Φαίη Σίνη: «Το να είσαι δάσκαλος δεν είναι επάγγελμα. Είναι μαγεία»

Τι σημαί­νει για σένα το επάγ­γελμα του εκπαι­δευ­τι­κού;

Δεν είναι επάγ­γελμα το να είσαι δάσκα­λος. Είναι τρόπος ζωής, είναι μαγεία…Είναι νοιά­ξιμο. Είναι μια διαρκής υπεν­θύ­μιση του «είμαι εδώ για ό,τι χρεια­στείς». Ασχο­λού­μα­στε με παιδιά και αυτό εμπε­ριέ­χει και τα όμορφα και τα δύσκολα. Η δυσκο­λία έγκει­ται στο ότι πρέπει να αφου­γκρα­ζό­μα­στε από που πηγάζει κάθε πρό­βλημα και σε συνερ­γα­σία με το παιδί και τους γονείς – είμαστε άλλωστε κάθε φορά μια ομάδα- να προ­σπα­θούμε να το αντι­με­τω­πί­ζουμε. Ανα­ρω­τιέ­μαι όμως συχνά αν είναι οι κεραίες μου πάντα σε εγρή­γορση. Υπάρχει κάποιο πρό­βλημα, κάποια ανη­συ­χία που δεν κατά­φερα να εντο­πίσω; Κάποιο βλέμμα παιδιού που δεν απο­κω­δι­κο­ποί­ησα όπως θα έπρεπε; Ο ρόλος μας δεν είναι μόνο να μετα­δί­δουμε γνώσεις. Σε κάποιες περι­πτώ­σεις αυτό δεν είναι το πιο σημα­ντικό. Είμαστε σύμ­βου­λοι, ψυχο­λό­γοι, φίλοι, είμαστε κάτι σαν γονείς για αυτά στο σχολείο. Τα αγκα­λιά­ζουμε με το βλέμμα μας, μάς ανοί­γουν την καρδιά τους, μάς εμπι­στεύ­ο­νται τα σημα­ντικά τους και αυτό είναι τερά­στια ευθύνη. Πρέπει να είμαστε αντά­ξιοι αυτής της εμπι­στο­σύ­νης.

Ποια η σχέση σου με το σχολείο;

Την ιδέα του σχο­λείου είχα την τιμή να τη μοι­ρα­στούν οι ορα­μα­τι­στές του μαζί μου από πολύ νωρίς. Μας θυμάμαι 23 χρόνια πριν να ξενυ­χτάμε πάνω από μακέτες για να επι­λέ­ξουμε το σήμα, τα χρώματα…Να γρά­φουμε κείμενα, να σβή­νουμε και να ξανα­γρά­φουμε. Να είμαστε με τις ώρες πάνω από σχέδια κάνο­ντας σχέδια. Ήταν τόσος ο ενθου­σια­σμός τους που δεν μπο­ρού­σες παρά να τον συμ­με­ρι­στείς. Έγινε από τότε κάτι που το ένιωθα και δικό μου και ανυ­πο­μο­νούσα να ξεκι­νή­σει. Και έτσι στον πρώτο αγιασμό που πήραν σάρκα και οστά όλα όσα μέχρι τότε βρί­σκο­νταν στα χαρτιά η συγκί­νηση ήταν απε­ρί­γρα­πτη. Το ταξίδι ξεκι­νούσε… Και αυτή τη στιγμή έχουν το προ­νό­μιο να το απο­λαμ­βά­νουν και τα δυο μου αγόρια και αυτό είναι κάτι που με κάνει να νιώθω χαρά και ευγνω­μο­σύνη.

Και πέρασαν από τότε 20 χρόνια. 20 χρόνια στα οποία έχουμε απο­κτή­σει σχέσεις ζωής. Έχουμε μοι­ρα­στεί τα πολύ όμορφα και τα πολύ δύσκολά μας. Έχουμε πολ­λα­πλα­σιά­σει τις χαρές μας και οι λύπες μας έγιναν λίγο πιο υπο­φερ­τές επειδή τις σήκωσαν πολλοί στους ώμους τους για να πάρουν από πάνω μας το βάρος. Όταν έφυγε ο μπαμπάς μου θυμάμαι ότι ήταν όλοι εκεί για μια τερά­στια και γεμάτη αγάπη αγκαλιά. Η δεύτερη οικο­γέ­νειά μου ήταν σύσσωμη δίπλα μου. Πέρασαν 20 χρόνια στα οποία γνω­ρί­σαμε ξεχω­ρι­στές προ­σω­πι­κό­τη­τες, νιώσαμε την αγάπη των μαθητών μας και την ευγνω­μο­σύνη τους. 20 χρόνια στα οποία κάνουμε ό,τι μπο­ρούμε για να γίνει ο κόσμος μας λίγο καλύ­τε­ρος. Και είμαστε έτοιμοι και για τα επόμενα 20.

Τι έχεις απο­κο­μί­σει όλα αυτά τα χρόνια από το σχολείο;

Το σχολείο μου έδωσε τη δυνα­τό­τητα να ασχο­ληθώ με ό,τι αγαπώ και επειδή και άλλοι μοι­ρά­στη­καν την ίδια αγάπη, αυτή γιγα­ντώ­θηκε. Ως εκπαι­δευ­τι­κός του ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ τα τελευ­ταία 12 χρόνια, έχοντας πάντα δίπλα μου την πολύ­τιμη βοήθεια εκπαι­δευ­τι­κών και μαθητών, συμ­με­τέχω στη διορ­γά­νωση ενός πασχα­λι­νού bazaar για να στη­ρί­ξουμε τον οργα­νι­σμό «Το Χαμό­γελο του Παιδιού». Επειδή ανήκω στη μεγάλη αυτή οικο­γέ­νεια του σχο­λείου, το μήνυμα μετα­δί­δε­ται με ηχηρό τρόπο και κάθε χρόνο έχουμε δίπλα μας όλη τη Ρόδο.

Έχουμε μαθητές που μετά τη συμ­με­τοχή τους σε αυτό το bazaar, μπήκαν στη δια­δι­κα­σία να περά­σουν από όλες τις συνε­ντεύ­ξεις που χρειά­ζο­νται, ώστε να γίνουν επίσημα εθε­λο­ντές. Και είμαι σίγουρη ότι και τα παιδιά τους θα κάνουν το ίδιο. Αυτό με κάνει ιδιαί­τερα περή­φανη. Είναι από τα στοι­χεία που μου επι­βε­βαιώ­νουν κάθε φορά ότι έχω επι­λέ­ξει το σωστό επάγ­γελμα.

Πες μας μια εμπει­ρία σε αυτήν την εικο­σα­ε­τία που ξεχω­ρί­ζεις.

Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η βρά­βευσή μας από τους υπουρ­γούς Υγείας και Παι­δείας το 2008 για την προ­σπά­θειά μας να δια­δώ­σουμε την ιδέα της Δωρεάς Οργάνων. Ένα πρωινό πριν την 28η του Οκτώβρη ανα­ζη­τώ­ντας πλη­ρο­φο­ρίες για την παγκό­σμια ημέρα Δωρεάς Οργάνων και μετα­μο­σχεύ­σεων έπεσα πάνω σε ένα κόμικ. Το εκτύ­πωσα, το μοίρασα στους μαθητές μου, το μελε­τή­σαμε και συνει­δη­το­ποι­ή­σαμε ότι χρειά­ζε­ται να ενη­με­ρω­θούμε για την όλη δια­δι­κα­σία της δωρεάς. Συνει­δη­το­ποι­ή­σαμε ότι μέσα από τον θάνατο μπορεί κάποιος να δώσει ζωή. Ενη­με­ρω­θή­καμε και η ανάγκη των παιδιών να μοι­ρα­στούν όσα έμαθαν μας παρέ­συρε στη διορ­γά­νωση μιας ημε­ρί­δας στην οποία τότε 200 άτομα υπέ­γρα­ψαν την κάρτα του δωρητή. Αυτό οδήγησε στην πολύ συγκι­νη­τική βρά­βευσή μας ένα βράδυ του Ιουνίου στο περι­στύ­λιο του Ζαπ­πείου. Πολλά παιδιά που συμ­με­τεί­χαν τότε φεύ­γο­ντας για σπουδές ξεκί­νη­σαν την προ­σπά­θεια ενη­μέ­ρω­σης και ευαι­σθη­το­ποί­η­σης στα πανε­πι­στή­μιά τους. Αυτό δείχνει ότι όταν δίνουμε στα παιδιά τα κατάλ­ληλα ερε­θί­σματα ο κόσμος μας γίνεται βήμα- βήμα καλύ­τε­ρος.

Τι είναι αυτό που σε κάνει να μην επα­να­παύ­ε­σαι;

Τα χρόνια περνάνε, οι μαθητές μας φεύγουν, σπου­δά­ζουν, δου­λεύ­ουν, προ­ο­δεύ­ουν, κάνουν τη δική τους οικο­γέ­νεια και κάθε φορά που τους βλέπω έξω σκέ­φτο­μαι ότι έβαλα και εγώ το δικό μου λιθα­ράκι για να γίνουν αυτό που είναι σήμερα. Και αυτό είναι τερά­στια τιμή.

Πάντα έχω στο μυαλό μου να είμαι ο δάσκα­λος που θα ήθελα να έχω. Πρό­κληση για μένα είναι να μπορώ να εμπνέω στους μαθητές μου τον σεβασμό, την εκτί­μηση, την αγάπη, την ανάγκη να γίνο­νται καλύ­τε­ροι. Να μπορώ να τους βοηθώ να κατα­λά­βουν πόσο σημα­ντι­κός είναι ο Άλλος στη ζωή τους ώστε να προ­σπα­θούν με κάθε μέσο να προ­στα­τεύ­ουν τα δικαιώ­ματα και την αξιο­πρέ­πειά του. Επιθυμώ να θέλουν να δια­δρα­μα­τίζω ένα ρόλο στη ζωή τους. Τα παιδιά αντι­λαμ­βά­νο­νται τα πάντα γι’ αυτό πρέπει να τα προ­σεγ­γί­ζουμε με ειλι­κρί­νεια και σε κάθε μας λέξη να υπάρχει η αλήθειά μας. Αυτό θα τα βοη­θή­σει να βγάζουν και εκείνα μεγα­λώ­νο­ντας τη δική τους αλήθεια.

Πώς πιστεύ­εις ότι σε βλέπουν οι μαθητές σου;

Όταν πέρασα στο πανε­πι­στή­μιο -ενώ ήθελα πολύ να γίνω φιλόλογος- ένιωσα άγχος για το αν θα είμαι επι­τυ­χη­μένη σε αυτό που θα κάνω. Είχα πάντα στο μυαλό μου τη δασκάλα που με υπο­δέ­χθηκε στο δημο­τικό, την αγα­πη­μένη Δού­κισσα Φωτάρα, τον δάσκαλό μου στις μεγα­λύ­τε­ρες τάξεις, τον εξαι­ρε­τικό Μάνο Μικρό­πουλο, τη σημα­ντική για μένα φιλό­λογο στο Γυμνά­σιο, την κυρία Αγγε­λική Μανωλά και στο Λύκειο τον μονα­δικό κύριο Νίκο Νάνο που απο­τε­λού­σαν έμπνευση για κάθε μαθητή και τον έκαναν να νιώθει πολύ τυχερός που βρι­σκό­ταν στην τάξη τους και σκε­φτό­μουν «Άραγε εγώ θα κατα­φέρω να κάνω τους μαθητές μου να νιώσουν το ίδιο για μένα;». Μακάρι όταν έρχομαι εγώ στο δικό τους μυαλό αυθόρ­μητα να χαμο­γε­λούν και να με σκέ­φτο­νται ως έναν άνθρωπο που πίστεψε πολύ σε καθέναν ξεχω­ρι­στά.

Ευχα­ρι­στούμε πολύ κ. Σίνη για αυτήν την όμορφη συνέ­ντευξη.

Κι εγώ σας ευχα­ρι­στώ για την τιμή.