεί ένα οργα­νω­μένο σχέδιο εξα­πά­τη­σης μέσα από τα έγκατα μιας επαγ­γελ­μα­τι­κής σχέσης εμπι­στο­σύ­νης έφτασε σε αμε­τά­κλητη κρίση ενώπιον της ελλη­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Με ομόφωνη απόφαση, το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έκρινε ένοχο, κατά τη συνε­δρί­αση της 13ης Νοεμ­βρίου 2023, 56χρονο δικη­γόρο εγγε­γραμ­μένο στον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Κω.

Το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου του έχει επι­βά­λει ποινή κάθειρ­ξης 6 ετών.

Η σχέση εμπι­στο­σύ­νης που αξιο­ποι­ή­θηκε ως εργα­λείο απάτης

Από το 2005 του­λά­χι­στον, ο κατη­γο­ρού­με­νος ενερ­γούσε ως συνερ­γα­ζό­με­νος δικη­γό­ρος της γνωστής τρα­πε­ζι­κής εται­ρείας με έδρα την Αθήνα. Η σχέση ήταν τυπικά εντο­λο­δό­χου και εντο­λέως, με τον δικη­γόρο να ανα­λαμ­βά­νει δικα­στι­κές ενέρ­γειες, εγγρα­φές προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης και λοιπές νομικές υπη­ρε­σίες για λογα­ρια­σμό της τρά­πε­ζας, η οποία τον άμειβε μέσω συστή­μα­τος προ­κα­τα­βο­λών και τελικής εκκα­θά­ρι­σης. Αυτό το σύστημα, που προ­ϋ­πο­θέ­τει εμπι­στο­σύνη στον δικη­γόρο προ­κει­μέ­νου να ενεργεί χωρίς συνεχή επί­βλεψη, απο­δεί­χθηκε η αχίλ­λειος πτέρνα της τρά­πε­ζας.

Το τριπλό σχέδιο εξα­πά­τη­σης: ανα­λυ­τική απο­τύ­πωση

Σύμφωνα με την απόφαση, το σχέδιο που εφάρ­μοσε ο κατη­γο­ρού­με­νος αρθρώ­θηκε σε τρεις δια­φο­ρε­τι­κές, αλλά παράλ­λη­λες μεθό­δους εξα­πά­τη­σης.

Η πρώτη και οικο­νο­μικά σημα­ντι­κό­τερη αφορά στην είσπραξη προ­κα­τα­βο­λών για ανύ­παρ­κτες ή μη ανα­τε­θεί­σες νομικές ενέρ­γειες. Κατά το χρονικό διά­στημα από τον Ιανουά­ριο 2010 έως τον Σεπτέμ­βριο 2012, παρέ­στησε στους υπαλ­λή­λους της τρά­πε­ζας ότι είχε ανα­τε­θεί η εντολή για συγκε­κρι­μέ­νες δικη­γο­ρι­κές ενέρ­γειες σχε­τι­κές με οφει­λέ­τες της, προ­κει­μέ­νου να εισπρά­ξει κατ’ επα­νά­ληψη προ­κα­τα­βο­λές. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, οι ενέρ­γειες αυτές είτε ήταν πλήρως ανύ­παρ­κτες, είτε δεν του είχαν ανα­τε­θεί, είτε δεν εμπί­πτανε στην αρμο­διό­τητά του, ή ποτέ δεν προ­τί­θετο εξαρχής να τις υλο­ποι­ή­σει. Το συνο­λικό ποσό που εισέ­πραξε παρά­νομα με αυτόν τον τρόπο, το οποίο παρέ­μεινε ανεκ­κα­θά­ρι­στο γιατί το οικειο­ποι­ή­θηκε χωρίς να το επι­στρέ­ψει, ανήλθε στα 104.229,69 ευρώ.

Η δεύτερη μέθοδος αφορά στην ψευδή βεβαί­ωση εγγρα­φής 19 προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης. Ο κατη­γο­ρού­με­νος παρέ­στησε εξα­κο­λου­θη­τικά στους αρμό­διους υπαλ­λή­λους ότι είχε προβεί σε νομικά έξοδα και στις απαι­τού­με­νες ενέρ­γειες για την εγγραφή προ­ση­μειώ­σεων υπο­θή­κης υπέρ της τρά­πε­ζας επί ακι­νή­των πιστού­χων και οφει­λε­τών, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μάλιστα ανα­λη­θείς δηλώ­σεις στην ηλε­κτρο­νική εφαρ­μογή «ΠΑΝΔΕΚΤΗΣ», καθώς και έγγρα­φες ψευδείς βεβαιώ­σεις αίτησης εγγρα­φής. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, ουδέ­ποτε προέβη σε καμία από τις 19 αυτές εγγρα­φές. Με αυτόν τον τρόπο η τράπεζα ενέ­κρινε εκκα­θα­ρί­σεις νομικών εξόδων ύψους 13.600,06 ευρώ, τα οποία εκκα­θα­ρί­στη­καν έναντι ισό­πο­σων προ­κα­τα­βο­λών που είχε ήδη εισπρά­ξει ο κατη­γο­ρού­με­νος χωρίς λόγο.

Η τρίτη μέθοδος απο­τέ­λεσε την τολ­μη­ρό­τερη, αλλά και αυτή που απο­κα­λύ­φθηκε: η υποβολή 16 παρα­ποι­η­μέ­νων απο­δεί­ξεων παροχής υπη­ρε­σιών της Υπο­θη­κο­φύ­λακα Καλύ­μνου. Κατά το διά­στημα Σεπτεμ­βρίου έως Οκτω­βρίου 2012, υπέβαλε πίνακες νομικών εξόδων συνο­λι­κού ύψους 18.214,70 ευρώ. Τα πραγ­μα­τικά όμως έξοδα ανέρ­χο­νταν μόνο στα 7.716,65 ευρώ, καθώς οι απο­δεί­ξεις είχαν παρα­ποι­η­θεί ώστε να εμφα­νί­ζουν αισθητά υψη­λό­τερα ποσά. Η διαφορά, ύψους 10.498,05 ευρώ, απο­τε­λούσε το επι­διω­κό­μενο παρά­νομο όφελος. Η τεχνική ήταν απλή στη λογική της αλλά σαφώς δεν αξιο­λο­γή­θηκε ως μικρο­α­πάτη από το δικα­στή­ριο, διότι η χρήση ψευδών δικαιο­λο­γη­τι­κών σε συν­δυα­σμό με την επα­νει­λημ­μένη μεθο­δο­λο­γία της απο­κα­λύ­πτει οργα­νω­μένη εγκλη­μα­τική πρόθεση. Ένας υπάλ­λη­λος της τρά­πε­ζας κατέ­θεσε ότι σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις το πραγ­μα­τικό ποσό ήταν, λόγου χάριν, 300 ευρώ και ο κατη­γο­ρού­με­νος έβαζε μπροστά τον αριθμό «1» μετα­τρέ­πο­ντας το ποσό σε 1.300 ευρώ.

Η τέταρτη πράξη αφορά νέα από­πειρα εξα­πά­τη­σης: ο κατη­γο­ρού­με­νος επι­χεί­ρησε να εκκα­θα­ρί­σει εκ νέου προ­κα­τα­βο­λές υπο­βάλ­λο­ντας 10 πίνακες νομικών εξόδων ύψους 4.368,93 ευρώ, τα οποία είχαν ήδη εκκα­θα­ρι­στεί στο παρελ­θόν και είχε ήδη εισπρά­ξει, απο­κρύ­πτο­ντας σκο­πί­μως το γεγονός. Τόσο αυτή η πράξη, όσο και η υποβολή των παρα­ποι­η­μέ­νων απο­δεί­ξεων, απέ­τυ­χαν όχι λόγω εκού­σιας αποχής του κατη­γο­ρου­μέ­νου, αλλά διότι εντο­πί­σθη­καν κατά τον εσω­τε­ρικό έλεγχο που διε­ξή­γαγε το Γραφείο Δικα­στι­κού Συμ­βού­λου της τρά­πε­ζας. Γι’ αυτόν τον λόγο οι πράξεις αυτές χαρα­κτη­ρί­στη­καν ως από­πειρα και όχι ως τετε­λε­σμένη απάτη.

Η εσω­τε­ρική έρευνα της τρά­πε­ζας και  ο εντο­πι­σμός της απάτης

Η υπόθεση ήρθε στο φως αρχικά μέσω αντι­στοι­χίας: στοι­χεία δεν συμ­φω­νού­σαν με τα τιμο­λό­για που είχε κόψει ο δικη­γό­ρος προς την τράπεζα. Ακο­λού­θησε εκτε­τα­μέ­νος εσω­τε­ρι­κός έλεγχος που διήρ­κεσε ένα ολό­κληρο χρόνο, ανα­δρο­μικά από το 2011. Σύμφωνα με την κατά­θεση του μάρτυρα κατη­γο­ρίας, ο οποίος είναι υπάλ­λη­λος της τρά­πε­ζας και παρέστη στη δια­δι­κα­σία, ο συνο­λι­κός αριθμός παρα­ποι­η­μέ­νων απο­δεί­ξεων ανήλθε σε 16, ενώ υπήρξαν και 19 περι­πτώ­σεις εκκα­θά­ρι­σης ποσών που είχαν ήδη πλη­ρω­θεί, συνο­λι­κού ύψους 13.500 ευρώ. Το άνοιγμα στον λογα­ρια­σμό ανερ­χό­ταν στα 103.000 ευρώ. Κλι­μά­κιο της νομικής υπη­ρε­σίας μετέβη στην Κάλυμνο, όπου ο κατη­γο­ρού­με­νος παρα­δέ­χτηκε προ­φο­ρικά τις πράξεις του, ενώ ακο­λού­θησε και επίσημη ομο­λο­γία στα γραφεία της τρά­πε­ζας στην Αθήνα τον Μάιο. Σημα­ντικό στοι­χείο για την υπε­ρά­σπιση ήταν το ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν απέ­κρυψε τίποτα, παρέ­δωσε τα πάντα και δεν επι­χεί­ρησε να δια­φύ­γει, παρά τη διπλή υπη­κο­ό­τητα που θα του επέ­τρεπε να το πράξει ευκο­λό­τερα.

Ο Άρειος Πάγος θα απο­φαν­θεί  στις 13 Μαΐου 2026

Μετά την κατα­δίκη του από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, ο κατη­γο­ρού­με­νος άσκησε αναί­ρεση κατά της από­φα­σης 71/2023, και η υπόθεση πρό­κει­ται να εκδι­κα­στεί από το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου την 13η Μαΐου 2026. Η κρίση του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού δικα­στη­ρίου θα αφορά νομικά ζητή­ματα και τυχόν παρα­βιά­σεις ουσια­στι­κού ή δικο­νο­μι­κού δικαίου, ενώ το ουσια­στικό απο­τέ­λε­σμα της δίκης, με την κρίση επί της ενοχής και την επιβολή ποινής 6ετούς κάθειρ­ξης, παρα­μέ­νει σε εκκρε­μό­τητα έως την αμε­τά­κλητη κρίση.