Ο «άγνωστος» Egon Huber που έζησε σε έναν ανεμόμυλο στη Ρόδο – Γεφύρωσε με την τέχνη του την Ανατολή με τη Δύση

Μόνο εικα­σίες μπορούν να ειπω­θούν για τους λόγους που οδή­γη­σαν τον 29χρονο Egon Huber στο να αφήσει πίσω του την Αυστρία, την έδρα του καθη­γητή στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης για να κάνει πράξη τον παρο­ξυ­σμό μιας ονει­ρι­κής παρόρ­μη­σης. Με μονα­δική απο­σκευή τη γάτα του, ανέβηκε σε μια βάρκα με τη θέληση να δια­πλεύ­σει μαζί της τον Δούναβη, τη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο πέλαγος, τη Μεσό­γειο Θάλασσα και να φτάσει στην Αλε­ξάν­δρεια, κωπη­λα­τώ­ντας. Όλα αυτά σε μια εποχή με κυρί­αρχη είδηση την ανα­κά­λυψη της Πενι­κι­λί­νης από τον Φλέ­μινγκ.

Μήνες αργό­τερα, η βάρκα του θα βου­λιά­ξει στα ανοιχτά της Ρόδου. Το λιπό­σαρκο σώμα του εκθα­λασ­σώ­θηκε στην πιο κεντρική ακτή του νησιού, πολύ κοντά στο ιστο­ρικό ξενο­δο­χείο των Ρόδων. Δεν υπάρ­χουν ανα­φο­ρές για την τύχη της γάτας. «Εκείνη την εποχή ο Ιταλός διοι­κη­τής της Δωδε­κα­νή­σου έστελνε διαρκώς επι­στο­λές στη Ρώμη, ζητώ­ντας να του στεί­λουν στο νησί έναν ειδικό στην κερα­μική, όταν του είπαν ότι ο Θεός αντα­πο­κρί­θηκε τις εκκλή­σεις του. Τα κύματα είχαν πετάξει στην ακτή έναν καλ­λι­τέ­χνη -κεραμίστα, μισο­πνιγ­μένο και αδέκαρο», περι­γρά­φει (σε ελεύ­θερη μετά­φραση) ο Βρε­τα­νός συγ­γρα­φέας Lawrence Durell τη συνά­ντηση του Egon Huber με το πεπρω­μένο του.

Στα χρόνια που ακο­λού­θη­σαν, ο Αυστρια­κός ζωγρά­φος, γλύπτης και κερα­μί­στας, από απλός υπάλ­λη­λος της βιο­μη­χα­νίας κερα­μι­κών I.C.A.R.O, ανε­λή­χθηκε σε καλ­λι­τε­χνικό της διευ­θυ­ντή. Εκεί, από την ιτα­λο­κρα­τού­μενη Ρόδο, με το ταλέντο και τα έργα του κατά­φερε να γεφυ­ρώ­σει αισθη­τικά την τεχνο­τρο­πία της Δύσης με εκείνη της Ανα­το­λής, να εξυ­ψώ­σει τη ροδί­τικη κερα­μική ως μία από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες της Ευρώπης και να σταθεί επί ίσοις όροις απέ­να­ντι στο πιο φημι­σμένο εργο­στά­σιο κερα­μι­κών της εποχής του Μεσο­πο­λέ­μου, τον Κερα­μεικό της Αθήνας.

 

I.C.A.R.O 

Τα Δωδε­κά­νησα τελού­σαν υπό ιταλική κατοχή (political correct όρος, «ιταλική διοί­κηση») από το έτος 1912. Πριν από εκεί­νους, για σχεδόν τέσ­σε­ρις αιώνες, τα νησιά βρι­σκό­ντου­σαν υπό την κυριαρ­χία των Οθω­μα­νών, οι οποίοι φεύ­γο­ντας άφησαν πίσω τους παρα­κα­τα­θήκη δια­κο­σμη­τικά –χρη­στικά αντι­κεί­μενα κερα­μι­κής τέχνης από την Κιου­τά­χεια και κυρίως το Ιζνίκ. Πλα­κί­δια, πιάτα, βάζα, κανάτια, σκεύη, όλα δια­κο­σμη­μένα στο χέρι με φλογερά χρώματα δανει­σμένα από τις του­λί­πες και τα γαρύ­φαλλα της Ανα­το­λής, τα πλου­μι­στά κεντή­ματα, τις γαλά­ζιες ακτο­γραμ­μές, τα καΐκια της εποχής και τόσα άλλα. Αρμο­νι­κές απο­τυ­πώ­σεις σε λευκό πηλό γεν­νού­σαν δημιουρ­γίες, εφυα­λω­μέ­νες με τρόπο τέτοιο ώστε να συνα­γω­νί­ζο­νται σε καλαι­σθη­σία και ευαι­σθη­σία τις κινε­ζι­κές πορ­σε­λά­νες. Τέτοιου είδους πλα­κί­δια και πιάτα, ως δείγ­ματα κοι­νω­νι­κής θέσης και πλούτου, βρί­σκο­νταν σε ολό­κληρη την Ευρώπη. Η Ρόδος δεν απο­τε­λούσε εξαί­ρεση. Τα Καπε­τα­νό­σπιτα της Λίνδου ήταν και εξα­κο­λου­θούν να είναι φημι­σμένα για τους στο­λι­σμέ­νους πια­τε­λό­τοι­χους.

Με σκοπό την παρα­γωγή κερα­μι­κών αισθη­τι­κής και ποιό­τη­τας αντί­στοι­χης με εκείνη που συνα­ντού­σαν στα Λιν­διακά Καπε­τα­νό­σπιτα, ο Ιταλός διοι­κη­τής της Δωδε­κα­νή­σου απο­φά­σισε, το έτος 1928, την ίδρυση της εται­ρείας Industria Ceramiche Aristiche Rodio Orientalli με τη συντο­μο­γρα­φία ICARO. «Η επιλογή ανα­πα­ρα­γω­γής των δια­κο­σμη­τι­κών θεμάτων του Ιζνίκ από τους εμπνευ­στές της ICARO δεν απο­τε­λεί τυχαίο γεγονός, αλλά έχει βαθύ­τε­ρες ρίζες στην ιστορία της ιτα­λι­κής κερα­μι­κής» γράφει συλ­λέ­κτης, Γιάννος Ιωαν­νί­δης στο βιβλίο του «ICARO –ΙΚΑΡΟΣ Το εργο­στά­σιο Κερα­μι­κών της Ρόδου 1928 -1988» των εκδό­σεων του Μου­σείου Μπενάκη. Ο ίδιος εξηγεί: «Οι εμπο­ρι­κές σχέσεις μεταξύ της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας και της Ιταλίας από τον 15ο μέχρι τον 17ο αιώνα είχαν ως απο­τέ­λε­σμα την ανταλ­λαγή προ­ϊ­ό­ντων. Μετά τη Ναυ­μα­χία της Ναυ­πά­κτου το 1571, η ζήτηση της ιτα­λι­κής αγοράς για κερα­μικά Ιζνίκ αυξή­θηκε σημα­ντικά […]. Η νέα ανερ­χό­μενη τάξη των Ευρω­παίων εμπόρων αγόραζε τέτοια ασυ­νή­θι­στα για το ευρω­παϊκό γούστο πολυ­τελή αντι­κεί­μενα, η κατοχή των οποίων τους προ­σέ­διδε κύρος».

Η αντι­γραφή της αισθη­τι­κής των κερα­μι­κών Ιζνίκ απο­τε­λούσε τον θεμέλιο λίθο λει­τουρ­γίας του εργο­στα­σίου της ICARO, μέχρι που στο δυνα­μικό της εντά­χθηκε ο χλωμός κεντρο­ευ­ρω­παίος Egon Huber.

Αγαλ­μα­τί­δια με γυναι­κείες μορφές ντυ­μέ­νες με τοπικές φορε­σιές των Δωδε­κα­νή­σων, δημιουρ­γίες του Egon Huber, ICARO Rodi (1933). © Συλλογή Μου­σείου Μπενάκη,  Φωτο­γρά­φος: Νίκος Διο­νυ­σό­που­λος

O Egon Huber, φωτο­γρα­φία από το βιβλίο του Γιάννου Ιωαν­νίδη, «ICARO-ΙΚΑΡΟΣ Το εργο­στά­σιο Κερα­μι­κών της Ρόδου 1928 – 1988», εκδό­σεις Μου­σείου Μπενάκη»

Ανθο­δο­χείο ICARO, φωτο­γρα­φία από το βιβλίο του Γιάννου Ιωαν­νίδη, «ICARO-ΙΚΑΡΟΣ Το εργο­στά­σιο Κερα­μι­κών της Ρόδου 1928 – 1988», εκδό­σεις Μου­σείου Μπενάκη»

Τα έργα  

«Ο πολυ­τά­λα­ντος Huber αναζητά νέες φόρμες και υλο­ποιεί σχε­δια­στικά νέες ιδέες εμπνευ­σμέ­νες από την αρχαία ιστορία, τους μεσαιω­νι­κούς θρύλους και την τοπική παρά­δοση του νησιού» περι­γρά­φει ο Γιάννος Ιωαν­νί­δης στο βιβλίο του. Μιλώ­ντας, δε, στο Travel δεν κρύβει τον θαυ­μα­σμό του για την προ­σω­πι­κό­τητα του Αυστρια­κού καλ­λι­τέ­χνη. «Δημιουρ­γούσε υπη­ρε­τώ­ντας την τέχνη και δεν έβαζε ποτέ την υπο­γραφή του στα έργα του» εξηγεί ο κ. Ιωαν­νί­δης, με τη ιδιό­τητα του ερευ­νητή -συγγραφέα, αλλά και με την ταυ­τό­τητα του κατόχου της μεγα­λύ­τε­ρης ιδιω­τι­κής συλ­λο­γής κερα­μι­κών ICARO της Ιτα­λι­κής και της Ελλη­νι­κής περιό­δου.

Ο λευκός πηλός, η εφυά­λωση, τα ζωντανά χρώματα συνα­ντιό­νται με τις εικόνες της παρά­δο­σης και το ονει­ρικό στοι­χείο. Το πάντρεμά τους γίνεται με τόση φυσι­κό­τητα, ώστε δίνουν την αίσθηση ότι η βασί­λισσα του ζωικού βασι­λείου και η ανθρω­πό­μορφη κου­κου­βά­για κατοι­κούν στην ίδια γει­το­νιά και ανταλ­λάσ­σουν καλη­μέ­ρες με την Παναγιά της Φιλέ­ρη­μου, τις γυναί­κες των χωριών και τα παγώνια των δασών. Ξεχω­ρι­στή θέση των δημιουρ­γιών του Huber απο­τε­λούν οι κερα­μι­κές, γυναι­κείες μορφές με τις παρα­δο­σια­κές στολές.

Ο ανε­μό­μυ­λος όπου έζησε ο Egon Huber. Ανα­πτύσ­σε­ται σε τρία εσω­τε­ρικά επίπεδα. Στο ανώτερο βρι­σκό­ταν το υπνο­δω­μά­τιό του. Στο βάθος τα βουνά της Σύμης και της Τουρ­κίας, μπροστά η ακτή όπου εκθα­λασ­σώ­θηκε το σώμα του.

Αυτή τη φορά ο λευκός πηλός πλά­θε­ται σε καλού­πια, χρω­μα­τί­ζε­ται στο χέρι, μπαίνει στον κλίβανο και από μέσα του ξεπηδά ολό­κληρη η αρχο­ντιά και η δύναμη της Δωδε­κα­νή­σιας γυναί­κας. Συνο­λικά, οκτώ κερα­μι­κές φιγού­ρες, η κάθε μία με τη δική της ιστορία. Είναι χαρα­κτη­ρι­στική η γυναι­κεία μορφή από το χωριό Έμπωνας. Περπατά με τη λευκή της φορεσιά, τις δερ­μά­τι­νες μπότες της και την κούνια «νάκκα» με το μωρό στην πλάτη της. Με την νάκκα η Μπο­νιά­τισσα πήγαινε στο χωράφι για δουλειά και την κρε­μούσε σε κάποιο χοντρό κλαδί, ώστε το μωρό της να της είναι ανά πάσα στιγμή ορατό την ώρα που εκείνη θα δούλευε. Επι­πλέον, μέσα στη νάκκα, αιω­ρού­μενο μεταξύ γης και δέντρου, το μωρό παρέ­μενε προ­στα­τευ­μένο από τα ερπετά της γης. (Το σύνολο των κερα­μι­κών, γυναι­κείων μορφών της Δωδε­κα­νή­σου, όπως και μια πλούσια συλλογή των κερα­μι­κών ICARO φυλάσ­σο­νται και παρου­σιά­ζο­νται στο Μουσείο Μπενάκη).

Τα κερα­μικά ICARO γίνο­νται ανάρ­πα­στα. Από την του­ρι­στική Ρόδο δια­κι­νού­νται προς όλο τον κόσμο και η ζήτηση είναι τερά­στια. Tο κεντρικό εκθε­τή­ριο & εργα­στή­ριο εγκα­θί­στα­ται στην αρχή της πιο περ­πα­τη­μέ­νης οδού του νησιού, της οδού Ιπποτών. Η φήμη του Huber εξα­πλώ­νε­ται, παρότι ο ίδιος φαί­νε­ται να προτιμά την ανω­νυ­μία. Είναι καλ­λι­τέ­χνης, ταγ­μέ­νος στο να δημιουρ­γεί, αδια­φο­ρώ­ντας για τα εύσημα, τις δια­κρί­σεις και τους επαί­νους. «Καθώς η φήμη του εξα­πλώ­νε­ται, η Κυβέρ­νηση της Ρόδου ανέθεσε στην ICARO και στον Huber να δια­κο­σμή­σουν το Castello (νυν Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου) το οποίο προ­ο­ρι­ζό­ταν για εξοχική κατοι­κία του βασιλιά της Ιταλίας Vittorio Emanuele III. Ως αντα­μοιβή, του παρα­χώ­ρη­σαν έναν από τους ανε­μό­μυ­λους στο Νιοχώρι […]. Ο μύλος αυτός έγινε το σπίτι του Huber για αρκετά χρόνια» γράφει ο Γιάννος Ιωαν­νί­δης στο βιβλίο ICARO-ΙΚΑΡΟΣ. Ο ανε­μό­μυ­λος σώζεται μέχρι σήμερα, ξεχα­σμέ­νος και γηρα­σμέ­νος από το πέρασμα του χρόνου, στέ­κε­ται κοντά στην ακτή όπου η θάλασσα, χρόνια πριν, είχε απο­θέ­σει το μισο­πνιγ­μένο σώμα του χλωμού καλ­λι­τέ­χνη.

 

 

 

 

 

Ο χάρτης του Egon Huber, αντί­γραφο από το αρχείο του Γιώργου Μιχε­λάκη

Ο αρι­στουρ­γη­μα­τι­κός χάρτης

Ο Huber, όσο ακα­τά­παυ­στα δου­λεύει κατά την παρου­σία του στη Ρόδο, άλλο τόσο κινεί­ται στο νησί. Το δια­τρέ­χει σε μήκος και πλάτος, το εξε­ρευνά με τα μάτια του καλ­λι­τέ­χνη και το ανα­κα­λύ­πτει με το πνεύμα του παλιού δασκά­λου της Σχολής Καλών Τεχνών της Βιέννης. Η αγρο­τική ζωή συνυ­πάρ­χει με τις συνή­θειες της ιτα­λι­κής αρι­στο­κρα­τίας και αντι­στοί­χως οι ντόπιοι συνο­μι­λούν με τους δια­φο­ρε­τι­κούς πολι­τι­σμούς, όπως κατα­φθά­νουν καραβιές-καραβιές.

Με αυτά ως μαγιά, ξεκινά να δημιουρ­γή­σει τον πρώτο του­ρι­στικό χάρτη της Ρόδου. Απο­τυ­πώ­νει το νησί στον καμβά και το εμπλου­τί­ζει με όλα όσα είδε: τις αρχαιο­λο­γι­κές ανα­σκα­φές στην Ιαλυσό, τους νησιώ­τι­κους χορούς στα ορεινά χωριά, τους οπω­ρώ­νες στη Μαλώνα και τον Αρχάγ­γελο, τους αμπε­λώ­νες στην Ψίνθο, το κυνήγι του ελαφιού (απα­γο­ρεύ­τηκε το έτος 1981) στα Λάερμα, τους αγώνες ταχύ­τη­τας αυτο­κι­νή­των, καθώς τα οχήματα βρί­σκο­νταν στην Κατ­τα­βιά, την περι­φορά της εικόνας της Πανα­γιάς Σκια­δε­νής στην Απο­λακ­κιά, τη θανά­τωση του δράκου της Ρόδου από τον Ιππότη Ντε Γκοζόν, τις υφά­ντρες με τους αργα­λειούς, τα πανη­γύ­ρια. Όλα είναι δοσμένα με λιτές γραμμές και ασύλ­λη­πτη λεπτο­μέ­ρεια.

Παράλ­ληλα, με λευκό χρώμα, στο περι­θώ­ριο του χάρτη «μιλά» τόσο ρεα­λι­στικά, όσο και συμ­βο­λικά. Απο­τυ­πώ­νει το παλάτι, το λιμάνι γεμάτο εμπο­ρεύ­ματα, τους ντόκους φορ­τω­μέ­νους με βαρέλια κρασί και κασόνια με τσιγάρα. Τα καράβια με σημαίες δια­φό­ρων χωρών ξεχω­ρί­ζουν τόσο παρα­στα­τικά, όσο συμ­βο­λικά παρου­σιά­ζο­νται οι θερα­πευ­τι­κές ιδιό­τη­τες του «τσι­λό­νε­ρου» στις ιαμα­τι­κές Πηγές Καλ­λι­θέας. Οι προ­σερ­χό­με­νοι σε αυτές απο­τυ­πώ­νο­νται πρη­σμέ­νοι και δυσκί­νη­τοι, ενώ την ίδια στιγμή οι εξερ­χό­με­νοι από τον τρούλο της ιαμα­τι­κής πηγής είναι λεπτοί, ανά­λα­φροι και ευκί­νη­τοι.

Προ­φα­νώς, ο Egon Huber ακούει μέσα του να μιλά η μνήμη των μεγάλων δημιουρ­γών του Μου­σείου Καλών Τεχνών της Βιέννης, εκεί όπου φυλάσ­σε­ται, μεταξύ των άλλων ο ανυ­πο­λό­γι­στης αξίας «Πύργος της Βαβέλ» του Pieter Bruegel του πρε­σβύ­τε­ρου. Αντι­στοί­χως, ο πίνακας του Πύργου διη­γεί­ται πολλές ιστο­ρίες, συμ­βο­λι­κές και ρεα­λι­στι­κές, με τη διαφορά ότι ο Bruegel απο­τύ­πωσε την ματαιο­δο­ξία, την οκνηρία και κάθε άλλη ανθρώ­πινη αμαρτία.

Αντί­θετα, ο Huber κράτησε τη φόρμα της διή­γη­σης με τη μορφή ενός χάρτη, απο­δί­δο­ντας για την αγα­πη­μένη του Ρόδο μόνο θετικά στοι­χεία, δημιουρ­γώ­ντας μια «αντε­στραμ­μένη» και ανα­μάρ­τητη Βαβέλ. «Ο χάρτης αυτός κυκλο­φό­ρησε σε πέντε γλώσσες, όπως τις βλέ­πουμε να απο­τυ­πώ­νο­νται στις σημαίες που περι­βάλ­λουν το άγαλμα του Κολοσ­σού» περιέ­γραψε για το Travel.gr ο συλ­λέ­κτης κερα­μι­κών και χαρτών της ICARO Γιώργος Μιχε­λά­κης, από το αρχείο του οποίου ελήφθη η φωτο­γρα­φία του έργου. Όλα αυτά συνέ­βαι­ναν, μέχρι που ο Β’ Παγκό­σμιος Πόλεμος συνά­ντησε τη Ρόδο.

Το βοτσα­λωτό στο εργο­στά­σιο «Κερα­μει­κός – Το Ροδίνι» στη Ρόδο, παράρ­τημα του εργο­στα­σίου Κερα­μει­κός της Αθήνας.

 

Ο πόλεμος και τα βοτσα­λωτά 

Με την απόφαση για την ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα, το εργο­στά­σιο ICARO πέρασε σε ελλη­νικά χέρια, υπό τη διοί­κηση του πολύ­πει­ρου Κων­στα­ντί­νου Χατζη­κων­στα­ντή. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή, ο Ergon Huber διάλεξε να φύγει από το νησί και να εγκα­τα­στα­θεί στην ελλη­νική πρω­τεύ­ουσα. «Στα μέσα του 1947 θα συνα­ντη­θεί στην Αθήνα με τη διοί­κηση της Κερα­μει­κός, που είχε απο­φα­σί­σει τη δημιουρ­γία παραρ­τή­μα­τος στη Ρόδο με το όνομα «Κεραμεικός-Ροδίνι». Σε εκείνο το ταξίδι γνω­ρί­στηκε και με τη νεαρή φοι­τή­τρια και μέλ­λουσα σύζυγό του Elpida Bianchini, η οποία σπού­δαζε χημικός και παράλ­ληλα εργα­ζό­ταν στην ανάλυση χρω­μά­των του εργο­στα­σίου Κερα­μει­κός. Ο Huber ανέλαβε τη διεύ­θυνση του παραρ­τή­μα­τος «Κερα­μει­κός –Το Ροδίνι» στο τέλος του 1947 και συνέ­χισε τη δρα­στη­ριό­τητά του, με περιο­ρι­σμένη παρα­γωγή χρη­στι­κών κερα­μι­κών, έως το 1953 – 1954», γράφει ο κ. Γιάννος Ιωαν­νί­δης στο βιβλίο ICARO –ΙΚΑΡΟΣ.

Παρότι το εργο­στά­σιο «Κεραμεικός-Το Ροδίνι» λει­τούρ­γησε μόνο για λίγα χρόνια, η αύρα του Egon Huber εξα­κο­λου­θεί να πνέει στην περιοχή. Μόλις πρό­σφατα, η συντη­ρή­τρια έργων τέχνης και στέ­λε­χος της Εφο­ρείας Νεο­τέ­ρων Μνη­μείων Δωδε­κα­νή­σου κα. Νεκτα­ρία Δασακλή, βρέθηκε ενώπιον μιας πραγ­μα­τι­κής απο­κά­λυ­ψης. Στάθηκε στην είσοδο του παλιού εργο­στα­σίου, το οποίο πια στε­γά­ζει ένα γυμνά­σιο και είδε την σύνθεση του παλιού βοτσα­λω­τού.

«Οι βοτσα­λω­τές συν­θέ­σεις στον αύλειο χώρο του πει­ρα­μα­τι­κού γυμνα­σίου Ρόδου (Κερα­μει­κός) είναι απα­ρά­μιλ­λης τέχνης, καθώς οι μορφές του παγω­νιού και του ελαφιού απο­δί­δο­νται σχεδόν ζωγρα­φικά» δήλωσε η κα. Νεκτα­ρία Δασακλή στο Travel.gr και συμπλή­ρωσε: «Όταν τα πρω­το­είδα, ενθου­σιά­στηκα από την αισθη­τική και τεχνική αρτιό­τητα, καθώς δεν είχα ξανα­συ­να­ντή­σει κάτι παρό­μοιο, παρότι μελετώ χρόνια τα βοτσα­λωτά της Δωδε­κα­νή­σου. Ο ψηφο­θέ­της έχει απο­δώ­σει τα σχέδια των πιάτων του ICARO σε βότσαλο, με μία μαε­στρία που με κάνει να πιστεύω ότι διέθετε ζωγρα­φικό ταλέντο και καλ­λι­τε­χνική αντί­ληψη. Πέρα από τη λεπτο­μέ­ρεια του σχεδίου και την κίνηση, έχει επι­λέ­ξει βότσαλα σε διά­φο­ρες απο­χρώ­σεις του γκρι έτσι ώστε να υπαι­νι­χθεί τα δια­φο­ρε­τικά χρώματα της σύν­θε­σης, ξεφεύ­γο­ντας από την ανα­με­νό­μενη ασπρό­μαυρη εκδοχή των σχεδίων. Πριν ξεκι­νήσω την έρευνα για το παλιό εργο­στά­σιο του Κερα­μει­κού, ήμουν γοη­τευ­μένη από τον καλ­λι­τέ­χνη που «ζωγρά­φισε» με βότσαλα. Από τη στιγμή που  δια­πί­στωσα ότι διευ­θυ­ντής του Κερα­μει­κού –το Ροδίνι ήταν ο Egon Huber, έχω την αίσθηση ότι ήταν αυτός που φρό­ντισε να έχει αυτή την καλ­λι­τε­χνική αρτιό­τητα η σύνθεση, σίγουρα σχε­διά­ζο­ντας στο χαρτί και κατά πάσα πιθα­νό­τητα επι­βλέ­πο­ντας στενά κάποιον καλό τεχνίτη ή -γιατί όχι;- δημιουρ­γώ­ντας ο ίδιος τις δύο αυτές συν­θέ­σεις. Αυτό δεν είναι παρά μία θεωρία βέβαια, που ίσως δεν επι­βε­βαιω­θεί ποτέ, αλλά μου αρέσει να τον φαντά­ζο­μαι να μεταλ­λάσ­σει τα βότσαλα σε έργο τέχνης, βάζο­ντας την προ­σω­πική του σφρα­γίδα στο νέο του επαγ­γελ­μα­τικό ξεκί­νημα στη Ρόδο που τόσο αγάπησε».

Η Παναγιά της Φιλέ­ρη­μου/ Φωτο­γρα­φία από το βιβλίο του Γιάννου Ιωαν­νίδη, «ICARO-ΙΚΑΡΟΣ Το εργο­στά­σιο Κερα­μι­κών της Ρόδου 1928 – 1988», εκδό­σεις Μου­σείου Μπενάκη»

 

Το τέλος

Περ­πα­τώ­ντας στην πόλη της Ρόδου οι μνήμες ζωντα­νεύ­ουν, οι παλιές ιστο­ρίες ανα­πνέ­ουν στην ατμό­σφαιρα και οι λέξεις ξεπη­δούν από τοίχους και τείχη, έτοιμες να ανα­με­τρη­θούν με την προ­φο­ρική ιστορία. Τα έργα του Huber, δεν χρειά­ζο­νται υπο­γραφή. Αυτο­συ­στή­νο­νται στους επι­σκέ­πτες, τους προ­σκα­λούν σε δια­δρο­μές ιστο­ρίας, τους αφήνουν να βυθι­στούν σε έναν αδιό­ρατο κόσμο και σιγά σιγά αφήνουν με μικρά επι­φω­νή­ματα ξεπη­δούν από τους αρμούς των τειχών.

Η Παναγιά της Φιλέ­ρη­μου στην οδό των Ιπποτών, ένα ποίημα στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου, ένα πλακάκι σε κάποια είσοδο με τη θανά­τωση του δρά­κο­ντα της Ρόδου και τόσα άλλα, μικρά, δια­κρι­τικά και μυστη­ριακά έλκουν και βυθί­ζουν μυη­μέ­νους και μη, στον κόσμο των ιδεών και που ανα­ζη­τούν τρόπο να γίνουν πράξη, να απο­κτή­σουν υπό­σταση στον κόσμο των αισθή­σεων.

Ο Egon Huber, ταξί­δεψε ως Οδυσ­σέας ανώ­νυ­μος, δημιούρ­γησε υπη­ρε­τώ­ντας την τέχνη και τελικά έσβησε το φθι­νό­πωρο του 1960, όσο ετοί­μαζε τις βαλί­τσες του για την Biennale Venezia, ακριβώς λίγες ημέρες πριν την εκκί­νηση ενός και­νού­ριου του ταξι­διού.

Πηγή: .travel.gr/ Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου