ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Pαφαέλα Hσύχου: Tο κορίτσι από τους Λειψούς που οι στόχοι της ήταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τα όνειρά της!

Μαίρη Φώτη 9 λεπτά ανάγνωση
ραφαελα ησυχου
Tο κορίτσι από τους Λειψούς που οι στόχοι της ήταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τα όνειρά της!

PΑΦΑΕΛΑ HΣΥΧΟΥ

Η Ραφαέλα Ησύχου απο­τε­λεί το παρά­δειγμα πως τα εμπόδια, υπάρ­χουν μόνο για να ενδυ­να­μώ­νουν την προ­σή­λωση προς το στόχο.

Το μικρό κορίτσι από τους Λειψούς, ονει­ρευό­ταν πέρα από τα στενά γεω­γρα­φικά όρια του νησιού όπου γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε και παρά τις δυσκο­λίες που συνά­ντησε, δεν συμ­βι­βά­στηκε ούτε μια στιγμή.

Οι στόχοι της ήταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τα όνειρά της ακόμα κι όταν βρέθηκε από τους Λειψούς σε μια μεγάλη πόλη, συνει­δη­το­ποιώ­ντας τη δια­φο­ρε­τική αφε­τη­ρία με τους συμ­φοι­τη­τές της, απο­φά­σισε πως τις ευκαι­ρίες που στε­ρή­θηκε ως μαθή­τρια σε ένα μικρό νησί θα τις μετα­τρέ­ψει σε κινη­τή­ριο δύναμη. Και τα κατά­φερε! Σήμερα, η Ραφαέλα στα 26 της χρόνια, είναι η πρώτη απο­φοι­τή­σασα του σχο­λείου των Λειψών που εισήχθη στην ιατρική σχολή απο­τε­λώ­ντας το καλύ­τερο παρά­δειγμα για τα παιδιά των μικρών νησιών, που «ψαλι­δί­ζουν» τα όνειρά τους λόγω της από­στα­σής τους από τα αστικά κέντρα.

Στην πολύ ενδια­φέ­ρουσα συνέ­ντευξή της σήμερα στην «δημο­κρα­τική», μιλά για τη δια­δρομή της από το Λύκειο Λειψών στο Τμήμα Πλη­ρο­φο­ρι­κής με Εφαρ­μο­γές στη Βιοϊ­α­τρική του Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λίας, από εκεί στο Τμήμα Βιο­λο­γι­κών Εφαρ­μο­γών & Τεχνο­λο­γιών Ιωαν­νί­νων και από φέτος στο Τμήμα Ιατρι­κής του Πανε­πι­στη­μίου Ιωαν­νί­νων!

Ραφαέλα, πότε έδωσες πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις για πρώτη φορά;

Πρώτη φορά έδωσα πανελ­λή­νιες εδώ στους Λειψούς, το 2012. Είχα γράψει 14.240 μόρια και είχα περάσει στη Σχολή Πλη­ρο­φο­ρι­κής με Εφαρ­μογή στη Βιοϊ­α­τρική, στη Λαμία. Παρότι ως Σχολή ήταν εξαι­ρε­τική και μάλιστα πολλοί φοι­τη­τές έχουν φτάσει μέχρι τη NASA από εκεί, στην πορεία δια­πί­στωσα πως δεν μου ταί­ριαζε το αντι­κεί­μενο αυτό, έτεινα περισ­σό­τερο προς τη Βιο­λο­γία. Αρχισα να παρα­πο­νιέ­μαι στους δικούς μου ότι δεν μου άρεσε η Σχολή και για να είμαι ειλι­κρι­νής, είχα δυσκο­λευ­τεί να προ­σαρ­μο­στώ από το νησί στην πόλη. Παρότι δεν ήταν ιδιαί­τερα μεγάλη πόλη εγώ δυσκο­λευό­μουν πάρα πολύ. Αρκεί να σας πω ότι είχα να φάω έναν μήνα… Προ­σπα­θού­σαν να με πείσουν λοιπόν οι δικοί μου ότι δεν ήταν η Σχολή που δεν μου άρεσε, αλλά ότι δεν μπο­ρούσα να συνη­θίσω την πόλη. Παρόλα αυτά, δεν περ­νούσα τα μαθή­ματα, έγραφα καλά μόνο στη Βιο­χη­μεία, Βιο­λο­γία αλλά την πλη­ρο­φο­ρική δεν μπο­ρούσα να την κατα­λάβω για κανέναν λόγο… Τότε σκέ­φτηκα να ξανα­δώσω, για να περάσω Βιο­λο­γία. Αλλά αυτή τη φορά, απο­φά­σισα να πάρω βοήθεια. Πάω λοιπόν σε ένα φρο­ντι­στή­ριο στη Λαμία και μου λέει ο ιδιο­κτή­της του φρο­ντι­στη­ρίου, “κοπέλα μου, από το 14 να φτάσεις στο 18 και στο 19, είναι δύσκολο. Αστο, καλή είναι η σχολή σου”. Με πεί­σμωσε τόσο πολύ… που ούτε σκέ­φτηκα τα χρήματα, ούτε πήρα τη μαμά μου να τη ρωτήσω. Του είπα, γράψτε με. Είχα κάνει φρο­ντι­στή­ριο σε δύο ή τρία μαθή­ματα από τα πέντε τότε, διότι δεν είχα την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα να υπο­στη­ρίξω φρο­ντι­στή­ρια σε όλα τα μαθή­ματα. Δεν το είχα πει και σε κανέναν, μόνο στην μαμά μου, στην γιαγιά και στον παππού μου. Τελικά, πέρασα στη Σχολή Βιο­λο­γι­κών Εφαρ­μο­γών και Τεχνο­λο­γιών στα Γιάν­νενα, πήγα και τελεί­ωσα τη Σχολή μου. Τη Βιο­λο­γία, δεν πρό­κει­ται να την αφήσω μου αρέσει πάρα πολύ, το ίδιο με την ιατρική.

Πόσο έγραψες για να περά­σεις;

Είχα γράψει 17.400!

Το απο­τέ­λε­σμα διέ­ψευσε πανη­γυ­ρικά πάντως τον ιδιο­κτήτη του φρο­ντι­στη­ρίου.

Ναι… Παρότι μου άρεσε πολύ η Βιο­λο­γία, όταν κάποιος μου έλεγε ότι σπου­δά­ζει ιατρική, κάτι σκιρ­τούσε μέσα μου. Τελεί­ωσα τη Βιο­λο­γία, έκανα την πτυ­χιακή μου στο γλοιο­βλά­στωμα, το οποίο είναι η πιο επι­θε­τική μορφή καρ­κί­νου στον εγκέ­φαλο. Πήρα το πτυχίο μου και έχω σκοπό παράλ­ληλα με την ιατρική να ξεκι­νήσω κάποιο διδα­κτο­ρικό στην βιο­λο­γία, μήπως πάρω κάποια υπο­τρο­φία όπως έχω πάρει και στο παρελ­θόν, ώστε να συνε­χίσω τα πει­ρά­ματα τα οποία μου λείπουν πάρα πολύ.

Η εισα­γωγή σου στην ιατρική πώς προ­έ­κυψε;

Η ιατρική ήταν πάντα το όνειρό μου. Η Βιο­λο­γία επίσης είναι το όνειρό μου. Στη Βιο­λο­γία ωστόσο βοηθάς έμμεσα τον κόσμο ενώ στην ιατρική τον βοηθάς άμεσα. Προ­σω­πικά θέλω να βοηθάω άμεσα τον κόσμο, να έχω επαφή με τον ασθενή, να τον βλέπω στα ματιά και να κάνω το καλύ­τερο που μπορώ για κάθε περί­πτωση. Για εμένα, στην καρδιά μου είναι και τα δύο και ίσως λίγο παρα­πάνω η ιατρική. Οταν λοιπόν τελεί­ωσα πέρυσι τον Ιούλιο τη Βιο­λο­γία, παρου­σί­ασα την πτυ­χιακή μου και ξεκί­νησα φρο­ντι­στή­ρια για να μπω στην ιατρική. Εκεί πήρα μεγάλη βοήθεια από την καθη­γή­τριά μου στο φρο­ντι­στή­ριο «ΜΟΡΦΩΣΙΣ» και διάβασα αρκετά. Ηταν να δώσουμε κατα­τα­κτή­ριες εξε­τά­σεις τον Δεκέμ­βριο που μας πέρασε, όμως λόγω κορω­νοϊού πήρε παρά­ταση, και παρά­ταση στην παρά­ταση, δώσαμε τελικά τον Μάιο του 2021.

Πότε έμαθες ότι πέρασες στην ιατρική;

Πριν από δύο μέρες! Ακόμα δεν το έχω συνει­δη­το­ποι­ή­σει, νιώθω ότι ζω ένα όνειρο.

Και είσαι το πρώτο παιδί από τους Λειψούς, που περνάει στην ιατρική.

Ναι.

Οταν ήσουν μαθή­τρια στο Λύκειο Λειψών, πόσα παιδιά ήσασταν στο σχολείο;

Ημασταν 12 μαθητές και πανελ­λα­δι­κές δώσαμε οι πέντε.

Οταν μπήκες στη δια­δι­κα­σία να δώσεις πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις, με τους περιο­ρι­σμούς που προ­κύ­πτουν εκ των πραγ­μά­των όταν ζεις σε ένα μικρό νησί, ήταν στόχος σου να περά­σεις ιατρική;

Ποτέ δεν παρα­δέ­χθηκα στον εαυτό μου ότι θέλω να περάσω στην ιατρική. Αρχικά ήθελα να σπου­δάσω αρχι­τε­κτο­νική και σε ένα σχετικό τεστ προ­σω­πι­κό­τη­τας που είχαμε κάνει στο σχολείο όταν ήμουν ακόμα στο λύκειο σχετικά με το ποιο επάγ­γελμα μου ται­ριά­ζει, βγήκε πρώτα ιατρική, δεύτερη βιο­λο­γία και τρίτη αρχι­τε­κτο­νική. Βέβαια δεν το έλαβα υπ΄όψιν, στην πορεία των σπουδών όπως σας είπα κατά­λαβα ότι μου αρέσει η Βιο­λο­γία και η ιατρική και άρχισα να το ξανα­σκέ­φτο­μαι… Αρχικά είχα απο­φα­σί­σει να ακο­λου­θήσω την αρχι­τε­κτο­νική.

Η δια­δρομή λοιπόν αυτή ξεκί­νησε από τους Λειψούς όπου όπως συμ­βαί­νει σε πολλά μικρά νησιά, ούτε ως μαθητές ούτε ως υπο­ψή­φιοι για τα ανώτερα και ανώτατα εκπαι­δευ­τικά ιδρύ­ματα της χώρας, έχετε τη δυνα­τό­τητα να πάρετε επι­πλέον βοήθεια μέσω φρο­ντι­στη­ρίου ή ιδιαί­τε­ρων μαθη­μά­των. Τα εφόδιά σας είναι οι ώρες του σχο­λείου και το διά­βα­σμα στο σπίτι.

Ακριβώς. Είναι πολύ δια­φο­ρε­τικά για εμάς. Εγώ θυμάμαι, όταν είχα περάσει στη Σχολή στη Λαμία, που είχα γράψει λίγο πάνω από το 14, δεν ένιωθα ότι έκανα κάτι σπου­δαίο. Συζη­τώ­ντας όμως με τους συμ­φοι­τη­τές μου, όταν ανέφερα ότι προ­έρ­χο­μαι από ένα νησί που δεν υπάρ­χουν φρο­ντι­στή­ρια και πέρασα τις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις χωρίς καμία επι­πλέον βοήθεια, μπορώ να σας πω ότι γούρ­λω­ναν τα μάτια τους! Και τότε συνει­δη­το­ποί­ησα, πόσο σπου­δαίο ήταν αυτό που κατά­φερα και πόσο δια­φο­ρε­τική ήταν η αφε­τη­ρία με τους συμ­φοι­τη­τές μου. Τότε ανα­θάρ­ρησα, και σκέ­φτηκα ότι το 14 τελικά δεν είναι και μικρή βαθ­μο­λο­γία αν λάβει κανείς υπόψιν ότι διάβαζα μόνη μου. Και αργό­τερα, όταν ήθελα να δώσω εξε­τά­σεις για να περάσω στη Βιο­λο­γία, πολλές φίλες μου έκαναν ιδιαί­τερα μαθή­ματα και όχι απλώς μερικά μαθή­ματα στο φρο­ντι­στή­ριο, όπως εγώ που δεν είχα την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα για κάτι περισ­σό­τερο. Δεν σας κρύβω ότι ένιωθα και λίγο μειο­νε­κτικά διότι σε αντί­θεση με τους συμ­φοι­τη­τές μου, εγώ δεν είχα κάποιο πτυχίο αγγλι­κής γλώσσας για παρά­δειγμα, μόνο ένα κρατικό που πήρα όταν ήμουν στο γυμνά­σιο στο νησί. Ολοι οι συμ­φοι­τη­τές μου στο πρώτο έτος, είχαν πτυχίο από του­λά­χι­στον δύο ξένες γλώσσες, άλλοι είχαν πτυχία από πιάνο, από χορό και άλλα…Εγώ δεν είχα τίποτα από όλα αυτά, δεν υπάρχει αυτή η δυνα­τό­τητα για τα παιδιά των μικρών νησιών και ομολογώ ότι ένιωθα λίγο μειο­νε­κτικά μέχρι η ίδια να απο­δε­κτώ την πραγ­μα­τι­κό­τητα και το γεγονός ότι εκ των πραγ­μά­των δεν θα μπο­ρούσα να έχω τις ίδιες ευκαι­ρίες με αυτά τα παιδιά. Ούτε μετά μπο­ρούσα να το κάνω εύκολα αυτό, διότι τα χρήματα έπρεπε να δια­τε­θούν για τις σπουδές μου. Τα υπό­λοιπα ήταν πολυ­τέ­λεια που δεν μπο­ρούσα να την υπο­στη­ρίξω οικο­νο­μικά. Οταν αυτό το απο­δέ­χτηκα μέσα μου, έπαψα να νιώθω μειο­νε­κτικά.

Ποια ήταν η αντί­δραση των συμ­φοι­τη­τών σου όταν τους έλεγες ότι έρχεσαι από τους Λειψούς;

Για να τους προϊ­δε­άσω, τους έλεγα ότι έρχομαι από ένα τόσο δα μικρό νησάκι στα Δωδε­κά­νησα, μια κουκίδα στον χάρτη! Οταν το έψαχναν στον χάρτη, έβλεπα πολλές φορές έναν ενθου­σια­σμό στα μάτια τους γι αυτή την κουκίδα του χάρτη, που για εμένα ήταν το σπίτι μου.

Ακού­γο­ντάς σε πάντως Ραφαέλα, δια­πι­στώνω ότι σε όλη αυτή τη δια­δρομή δεν συμ­βι­βά­στη­κες, πάλευες πάντα για να κατα­κτή­σεις τους στόχους σου.

Ούτε για μια στιγμή δεν συμ­βι­βά­στηκα. Αρκεί να σας πω ότι πριν δώσω εξε­τά­σεις για τη Βιο­λο­γία, έκανα χρήση της δυνα­τό­τη­τας του 10% που αφορά υπο­ψή­φιους οι οποίοι μπορούν να διεκ­δι­κή­σουν με το βαθμό της προη­γού­με­νης χρονιάς μια θέση σε Σχολές, χωρίς να δώσουν ξανά εξε­τά­σεις και πέρασα στη Λήμνο, όπου δεν πήγα γιατί δεν μου άρεσε το αντι­κεί­μενο και ξεκί­νησα τα φρο­ντι­στή­ρια για να περάσω στη Σχολή Βιο­λο­γι­κών Εφαρ­μο­γών και Τεχνο­λο­γιών.

Οι γεω­γρα­φι­κοί περιο­ρι­σμοί που βιώ­νουμε εμείς που ζούμε στα νησιά, και κυρίως όσοι ζουν στα μικρά νησιά, πολλές φορές “ψαλι­δί­ζουν” τα όνειρα των μαθητών εκ προ­οι­μίου ακριβώς επειδή δεν έχουν ίσες ευκαι­ρίες με τους μαθητές των μεγάλων αστικών κέντρων και πολλά παιδιά θεωρούν ότι είναι χαμένος χρόνος να προ­σπα­θή­σουν. Και η αλήθεια είναι πως είναι άδικο αυτό που βιώνουν δεκάδες παιδιά στα Δωδε­κά­νησα.

Αυτό που λέτε, περι­γρά­φει ακριβώς το συναί­σθημά μου όταν ήμουν στην τρίτη λυκείου. Μέσα μου, εγώ η ίδια είχα “ψαλι­δί­σει” τα όνειρά μου, έλεγα στον εαυτό μου “δεν πρό­κει­ται να περά­σεις, είσαι στους Λειψούς. Δεν θα τα κατα­φέ­ρεις χωρίς φρο­ντι­στή­ρια”. Ετσι ένιωθα στην Γ΄ Λυκείου. Θυμάμαι χαρα­κτη­ρι­στικά την διευ­θύ­ντριά μου τότε, όταν είχα κάνει το τεστ προ­σω­πι­κό­τη­τας που μου είπε, βρε Ραφα­ε­λάκι μου, μήπως να το ξανα­σκε­φτείς για την ιατρική; Και της είπα, όχι κυρία, απο­κλεί­ε­ται… Δεν πίστευα ότι εγώ από τους Λειψούς θα μπο­ρούσα να διεκ­δι­κήσω μια θέση στην Ιατρική.

Σήμερα βέβαια, εννιά περίπου χρόνια μετά, όλα είναι αλλιώς, κι αυτό είναι ένα φωτεινό παρά­δειγμα και για άλλα παιδιά που βρί­σκο­νται ή θα βρεθούν στη θέση σου, σε ένα μικρό σχολείο ενός νησιού με λιγο­στούς κατοί­κους και περιο­ρι­σμέ­νες ευκαι­ρίες σε σχέση με τους μαθητές μεγάλων αστικών κέντρων.

Σήμερα νιώθω μια μεγάλη ανα­κού­φιση που κατά­φερα να φτάσω στον στόχο μου.

Πώς αντέ­δρα­σες όταν είδες τα απο­τε­λέ­σματα;

Ημουν στο σπίτι και έμπαινα κάθε πέντε λεπτά στο site για να δω αν βγήκαν τα απο­τε­λέ­σματα. Οταν είδα το όνομά μου στους επι­τυ­χό­ντες, έβαλα τα κλάματα! Και η μαμά μου έβαλε τα κλάματα, όλοι έκλαι­γαν!

Στο νησί, τι σου είπαν;

Εχουν ενθου­σια­στεί όλοι! Λάμπουνε τα μάτια τους! Χαί­ρο­μαι πολύ κι εγώ που χαί­ρο­νται με τη χαρά μου. Μου λένε ότι είναι πολύ περή­φα­νοι για εμένα κι αυτό με συγκι­νεί.

Εσύ Ραφαέλα, για ποιο πράγμα είσαι περή­φανη για τον εαυτό σου;

Η αλήθεια είναι ότι έχω περάσει αρκετά δύσκολα από τότε που έχασα τον μπαμπά μου, το 2007, αλλά τα κατά­φερα… Οπότε μπορώ να πω ότι είμαι υπε­ρή­φανη για τον εαυτό μου, διότι μέσα από αυτές τις δυσκο­λίες κατά­λαβα ότι μέσα σε οποιο­δή­ποτε σκοτάδι, μπορώ να βρω φως και να συνε­χίσω την πορεία μου!

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.