Anti – drone ασπίδα στα ελληνικά αεροδρόμια

μήνος από ουκρα­νικά drones εμφα­νί­στηκε ξαφνικά στον ουρανό με μονα­δικό στόχο να επι­τε­θεί στο ρωσικό δεξα­με­νό­πλοιο «Qendil». Παρότι το περι­στα­τικό εκτυ­λί­χθηκε σχεδόν 2.000 χιλιό­με­τρα μακριά από το ουκρα­νικό έδαφος, τα μη επαν­δρω­μένα αερο­σκάφη ολο­κλή­ρω­σαν την απο­στολή τους, αφή­νο­ντας πίσω τους σοβαρές ζημιές και απο­δει­κνύ­ο­ντας πόσο απρό­βλε­πτος έχει γίνει ο αόρατος πόλεμος των drones. Ηταν τον περα­σμένο Δεκέμ­βριο όταν το «Qendil», το οποίο ανήκε στον λεγό­μενο σκιώδη στόλο της Ρωσίας, έπλεε σε ουδέ­τερα ύδατα της Μεσο­γείου, νότια της Κρήτης. Η Υπη­ρε­σία Ασφα­λείας της Ουκρα­νίας (SBU) χαρα­κτή­ρισε την επι­χεί­ρηση άνευ προη­γου­μέ­νου, ενώ το περι­στα­τικό συγκα­τα­λέ­γε­ται στα πλέον αξιο­ση­μεί­ωτα που έχουν κατα­γρα­φεί με την εμπλοκή drones κοντά στη χώρα μας.

Αυτό το συμβάν υπεν­θυ­μί­ζει ότι τέτοιου τύπου απειλές δεν περιο­ρί­ζο­νται σε πολε­μι­κές ζώνες. Λίγους μήνες νωρί­τερα, επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες εισβο­λές μη επαν­δρω­μέ­νων αερο­σκα­φών πάνω από τα αερο­δρό­μια της Κοπεγ­χά­γης και του Οσλο είχαν λει­τουρ­γή­σει σαν καμπα­νάκι κιν­δύ­νου για ολό­κληρη την Ευρώπη, ανα­δει­κνύ­ο­ντας έναν κίνδυνο που εδώ και χρόνια αιω­ρεί­ται πάνω από τις πιο κρί­σι­μες υπο­δο­μές της ηπείρου.

Τα αερο­δρό­μια βρί­σκο­νται στο επί­κε­ντρο αυτού του προ­βλή­μα­τος, ενώ το ερώτημα πώς μπορεί ένα κράτος να θωρα­κί­σει τον εναέριο χώρο του απέ­να­ντι σε φθηνές και ολοένα πιο εξε­λιγ­μέ­νες ιπτά­με­νες απειλές ζητεί επίμονα απά­ντηση. Το χάος που προ­κλή­θηκε κυρίως στη Δανία, αφύ­πνισε την Ευρώπη, οδη­γώ­ντας την στη δημιουρ­γία ενός ευρω­παϊ­κού «Drone Wall», προηγ­μέ­νου συστή­μα­τος ανί­χνευ­σης και από­κρου­σης μη επαν­δρω­μέ­νων αερο­σκα­φών στα εξω­τε­ρικά σύνορα της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης.

Αυτό ωστόσο δεν επαρκεί για την προ­στα­σία των αερο­δρο­μίων, τα οποία καλού­νται να υιο­θε­τή­σουν εξει­δι­κευ­μένα μέτρα κατά των drones. Στην πράξη, τα συστή­ματα anti‑drone χωρί­ζο­νται σε δύο βασικές κατη­γο­ρίες: εκείνα που εντο­πί­ζουν και παρα­κο­λου­θούν τα μη επαν­δρω­μένα αερο­σκάφη και εκείνα που μπορούν να τα εξου­δε­τε­ρώ­σουν.

Νέα συστή­ματα ελέγχου ενα­έ­ριας κυκλο­φο­ρίας με δωρεά 5 εται­ρειών

Η δεύτερη κατη­γο­ρία βασί­ζε­ται κυρίως στην τεχνική του jamming, με παρεμ­βο­λές στα σήματα επι­κοι­νω­νίας ή πλο­ή­γη­σης, που προ­κα­λούν είτε την πτώση του είτε τον απο­προ­σα­να­το­λι­σμό του. Στο σκέλος της από­κρου­σης, πρό­κει­ται για εξο­πλι­σμό υψηλής ακρί­βειας, ο οποίος πρέπει να λει­τουρ­γεί με απόλυτο έλεγχο, ώστε να μην εκπέ­μπει σε συχνό­τη­τες που θα μπο­ρού­σαν να επη­ρε­ά­σουν τα κρίσιμα συστή­ματα αερο­ναυ­τι­λίας καθώς και τις αερο­πο­ρι­κές επι­κοι­νω­νίες.

Οι τεχνι­κές προ­δια­γρα­φές έχουν ήδη δια­μορ­φω­θεί με μέριμνα της Κοι­νω­νίας της Πλη­ρο­φο­ρίας και, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «Κ», ετοι­μά­ζε­ται η σχετική εισή­γηση ώστε να τρέξει η δια­γω­νι­στική δια­δι­κα­σία και το έργο να προ­χω­ρή­σει στο στάδιο της υλο­ποί­η­σης.

Σήμερα στην Ελλάδα, η πλειο­νό­τητα των πολι­τι­κών αερο­δρο­μίων, αρκετά εκ των οποίων εξυ­πη­ρε­τούν και στρα­τιω­τι­κές ανάγκες όπως το αερο­δρό­μιο των Χανίων, δια­θέ­τουν ήδη περι­με­τρικά συστή­ματα για την ανί­χνευση και την ταυ­το­ποί­ηση μη επαν­δρω­μέ­νων αερο­σκα­φών. Το κρίσιμο επόμενο βήμα όμως είναι η εγκα­τά­σταση τεχνο­λο­γιών εξου­δε­τέ­ρω­σης. Συστη­μά­των τα οποία, μόλις εντο­πι­στεί ένα άγνωστο αντι­κεί­μενο στον ελεγ­χό­μενο εναέριο χώρο, θα μπορούν να ανα­λαμ­βά­νουν τον έλεγχο από τον χει­ρι­στή του drone και να το ακι­νη­το­ποιούν πριν εξε­λι­χθεί σε επι­θε­τική ενέρ­γεια.

Μέχρι σήμερα, σε περί­πτωση εισβο­λής, η βασική δικλίδα ασφα­λείας παρα­μέ­νει το προ­σω­ρινό «λουκέτο» στο αερο­δρό­μιο, με απα­γό­ρευση απο­γειώ­σεων και ανα­κα­τεύ­θυνση αφίξεων προς άλλα αερο­δρό­μια, όπως συνέβη στη Δανία και στη Νορ­βη­γία. Ενα μέτρο που προ­στα­τεύει τις πτήσεις, αλλά ταυ­τό­χρονα απο­κα­λύ­πτει το ουσια­στικό δια­κύ­βευμα. Την ανάγκη για συστή­ματα που θα θωρα­κί­ζουν τον ουρανό σε πραγ­μα­τικό χρόνο. Σήμερα, δεν υπάρχει ενιαίο ευρω­παϊκό νομο­θε­τικό πλαίσιο που να υπο­χρε­ώ­νει κάθε κράτος-μέλος να εφαρ­μό­ζει συγκε­κρι­μένα μέτρα anti-drone. Η Ευρω­παϊκή Ενωση περιο­ρί­ζε­ται στο να παρέχει μόνο κατευ­θυ­ντή­ριες οδηγίες για την παρου­σία και λει­τουρ­γία αυτών των συστη­μά­των στα αερο­δρό­μια.

Η ελλη­νική νομο­θε­σία έχει ήδη χαράξει αυστη­ρές «ζώνες» γύρω από τα αερο­δρό­μια, όπου η πτήση drone απα­γο­ρεύ­ε­ται αυστηρά και επι­τρέ­πε­ται μόνο κατόπιν ειδικής άδειας από τις αρμό­διες αρχές. Πρό­κει­ται για περιο­χές υψηλής ευαι­σθη­σίας, στις οποίες οποια­δή­ποτε δρα­στη­ριό­τητα στον αέρα θεω­ρεί­ται δυνη­τικά επι­κίν­δυνη για την ασφά­λεια των πτήσεων. Οποιος επι­θυ­μεί να πετάξει drone εντός αυτών των ζωνών οφείλει να υπο­βά­λει ανα­λυ­τικό αίτημα στην Αρχή Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας, η οποία εξε­τά­ζει εξο­νυ­χι­στικά τα πιστο­ποι­η­τικά του χει­ρι­στή, τα τεχνικά χαρα­κτη­ρι­στικά του drone και το επι­χει­ρη­σιακό σενάριο της πτήσης, αξιο­λο­γώ­ντας παράλ­ληλα τον βαθμό ρίσκου.

Εφόσον το αίτημα περάσει αυτό το πρώτο φίλτρο ελέγχου, δια­βι­βά­ζε­ται στην Υπη­ρε­σία Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας που έχει την ευθύνη της δια­χεί­ρι­σης της ενα­έ­ριας κυκλο­φο­ρίας και της απο­φυ­γής οποιασ­δή­ποτε σύγκρου­σης με πολι­τικά αερο­σκάφη. Στη δια­δι­κα­σία εμπλέ­κε­ται και το Γενικό Επι­τε­λείο Αερο­πο­ρίας, λόγω της στρα­τιω­τι­κής χρήσης αρκετών αερο­δρο­μίων.

Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα πυκνό πλέγμα επο­πτείας που, του­λά­χι­στον έως σήμερα, έχει λει­τουρ­γή­σει απο­τε­λε­σμα­τικά. Σύμφωνα με αρμό­διες πηγές, τα τελευ­ταία περίπου τέσσερα χρόνια έχουν εγκρι­θεί περισ­σό­τε­ρες από 30.000 πτήσεις drone σε ζώνες αερο­δρο­μίων, χωρίς να έχει κατα­γρα­φεί ούτε ένα σοβαρό περι­στα­τικό.

Πηγή: kathimerini.gr