Στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας της Ρόδου, αλλάζουν ζωές, πραγματοποιούνται επιθυμίες, ζωντανεύουν όνειρα…

Κύριε Κλέτσα, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη ρωτώ­ντας σας, αρχικά τι είναι και σε ποιους απευ­θύ­νε­ται το Σχολείο Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας.

Το Σχολείο Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας είναι ένα Γυμνά­σιο για ενή­λι­κες κι απευ­θύ­νε­ται σε νέες και νέους από 18 ετών και μέχρι… 108! Μπορεί να φοι­τή­σει όποιος θέλει αρκεί να είναι πάνω από 18 ετών Έλληνας ή αλλο­δα­πός. Η φοίτηση είναι διετής και το πτυχίο είναι ισότιμο του Γυμνα­σίου. Ουσια­στικά μιλάμε για τους ανθρώ­πους οι οποίοι δεν έχουν περα­τώ­σει τις γυμνα­σια­κές σπουδές τους και επι­θυ­μούν ή χρειά­ζο­νται για κάποιον λόγο το απο­λυ­τή­ριο του Γυμνα­σίου. Οι εγγρα­φές έχουν ξεκι­νή­σει από την 1η Σεπτεμ­βρίου και θα διαρ­κέ­σουν μέχρι το τέλος του μηνός.

Συνήθως ποιας ηλικίας είναι οι άνθρω­ποι που επι­στρέ­φουν στα θρανία;

Ο μέσος όρος είναι από 30 έως 50 ετών, η πιο παρα­γω­γική ηλικία, δηλαδή. Όπως θα ξέρετε, η υπο­χρε­ω­τική φοίτηση σχε­τί­ζε­ται πλέον με την αγορά εργα­σίας και για οποια­δή­ποτε θέση σε δημόσια υπη­ρε­σία, απαι­τεί­ται πλέον το απο­λυ­τή­ριο του Γυμνα­σίου.

Πέρα από την ανα­γκαιό­τητα για την αγορά εργα­σίας, υπάρ­χουν άνθρω­ποι που έρχο­νται για να δώσουν δεύτερη ευκαι­ρία στον εαυτό τους, στις σπουδές τους;

Βεβαίως. Ένας μεγάλος αριθμός αφορά μαθητές που χρειά­ζο­νται το απο­λυ­τή­ριο για την αγορά εργα­σίας, όμως υπάρ­χουν κι εκείνοι που επι­θυ­μούν να απο­κτή­σουν γνώσεις κι εκείνοι που έχουν απω­θη­μένο να πάρουν το απο­λυ­τή­ριο του Γυμνα­σίου, το οποίο για διά­φο­ρους λόγους, μερικοί από τους οποίους “απί­θα­νοι”, δεν κατά­φε­ραν να απο­κτή­σουν.

Απί­θα­νοι λόγοι, όπως;

Για μένα “απί­θα­νος” λόγος είναι το γεγονός ότι μπορεί να έχουν παντρευ­τεί στα 13, στα 14, στα 15 τους χρόνια και γι΄αυτό να άφησαν το σχολείο. Άλλοι δεν φοί­τη­σαν για οικο­νο­μι­κούς λόγους: είχαν την ατυχία να μην χαρούν ως παιδιά τη ζωή τους, διότι έπρεπε να δου­λέ­ψουν. Επίσης, επι­στρέ­φουν άνθρω­ποι που ηθε­λη­μένα παρά­τη­σαν το σχολείο είτε επειδή βίωσαν ένα τραυ­μα­τικό γεγονός, είτε αντι­με­τώ­πι­σαν δυσκο­λίες μάθησης, είτε είχαν καθη­γητή που δεν τα πήγαι­ναν καλά, είτε είχαν μια οποια­δή­ποτε άσχημη εμπει­ρία και επέ­λε­ξαν συνει­δητά να στα­μα­τή­σουν τη φοίτηση και να βρουν δουλειά. Κάποιοι από αυτούς μάλιστα έχουν κατα­φέ­ρει να έχουν μια μεγάλη οικο­νο­μική επι­φά­νεια. Κι όμως άνθρω­ποι που έχουν επι­τύ­χει επαγ­γελ­μα­τικά και έχουν σήμερα μεγάλη οικο­νο­μική επι­φά­νεια μετά­νιω­σαν που δεν έχουν το “χαρτί” -όπως λέμε-του Γυμνα­σίου και επι­στρέ­φουν, χωρίς να συντρέ­χει λόγος εργα­σίας, για να πάρουν το απο­λυ­τή­ριό τους. Αυτό το χαρτί το οποίο ουσια­στικά διορ­θώ­νει την τότε λάθος κρίση τους, την οποία -εκ των υστέρων- με δεύτερη σκέψη απο­φα­σί­ζουν να τη διορ­θώ­σουν.

Από αυτές τις περι­πτώ­σεις, υπάρ­χουν μαθητές που προ­χώ­ρη­σαν και πέρα από την από­κτηση του απο­λυ­τη­ρίου του Γυμνα­σίου;

Οι περισ­σό­τε­ροι μαθητές προ­χω­ράνε στη συνέ­χεια και στο Λύκειο, είτε στο Εσπε­ρινό Γενικό είτε στο Εσπε­ρινό Τεχνικό και υπάρ­χουν και περι­πτώ­σεις μαθητών μας που έχουν περάσει και στο Πανε­πι­στή­μιο. Δεν μπο­ρείτε να φαντα­στείτε πόσο υπε­ρή­φα­νους μάς κάνουν αυτοί οι μαθητές και πόσο όμορφα νιώ­θουμε όταν ακούμε ότι έχουν περάσει στο Πανε­πι­στή­μιο…

Δια­τη­ρείτε επαφή με τους μαθητές, μοι­ρά­ζο­νται μαζί σας τις όποιες επι­τυ­χίες τους;

Επι­κοι­νω­νούμε μαζί τους όταν το μάθουμε, κάποιοι έχουν έρθει οι ίδιοι να μοι­ρα­στούν τη χαρά τους μαζί μας, λέγο­ντάς μας ότι αυτό που κατά­φε­ραν δεν συγκρί­νε­ται με όλα τα πλούτη του κόσμου… Όταν στα 50 του χρόνια κάποια ή κάποιος κατα­φέρ­νει να μπει στο Πανε­πι­στή­μιο, νιώθει σαν να έχει κατα­κτή­σει το Έβερεστ, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για τους ίδιους πρώτα απ’ όλα.

Μιλάμε για ανθρώ­πους που έρχο­νται να φοι­τή­σουν και έχουν παράλ­ληλα να φρο­ντί­σουν την οικο­γέ­νειά τους, να είναι συνε­πείς στις οικο­γε­νεια­κές και επαγ­γελ­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις…

Ναι, η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία είναι εργα­ζό­με­νοι, πατέρες, μητέρες, πολύ­τε­κνοι με τέσσερα και πέντε παιδιά, με μικρό οικο­γε­νειακό εισό­δημα σε πολλές περι­πτώ­σεις… Υπήρχε περί­πτωση μαθητή με τέσσερα παιδιά και εισό­δημα μόλις 500 ευρώ. Εκεί βλέπεις ότι το κίνητρό τους είναι τόσο ισχυρό, η θέλησή τους είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορείς παρά μόνο να υπο­κλι­θείς σε αυτό το μεγα­λείο της ψυχής τους και κατά δεύ­τε­ρον να τους βοη­θή­σεις όσο μπορείς ώστε να αντα­πο­κρι­θούν.

Προ­λά­βατε την επόμενη ερώτησή μου, διότι ήθελα να σας ρωτήσω αν αυτή η υπερ­προ­σπά­θεια που δια­κρί­νετε στους μαθητές, απο­τε­λεί κίνητρο και για εσάς τους εκπαι­δευ­τι­κούς.

Ναι, αυτό εντάσ­σε­ται και στις αρχές εκπαί­δευ­σης ενη­λί­κων. Εμείς προ­σπα­θούμε να βοη­θή­σουμε τους ανθρώ­πους εν συνόλω και όχι εν μέρει. Δεν είναι βασική μας επι­δί­ωξη να απο­κτή­σει μόνο βασικές γνώσεις και δεξιό­τη­τες ο μαθητής, αλλά προ­σπα­θούμε να τον βοη­θή­σουμε και σε θέματα οικο­γε­νειακά του, σε θέματα εργα­σίας, σε θέματα υγείας, σε θέματα κοι­νω­νι­κού περί­γυ­ρου όπως ένταξης για παρά­δειγμα… Αυτή είναι η βασική μας μέριμνα γι’ αυτό και όποιος εκπαι­δευ­τι­κός επι­λέ­ξει να διδάξει σε αυτά τα σχολεία, οφείλει να έχει ένα πρώτα απ΄όλα ένα μεγάλο εύρος ικα­νο­τή­των, δεξιο­τή­των και σπουδών ο ίδιος πρώτα ώστε να μπορεί να αντα­πο­κρι­θεί στις ανάγκες των μαθητών.

Υπάρ­χουν επι­πλέον προ­ϋ­πο­θέ­σεις που πρέπει να πληροί ένας εκπαι­δευ­τι­κός ενη­λί­κων;

Ναι, υπάρ­χουν επι­πλέον επι­μορ­φώ­σεις, υπάρ­χουν κάποιες ιδιαί­τε­ρες γνώσεις που πρέπει να έχει.

Άρα πρω­τί­στως πρέπει ο ίδιος ο εκπαι­δευ­τι­κός να επι­θυ­μεί να ασχο­λη­θεί με την εκπαί­δευση ενη­λί­κων.

Βεβαίως, είναι βασική προ­ϋ­πό­θεση για να μπο­ρέ­σει να αντε­πε­ξέλ­θει.

Ανα­φέ­ρατε προη­γου­μέ­νως ότι η προ­σέγ­γιση του ενή­λι­κου μαθητή θα πρέπει να είναι ολι­στική. Σας εκμυ­στη­ρεύ­ο­νται δηλαδή και προ­σω­πικά τους ζητή­ματα αν αντι­λαμ­βά­νο­μαι σωστά, μοι­ρά­ζο­νται μαζί σας τις ανάγκες τους, τις επι­θυ­μίες τους…

Πάρα πολλές φορές ακρο­βα­τούμε ανάμεσα στους τύπους που οφεί­λεις να τηρείς ως εκπαι­δευ­τι­κός αλλά και στις δια­προ­σω­πι­κές σχέσεις που ανα­πτύσ­σουμε, ώστε να μπο­ρέ­σει να μας εμπι­στευ­τεί ο ενή­λι­κος μαθητής, κι αυτό είναι το ζητού­μενο να μας εμπι­στευ­τούν οι μαθητές για να μπο­ρέ­σουμε να δια­γνώ­σουμε ανάγκες τις οποίες ντρέ­πο­νται κάποιες φορές να εξο­μο­λο­γη­θούν.

Όπως;

Όπως οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες για παρά­δειγμα. Έχουμε βοη­θή­σει πολλές φορές, πάντα δια­κρι­τικά και πάντα με εχε­μύ­θεια. Και επειδή πολλές φορές δεν θέλουν να το πουν, πρέπει ο καθη­γη­τής να μπορεί να το δει για να μπο­ρέ­σει να βοη­θή­σει. Γι αυτό και έρχο­νται σε εμάς εκπαι­δευ­τι­κοί που έχουν γνώση πολλών πραγ­μά­των ταυ­τό­χρονα ακόμα και ψυχο­λο­γίας, παι­δα­γω­γι­κές, και βεβαίως έχουν ανε­πτυγ­μένη την ενσυ­ναί­σθηση…

Υπάρχει ενδια­φέ­ρον από εκπαι­δευ­τι­κούς για αυτή την επι­πλέον γνώση ώστε να ασχο­λη­θούν με τον τομέα εκπαί­δευ­σης ενη­λί­κων;

Υπάρχει ένα σχετικό ενδια­φέ­ρον, όμως δυσκο­λίες προ­κύ­πτουν από το ωράριο του σχο­λείου. Πολλοί θα ήθελαν αλλά το σχολικό ωράριο 17:00 με 21:00 είναι εκείνο που προ­κα­λεί αντι­κει­με­νι­κές δυσκο­λίες όταν υπάρ­χουν οικο­γε­νεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις στους ίδιους τους εκπαι­δευ­τι­κούς.

Εσείς πώς βρε­θή­κατε στην εκπαί­δευση ενη­λί­κων;

Εγώ είχα δοκι­μά­σει το πεδίο αυτό ως εκπαι­δευ­τής στο μακρινό 2008 και από τότε μου γεν­νή­θηκε η επι­θυ­μία να το συνε­χίσω. Κάποιοι παρά­γο­ντες δεν μου το επέ­τρε­ψαν, όμως μέσα μου το καλ­λιερ­γούσα, ήθελα να ασχο­ληθώ πιο ενεργά με αυτόν τον τομέα. Η κατάλ­ληλη ευκαι­ρία ήρθε, αφού οι συν­θή­κες ωρί­μα­σαν και κάποιες παρά­με­τροι έγιναν πιο ευνοϊ­κές κι έτσι το 2016 ήρθα στο Σχολείο Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας ως διευ­θυ­ντής και παρα­μένω μέχρι σήμερα.

Εκτιμώ ότι η θέση του διευ­θυ­ντή ειδικά σε ένα Σχολείο Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας, πέρα από τις διεκ­πε­ραιω­τι­κές δια­δι­κα­σίες συνε­πά­γε­ται και μια μεγα­λύ­τερη ευθύνη για την υπη­ρέ­τηση του σκοπού.

Ο διευ­θυ­ντής πέρα από τις διεκ­πε­ραιω­τι­κές δια­δι­κα­σίες -όπως πολύ σωστά αναφέρατε- έχει κι έναν πιο δημιουρ­γικό ρόλο, αλλά και μια πιο προ­σω­πική επαφή με τους μαθητές -στο μέτρο του δυνατού φυσικά- και όλα αυτά πάντα με την υπο­στή­ριξη των εκπαι­δευ­τών και εκπαι­δευ­τριών του σχο­λείου, που και οι ίδιοι οφεί­λουν να είναι αρωγοί σε αυτή την προ­σπά­θεια. Η προ­σπά­θεια είναι συνο­λική, ο διευ­θυ­ντής δίνει κάποιες κατευ­θύν­σεις όσον αφορά στη θέληση, στη βούληση, στο όραμα κι εφόσον σε αυτό συμ­με­τέ­χουν και οι εκπαι­δευ­τι­κοί, τότε τα πράγ­ματα γίνο­νται πιο εύκολα.

Πάντως πέρα από εκεί­νους τους μαθητές που το τολμούν, υπάρ­χουν κι εκείνοι που μια τέτοια απόφαση παράλ­ληλα με τις οικο­γε­νεια­κές ή επαγ­γελ­μα­τι­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις, τους φαντά­ζει πολύ δύσκολη.

Για να μπο­ρέ­σουμε να βοη­θή­σουμε κι αυτούς να κατα­στα­λά­ξουν, και με την ευκαι­ρία που μου δίνετε μέσα από την εφη­με­ρίδα σας, να πούμε ότι δεν έχουμε βιβλία στο σχολείο, δεν έχουμε εξε­τά­σεις, δεν έχουμε δια­γω­νί­σματα. Όλα κινού­νται με βάση τις αρχές εκπαί­δευ­σης ενη­λί­κων και οι αρχές αυτές δεν περι­λαμ­βά­νουν βιβλία. Ο εκπαι­δευ­τής εστιά­ζει στις ανάγκες του εκπαι­δευό­με­νου, στο τι χρειά­ζε­ται να μάθει, γι’ αυτό και είναι απα­ραί­τητο να είναι εκπαι­δευ­μέ­νοι σε αυτές τις αρχές οι εκπαι­δευ­τι­κοί μας, ώστε αυτές τις ανάγκες αφού τις δια­γνώ­σουν, να τις καλύ­ψουν μέσα από το πλάνο διδα­σκα­λίας που θα καταρ­τί­σουν. Απο­φεύ­γε­ται η μετω­πική διδα­σκα­λία, να μιλά δηλαδή ο καθη­γη­τής στην έδρα ή στον πίνακα και από κάτω ν’ ακούν οι μαθητές. Εμείς δίνουμε βάση στη βιω­μα­τική, στην ενερ­γη­τική συμ­με­τοχή για να μπο­ρέ­σει ο μαθητής να μάθει, να αφο­μοιώ­σει γνώσεις και δεξιό­τη­τες μέσα στην τάξη κατά τη διάρ­κεια του μαθή­μα­τος.

Τι μαθή­ματα λοιπόν κάνει κάποιος που έρχεται στο Σχολείο Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας;

Επειδή δεν υπάρ­χουν βιβλία, εμείς μιλάμε για γραμ­μα­τι­σμούς και απαι­τεί­ται μόνο η βασική γνώση. Τα μαθή­ματά μας συνο­ψί­ζο­νται στον γλωσ­σικό γραμ­μα­τι­σμό, στον αριθ­μη­τικό γραμ­μα­τι­σμό, στον γλωσ­σικό γραμ­μα­τι­σμό στην αγγλική, στον πλη­ρο­φο­ρικό γραμ­μα­τι­σμό, στον επι­στη­μο­νικό γραμ­μα­τι­σμό, στον περι­βαλ­λο­ντικό γραμ­μα­τι­σμό, στον κοι­νω­νικό γραμ­μα­τι­σμό (δικαιώ­ματα και υπο­χρε­ώ­σεις του πολίτη μέσα στην ελλη­νική επι­κρά­τεια αλλά και στο ευρω­παϊκό και παγκό­σμιο γίγνε­σθαι) και τέλος στον καλ­λι­τε­χνικό γραμ­μα­τι­σμό, όπου ασχο­λού­μα­στε καθαρά με τις τέχνες.

Άρα κάποιος μπορεί να δώσει μια δεύτερη ευκαι­ρία στον εαυτό του, στη ζωή του, με ελά­χι­στα έξοδα.

Ακριβώς, είναι πράγ­ματι μια δεύτερη ευκαι­ρία χωρίς αστε­ρί­σκους, χωρίς παρα­μέ­τρους και χωρίς έξοδα, όπως είπατε. Θα χρεια­στεί ένα τετρά­διο κι ένα μολύβι, τίποτα άλλο.

Οι μαθητές μεταξύ τους ανα­πτύσ­σουν προ­σω­πι­κές σχέσεις;

Υπάρ­χουν όλα τα οφέλη μιας οποιασ­δή­ποτε δομής, η οποία περι­λαμ­βά­νει ετε­ρό­κλη­τες ομάδες. Οι εκπαι­δευό­με­νοί μας στη διάρ­κεια της χρονιάς, μέσω των κοινών βιω­μά­των κι εμπει­ριών, αλλά και μέσω της καθη­με­ρι­νής τριβής με τις ίδιες προ­σλαμ­βά­νου­σες της εκπαι­δευ­τι­κής δια­δι­κα­σίας δένο­νται και μετου­σιώ­νουν τις αρχικές χαλαρές συνα­να­στρο­φές σε σχέσεις ζωής. Έχουμε πολλές περι­πτώ­σεις π.χ. κου­μπα­ριάς μέσω γνω­ρι­μιών που άρχισαν στο σχολείο μας.

Η σχέση του ΣΔΕ με την τοπική κοι­νω­νία ποια είναι;

Η σχέση του σχο­λείου μας με την τοπική κοι­νω­νία εδρά­ζε­ται σε μία λέξη: την εξω­στρέ­φεια. Η εξω­στρέ­φεια δια­δρα­μα­τί­ζει σημα­ντικό ρόλο στην εκπαί­δευση ενη­λί­κων κι αυτό το επι­τυγ­χά­νουμε μέσω των εκπαι­δευ­τι­κών εκδρο­μών κι επι­σκέ­ψεων. Έχει τύχει να επι­σκε­φθούμε ένα ζαχα­ρο­πλα­στείο και να βρει δουλειά εκπαι­δευό­με­νός μας. Εμείς οφεί­λουμε και το κάνουμε πράξη, να καλ­λιερ­γούμε την εξω­στρέ­φεια, να βγαί­νουμε προς την κοι­νω­νία, να ερχό­μα­στε σε επαφή με φορείς, με επι­χει­ρη­μα­τίες και με παρά­γο­ντες που υπό άλλες συν­θή­κες οι μαθητές δεν θα το έκαναν κι έτσι μπορούν να ωφε­λη­θούν πολ­λα­πλώς. Από το να έρθουν σε επαφή με κάτι πρω­τό­γνωρο για τους ίδιους, όπως είναι η τέχνη, ο πολι­τι­σμός (και πολλές φορές τους παρα­κο­λου­θούμε να γοη­τεύ­ο­νται από αυτό και να διευ­ρύ­νουν τον τρόπο σκέψης τους και τους ορί­ζο­ντές τους), μέχρι το να απορ­ρο­φη­θούν στην αγορά εργα­σίας. Αυτό που σίγουρα συμ­βαί­νει στο τέλος είναι να δακρύ­ζουμε, να δακρύ­ζουν οι περισ­σό­τε­ροι επειδή φεύγουν από το σχολείο.

Έχω την εντύ­πωση ότι ενώ χρη­σι­μο­ποι­ή­σατε πρώτο πρόσωπο πλη­θυ­ντι­κού αριθμού, μάλλον προ­σπα­θή­σατε να το πάρετε πίσω…

Προ­σπαθώ ως διευ­θυ­ντής να είμαι πιο τυπικός.

Παρόλα αυτά αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι υπάρχει συναι­σθη­μα­τική φόρτιση στις απο­φοι­τή­σεις όσο κι αν προ­σπα­θείτε να παρα­μεί­νετε απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νος.

Ναι… Δεν γίνεται να μην εμπλα­κείς, για να έχεις απο­τε­λέ­σματα πρέπει να εμπλα­κείς προ­σω­πικά. Δένεσαι με τους μαθητές, δεν γίνεται δια­φο­ρε­τικά. Φυσικά δεν ται­ριά­ζουμε όλοι με όλους και το ίδιο γίνεται και με τους μαθητές μεταξύ τους. Δημιουρ­γού­νται ομάδες, καλ­λιερ­γού­νται σχέσεις ζωής, διότι γνω­ρί­στη­καν κάτω από τις ίδιες συν­θή­κες, με τις ίδιες ανα­στο­λές, με τις ίδιες δεύ­τε­ρες σκέψεις, όπως προ­α­να­φέ­ραμε. Αυτά όλα τα κοινά τούς ένωσαν, παράλ­ληλα με την κοινή διετή σχολική πορεία.

Σε κάποιους που έχουν δεύ­τε­ρες σκέψεις για τη φοίτηση στο σχολείο, ότι είναι μεγάλοι σε ηλικία ίσως, ότι δεν θα μπο­ρέ­σουν να τα κατα­φέ­ρουν ή που ντρέ­πο­νται ακόμα για το πώς θα το πουν στην οικο­γέ­νειά τους στον κοι­νω­νικό τους περί­γυρο, τι θα λέγατε;

Θα πρέπει να σας πω ότι οι περισ­σό­τε­ροι ντρέ­πο­νται. Αυτό το αντι­με­τω­πί­ζουμε κυρίως στην πρώτη συνά­ντηση. Θα τους έλεγα, λοιπόν, να αφήσουν τις δεύ­τε­ρες σκέψεις και να δώσουν μια δεύτερη ευκαι­ρία στη ζωή τους.

Για ποιους λόγους ντρέ­πο­νται;

Για την ηλικία τους αρχικά, ότι είναι μεγάλοι και δεν έχουν απο­λυ­τή­ριο Γυμνα­σίου. Ντρέ­πο­νται και στον κοι­νω­νικό τους περί­γυρο να λένε ότι έχουν απο­λυ­τή­ριο μόνο δημο­τι­κού σχο­λείου, ντρέ­πο­νται ακόμα κι εμάς. Σ’ αυτούς, λοιπόν, που ντρέ­πο­νται, θα τους πρό­τεινα να έρθουν, να μιλή­σουν μαζί μας και αν δεν καμ­φθούν οι δεύ­τε­ρες σκέψεις κι η ντροπή που νιώθουν, να συνε­χί­σουν κανο­νικά τη ζωή τους. Αν όμως κατα­φέ­ρουμε να εξα­λεί­ψουμε τις δεύ­τε­ρες σκέψεις, τότε οι άνθρω­ποι αυτοί θα κάνουν πράξη αυτό που ευαγ­γε­λί­ζε­ται η ονο­μα­σία του σχο­λείου μας, θα δώσουν, δηλαδή, μια δεύτερη ευκαι­ρία στη ζωή τους. Αυτό που για τους υπό­λοι­πους είναι μια απλή κόλλα Α4, για τους απο­φοί­τους μας είναι απο­λυ­τή­ριο ζωής, είναι μια εκπλή­ρωση απω­θη­μέ­νου, είναι μια από­δειξη εμπει­ρίας ζωής, φεύγουν γεμάτοι, πλήρεις και ενι­σχύ­ουν την αυτο­ε­κτί­μησή τους. Μετά από δύο χρόνια βλέπεις ανθρώ­πους να πατάνε καλύ­τερα στα πόδια τους, όχι μόνο σε προ­σω­πικό επίπεδο αλλά και σε εργα­σιακό και κοι­νω­νικό επίπεδο, αλλά­ζο­ντας ουσια­στικά τη στάση ζωής τους, τον τρόπο σκέψης τους κι αυτό είναι η μεγα­λύ­τερη κατά­κτηση. Και δική τους και δική μας.

Ο κ. Αθα­νά­σιος Κλέτσας, είναι πτυ­χιού­χος του Τμή­μα­τος Φιλο­λο­γίας, με ειδί­κευση στην Κλασική Φιλο­λο­γία, Α.Π.Θ. και του Τμή­μα­τος Μεσο­γεια­κών Σπουδών, με ειδί­κευση στην Αρχαιο­λο­γία, Παν. Αιγαίου με μετα­πτυ­χια­κές σπουδές στην Εκπαί­δευση, Ε.Α.Π. και στα Μοντέλα Σχε­δια­σμού και Ανά­πτυ­ξης Εκπαι­δευ­τι­κών Μονάδων, Παν. Αιγαίου.

Είναι υπο­ψή­φιος Διδά­κτωρ στα Πεδία της Εκπαί­δευ­σης Ενη­λί­κων και της Εκπαι­δευ­τι­κής Πολι­τι­κής, Παν. Αιγαίου και πρό­ε­δρος της προ­σω­ρι­νής διοι­κού­σας επι­τρο­πής της Πανελ­λή­νιας Ένωσης Διευ­θυ­ντών Σχο­λείων Δεύ­τε­ρης Ευκαι­ρίας.

Σύντομα θα εκδώσει συλλογή ποι­η­μά­των και μικρο­δι­η­γη­μά­των όπως επίσης και ενός βιβλίου σχε­τι­κού με την Εκπαί­δευση Ενη­λί­κων.