Δύο υποθέσεις ερμηνείας…

Aυτό, που θα προ­σπα­θεί να κατα­λά­βει ο ξένος επί­σκέ­πτης της περί­ερ­γης αυτής χώρας που λέγεται Ελλάδα, είναι πώς μπορεί να ζουν οι Έλληνες τόσο πολύ συμ­φι­λιω­μέ­νοι με τα σκου­πί­δια τους. Δύο εναλ­λα­κτι­κές υπο­θέ­σεις ερμη­νείας του φαι­νο­μέ­νου. Η πρώτη είναι πως ο Έλληνας θεωρεί τα απορ­ρίμ­ματα ως δια­κο­σμη­τικό στοι­χείο που στο­λί­ζει το φυσικό περι­βάλ­λον και γι’ αυτό μεριμνά να τα αυξήσει και να τα πολ­λα­πλα­σιά­σει. Η δεύτερη είναι πως δεν τα βλέπει καθόλου γιατί στην αντί­ληψή του για τον κόσμο απο­τε­λούν κάτι σαν οργα­νικό στοι­χείο του φυσικού τοπίου ή, ακόμη, και σαν προ­έ­κταση του οικείου χώρου του ή και του ίδιου του του εαυτού. Πάντως, ένας  λαός που δεν κατα­φέρ­νει να μαζέψει, να δια­χει­ρι­στεί τα σκου­πί­δια του, κάνο­ντάς τα μέχρι και ντεκόρ σε πύλες της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, πως θα δια­χει­ρι­στεί την ανά­πτυξη και προ­ώ­θηση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος από το οποίο ζει; Να μην ξεχά­σουμε όλοι μαζί να ρωτή­σουμε «μα που είναι ο ποιο­τι­κός του­ρι­σμός;» και οι ανευ­θυ­νο­ϋ­πεύ­θυ­νοι να εκφω­νή­σουν πάλι δεκά­ρι­κους για τις «δράσεις» προ­κει­μέ­νου αυτό να επι­τευ­χθεί.