Να βρούμε τη σωστή δόση

Θα έχουμε ωρι­μά­σει ως έθνος, όταν τα σχολικά μας βιβλία της ιστο­ρίας, συμπε­ρι­λά­βουν δύσκο­λες αλή­θειες. Όταν θα πάψουν να απο­σιω­πούν ή να μυθο­λο­γούν. Έτσι θα πραγ­μα­τώ­σουμε το Σολω­μικό ρήμα, που ταυ­τί­ζει το αληθές με το εθνικό. Η ιστο­ρική γνώση  προ­ϋ­πο­θέ­τει στοι­χειώδη γεν­ναιό­τητα, η οποία μπορεί να φωτίσει τις σκιές του παρελ­θό­ντος. Μια απ’ αυτές τις σκιές είναι οι κοι­νω­νι­κοί διχα­σμοί. Mε την επέτειο του 1821, καλό θα ήταν να ψάξουμε και να θυμη­θούμε τους διχα­σμούς μεταξύ των πρω­τα­γω­νι­στών, που οδή­γη­σαν στον τραγικό εμφύλιο του 1823-25 και απο­τε­λούν μία ισχυρή ένδειξη εθνικής κουλ­τού­ρας, απέ­να­ντι στην οποία εθε­λο­τυ­φλούμε. Το 1821 είναι ένα μίγμα μέσα στο οποίο μπήκαν μαζί όλες οι ελλη­νι­κές αρετές και παθο­γέ­νειες. Παρ’ όλα αυτά,  πέτυχε τελικά η δοσο­λο­γία και ο στόχος επε­τεύ­χθη. Με την ευκαι­ρία των 200 ετών, οφεί­λουμε να ανοί­ξουμε ξανά την συζή­τηση, ειλι­κρινά και με θάρρος να μελε­τή­σουμε όλες τις πλευρές, μήπως ξανα­βρούμε την σωστή δοσο­λο­γία. Το 1821, μπορεί να μας προ­σφέ­ρει έναν σπου­δαίο ιστο­ρικό πλούτο ενι­σχύ­ο­ντας την εθνική μας αυτο­γνω­σία και επα­να­προσ­διο­ρί­ζο­ντας το εθνικό μας αφήγημα μέσα σε ένα πολύ δύσκολο περι­βάλ­λον. Θα ήταν επίσης σημα­ντικό, αντί να εστιά­σουμε μόνο στην Επα­νά­σταση, να ασχο­λη­θούμε με τα 200 χρόνια που πέρασαν, τις περι­πέ­τειες της πατρί­δας μας, τι μας κράτησε πίσω, τι μας πήγε μπροστά,  να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε τις… επα­να­στά­σεις που δεν κάναμε.Να μη γιορ­τά­σουμε μια επέτειο ως αιτία πανη­γυ­ρι­σμού με «άρτον και θεάματα», αλλά μια δια­δι­κα­σία δύο αιώνων που μας έφεραν ως εδώ. Εχουμε άρι­στους ιστο­ρι­κούς που μπορούν να ζωντα­νέ­ψουν το «εθνικόν ότι είναι αληθές» του Σολωμού.