Ωρες ευθύνης και περισυλλογής

Όταν καί­γο­νται άν­θρω­ποι, πε­ριου­σί­ες και φυ­σι­κός πλού­τος, ο εχθρός όποιος κι αν είναι, είναι κοι­νός για όλους και εξί­σου απε­χθής. Ας σιω­πή­σου­με όλοι εμείς από την ασφά­λεια των πλη­κτρο­λο­γί­ων που ξε­κι­νή­σα­με να κά­νου­με λο­γα­ρια­σμό και επι­με­ρι­σμό ευ­θυ­νών. Μπο­ρού­με μόνο βουβά και τα­πει­νά να εί­μα­στε νοερά δίπλα σε αν­θρώ­πους που θρη­νούν νε­κρούς και κλαί­νε για τις πε­ριου­σί­ες τους. Θα έλεγα, η πο­λι­τι­κή τάξη, που είναι δια­χρο­νι­κά ανε­παρ­κής, να βρει από την πλευ­ρά της επι­τέ­λους τις απα­ντή­σεις που πρέ­πει, ώστε να μην ζούμε άλλες τρα­γω­δί­ες πότε από φω­τιές και πότε από πυρ­κα­γιές, αλλά άδι­κός κόπος. Αν ήταν θα τις είχαν βρει… Η συλ­λο­γι­κή, δια­κομ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη βρί­σκε­ται στην προ­ε­τοι­μα­σία και στη λει­τουρ­γι­κό­τη­τα των υπο­δο­μών. Κι αυτές δεν υπήρ­ξαν και δεν υπάρ­χουν. Αλλά όπως ξέ­ρου­με καλά σε αυτή τη χώρα, για τις με­γά­λες τρα­γω­δί­ες δεν φταί­ει κα­νείς. Τέ­τοιες ώρες είναι ώρες ευ­θύ­νης και κυ­ρί­ως για πο­λι­τι­κά πρό­σω­πα, πολ­λοί εκ των οποί­ων δεν απέ­φυ­γαν να εκ­με­ταλ­λευ­θούν άλλη μια εθνι­κή τρα­γω­δία. Το ίδιο ισχύ­ει για τα ΜΜΕ… “Πό­λε­μος” ήταν αυτό που ζή­σα­με προ­χθές.Και όποιος κα­πη­λεύ­ε­ται τα θύ­μα­τα αυτού του “πο­λέ­μου¨” ένθεν και εκεί­θεν, δια­πράτ­τει Υβριν… Σιωπή λοι­πόν και πολλή πε­ρι­συλ­λο­γή οι ανευ­θυ­νο­ϋ­πεύ­θυ­νοι.