Τα δύο πρόσωπα της άνοιξης στον τουρισμό

Ο Αλέ­ξαν­δρος Αγγε­λό­που­λος, αντι­πρό­ε­δρος του Ομίλου Aldemar Resorts, μιλά για τη νέα εικόνα στον κλάδο, για το αντα­γω­νι­στικό πλε­ο­νέ­κτημα της ελλη­νι­κής γαστρο­νο­μίας και ανα­ρω­τιέ­ται πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος όταν έχει συνο­δοι­πό­ρους.

Ποιες μετα­βλη­τές θα καθο­ρί­σουν το φετινό momentum του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού; Οδεύ­ουμε σε νέα άνοδο ή σε ανα­δί­πλωση;

Είναι να ανα­ρω­τιέ­ται κανείς πώς κατα­ντή­σαμε σε μια μονο­σή­μα­ντη κατα­γραφή αφίξεων, ενώ οι αριθμοί του κλάδου στο σύνολό τους δίνουν μια άλλη διά­σταση της κατά­στα­σης στον ελλη­νικό του­ρι­σμό. Κόσμος ήρθε, χωρίς όμως να αφήσει τα χρήματα που αντι­στοι­χούν στο ρεύμα του του­ρι­σμού που κατα­γρά­φηκε.

Ας ρίξουμε μια ματιά στους αριθ­μούς: Οι αφίξεις σημεί­ω­σαν αύξηση κατά 89% από το 2005 ως το 2017 (27,2 εκατ. το 2017). Οι δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις αυξή­θη­καν κατά 36,8% (209,8 εκατ. το 2017). Τα έσοδα αυξή­θη­καν κατά 32,4% (14,2 δισ. ευρώ το 2017). Η μέση κατά κεφαλή δαπάνη μειώ­θηκε κατά 30% (522,3 ευρώ το 2017). Η μέση δαπάνη ανά δια­νυ­κτέ­ρευση μειώ­θηκε κατά 3,2% (67,7 ευρώ το 2017) και η μέση διάρ­κεια παρα­μο­νής μειώ­θηκε κατά 27,6% (7,7 ημέρες το 2017).

Με μια απλή ανά­γνωση βλέ­πουμε ότι περισ­σό­τε­ρες επι­χει­ρή­σεις φιλο­ξε­νίας -και περι­λαμ­βάνω και αυτές της σκιώ­δους οικο­νο­μίας του διαμοιρασμού- μοι­ρά­στη­καν μια πίτα που έκανε τους παρα­δο­σια­κούς ξενο­δό­χους φτω­χό­τε­ρους. Και η χώρα στο σύνολό της προ­σέλ­κυσε πελα­τεία με χαμη­λό­τερα βαλά­ντια. Μπο­ρούμε να πούμε πολλά, αλλά ας αρκε­στούμε στο ότι ο του­ρι­σμός δεν ανθεί, αλλά ζούμε μια αλλαγή του τρόπου και του είδους του του­ρι­σμού που ελκύ­ουμε.

Για το 2019, φαί­νε­ται πως ούτε οι αφίξεις θα μας θαμπώ­σουν, αφού μιλάμε για μια αγορά με συρ­ρί­κνωση τιμών και ποιό­τη­τας, αλλά θα βιώ­σουμε και μείωση του ρεύ­μα­τος του εισερ­χό­με­νου του­ρι­σμού, ως απο­τέ­λε­σμα της επα­νεκ­κί­νη­σης της ζήτησης για την Τουρκία και τις χώρες της Βόρειας Αφρικής. Οψόμεθα!

Κόκκινα δάνεια, φορο­λο­γικό πλαίσιο, έλλειψη χρη­μα­το­δό­τη­σης, ενί­σχυση του αντα­γω­νι­σμού. Έρχεται μπαράζ ξενο­δο­χεια­κών deal ή νέα γενιά κόκ­κι­νων δανείων;

Δεν έρχεται. Ήρθε. Μπορεί από πρόθεση κάποιων, μπορεί από χρόνια αδυ­να­μία του κλάδου να κινηθεί συλ­λο­γικά, μπορεί επειδή υπήρχαν και υπάρ­χουν χρόνιες παθο­γέ­νειες εντός και γύρω από τον κλάδο. Τα κόκκινα δάνεια πολλά και η συγκυ­ρία κάκιστη για τους ξενο­δό­χους που… δεν μαγεί­ρε­ψαν πριν από τη μεγάλη πείνα.

Βεβαίως, πέρα από τις δικές τους ευθύνες, όπου υπάρ­χουν, λει­τούρ­γη­σαν και σ’ ένα καθε­στώς με σοβαρές ελλεί­ψεις, αντια­να­πτυ­ξιακό και κυρίως απαρ­τι­ζό­μενο από ανθρώ­πους χωρίς σφαι­ρική άποψη για τη συνει­σφορά του κλάδου στο σύνολο της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας. Άνθρω­ποι που εύκολα μνη­μο­νεύ­ουν τις επι­τυ­χίες που αντι­κα­το­πτρί­ζο­νται στα δημόσια οικο­νο­μικά, αλλά δύσκολα ανα­γνω­ρί­ζουν τις θυσίες και όλες εκείνες τις παρα­μέ­τρους που επι­τρέ­πουν στον κλάδο να αντα­γω­νί­ζε­ται επί ίσοις όροις τον διεθνή αντα­γω­νι­σμό. Η ανε­πάρ­κειά μας είναι πλέον βούτυρο στο ψωμί των χωρών της Μεσο­γείου. Το κερα­σάκι στην τούρτα.

Tour operators ή online κρα­τή­σεις από μεμο­νω­μέ­νους ταξι­διώ­τες; Οι online πωλή­σεις είναι η ασπίδα που έψαχναν οι ξενο­δό­χοι για να αμυν­θούν στους Tour operators;

Και τα δύο εξίσου απα­ραί­τητα, αλλά οι συνε­χι­ζό­με­νες και αυξα­νό­με­νες χρε­ο­κο­πίες tour operators και αερο­πο­ρι­κών εται­ρειών πρέπει να φοβί­ζουν. Οι tour operators βάζουν τον κύριο όγκο των αερο­πλά­νων στη χώρα μας και «εγγυώ­νται έναν όγκο κρα­τή­σεων». Οι online κρα­τή­σεις απαι­τούν «ελεύ­θε­ρες» αερο­πο­ρι­κές θέσεις και υγιείς αερο­πο­ρι­κές εται­ρείες.

Το ιδανικό είναι να συνει­δη­το­ποι­ή­σουν όλοι πως χρειά­ζο­νται ο ένας τον άλλο, γιατί η φιλο­ξε­νία είναι μια σύνθετη οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην οποία η σχέση μεταξύ των μερών είναι σχέση αλλη­λο­συ­μπλή­ρω­σης. Προ­φα­νώς και η εξάρ­τηση από τους tour operators είναι προ­βλη­μα­τική, όσο αυτοί ελέγ­χουν και τις αερο­πο­ρι­κές. Εδώ, συμ­φω­νίες όπως αυτή με τη Fraport θα απο­δει­χτούν κατα­λυ­τι­κές.

Πρό­σφατα που­λή­σατε στην HIG τη συμ­με­τοχή σας σε δύο ξενο­δο­χεία της Ρόδου και απο­χω­ρή­σατε από το νησί. Θα επα­νέλ­θετε ή πρό­κει­ται για στρα­τη­γική επιλογή;

Η συμ­με­τοχή μας στην ΤΕΝ που­λή­θηκε στον κ. Παπα­δό­πουλο, ο οποίος κατείχε το έτερο 50% των μετοχών. Το 50-50 άλλωστε, όπως γνω­ρί­ζετε, δεν είναι εύκολο. Η απο­χώ­ρηση από το συγκε­κρι­μένο νησί είναι ορι­στική, πάντως, και απο­τέ­λεσε και στρα­τη­γική επιλογή. Προ­ο­ρι­σμοί όπως η Πελο­πόν­νη­σος φαί­νε­ται να είναι μια επιλογή περισ­σό­τερο ποιο­τική και πολυ­διά­στατη και ίσως μια απά­ντηση στις αυξα­νό­με­νες προ­κλή­σεις της μαζι­κό­τη­τας.

Η δράση «Sympossio» που εμπνευ­στή­κατε για να προ­βάλ­λετε την ελλη­νική γαστρο­νο­μία εξε­λί­χθηκε σε γιγα­ντιαίο project. Εργα­λείο marketing νέας γενιάς του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού ή κάτι ακόμα πιο σύνθετο;

Το «Sympossio» ήταν μια απά­ντηση στην ανάγκη προ­βο­λής της Ελλάδας στη βάση του μεγα­λύ­τε­ρου αντα­γω­νι­στι­κού της πλε­ο­νε­κτή­μα­τος, της γαστρο­νο­μίας. Στη συνέ­χεια άρχισα να ονει­ρεύ­ο­μαι ένα μεγάλο συλ­λο­γικό εργα­λείο προ­βο­λής, με όρους δια­φά­νειας και ανοι­χτούς ορί­ζο­ντες. Οι συνέρ­γειες και η δυνα­μική του «Sympossio» με έχουν εκπλή­ξει, η αγάπη όλων των συντε­λε­στών του με γοη­τεύει και οι προ­ο­πτι­κές του με εξι­τά­ρουν.

Εργα­λείο marketing; Ίσως! Το σίγουρο είναι ότι από κάθε γωνιά της Ελλάδας δεχό­μα­στε προ­τά­σεις συνερ­γα­σίας που ξεφεύ­γουν από το αρχικό πλάνο και κινού­νται άνετα ανάμεσα σε κλάδους, φορείς και επι­χει­ρή­σεις με συμβατό τρόπο σκέψης και όραμα. Συχνά, στο τέλος της ημέρας, χαμο­γελώ και ευγνω­μονώ. Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς με συνο­δοι­πό­ρους;

πηγή euro2day.gr