Ελεύθερος με αυστηρούς όρους ο 45χρονος που αποπειράθηκε να ρίξει την σύντροφο του από μπαλκόνι!

Ομό­φω­νη από­φα­ση Ανα­κρι­τή και Ει­σαγ­γε­λέ­ως Υπη­ρε­σί­ας, απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα, υπο­χρε­ω­τι­κή εμ­φά­νι­ση στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα, με­τοί­κη­ση και απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης του θύ­μα­τος σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη των 50 μέ­τρων, στο επί­κε­ντρο ο ισχυ­ρι­σμός περί μέθης και έλ­λει­ψης δόλου

Υπό­θε­ση που απα­σχο­λεί επί τρι­ή­με­ρο τις Αρχές αφή­νει πίσω της μια έντο­νη κοι­νω­νι­κή και θε­σμι­κή σκιά, όχι μόνο για τη βα­ρύ­τη­τα των κα­ταγ­γε­λιών, αλλά και για το πώς απο­τυ­πώ­νε­ται στην πράξη η ισορ­ρο­πία ανά­με­σα στην προ­στα­σία του θύ­μα­τος και στα δι­καιώ­μα­τα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου.

Μετά την απο­λο­γία του, ένας 45χρο­νος Πα­κι­στα­νός, πρω­τα­γω­νι­στής μιας σο­κα­ρι­στι­κής υπό­θε­σης εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, αφέ­θη­κε ελεύ­θε­ρος με ομό­φω­νη από­φα­ση του Ανα­κρι­τή και της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Υπη­ρε­σί­ας, υπό ένα πλέγ­μα πε­ριο­ρι­στι­κών όρων που δεί­χνει ότι οι δι­κα­στι­κές αρχές αντι­με­τω­πί­ζουν ως κρί­σι­μο τον κίν­δυ­νο επα­νά­λη­ψης και την ανά­γκη άμε­σης απο­τρο­πής νέας έντα­σης.

Η υπό­θε­ση αφορά κα­ταγ­γε­λία 58χρο­νης ου­κρα­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας σε βάρος 45χρο­νου πα­κι­στα­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας, για πε­ρι­στα­τι­κό που φέ­ρε­ται να εκτυ­λί­χθη­κε σε οικία στον Αρ­χάγ­γε­λο της Ρόδου, με ανα­φο­ρές σε κλι­μά­κω­ση βίας και τραυ­μα­τι­σμό στο πρό­σω­πο, ενώ πε­ρι­γρά­φε­ται και σκηνή στο μπαλ­κό­νι που κατά την κα­ταγ­γε­λία συν­δέ­ε­ται με κίν­δυ­νο πτώ­σης.

Το πε­ρι­στα­τι­κό φέ­ρε­ται να συ­νέ­βη στις 20/12/2025 και περί ώρα 00:06, εντός της οι­κί­ας στον Αρ­χάγ­γε­λο. Η πα­θού­σα κα­ταγ­γέλ­λει ότι ο 45χρο­νος Πα­κι­στα­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας την χτύ­πη­σε με γρο­θιά στο δεξί μάτι, προ­κα­λώ­ντας σω­μα­τι­κή κά­κω­ση σε ση­μείο που συν­δέ­ε­ται άμεσα με κίν­δυ­νο σο­βα­ρό­τε­ρων επι­πλο­κών, τόσο από την έντα­ση του πλήγ­μα­τος όσο και από τη θέση του τραυ­μα­τι­σμού.

Η κα­ταγ­γε­λία δεν στα­μα­τά στο αρ­χι­κό χτύ­πη­μα. Η 58χρονη πε­ρι­γρά­φει ότι στη συ­νέ­χεια την έσυρε μέσα στο σπίτι πιά­νο­ντάς την από τα πόδια, την χτυ­πού­σε με τα πόδια και τα χέρια και ότι η σκηνή εξε­λί­χθη­κε σε μια αλ­λη­λου­χία πρά­ξε­ων που, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, δεν δεί­χνει μόνο ξέ­σπα­σμα αλλά και διάρ­κεια.

Η ση­μα­σία αυτής της πε­ρι­γρα­φής βρί­σκε­ται στο ό,τι η βία, όπως κα­ταγ­γέλ­λε­ται, δεν ήταν στιγ­μιαία αλλά επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη, με με­τα­κι­νή­σεις του σώ­μα­τος του θύ­μα­τος και με χρήση δια­φο­ρε­τι­κών μορ­φών σω­μα­τι­κής επί­θε­σης.

Κα­θο­ρι­στι­κό στοι­χείο της δι­κο­γρα­φί­ας είναι η ανα­φο­ρά ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος την οδή­γη­σε στο μπαλ­κό­νι και προ­σπά­θη­σε, σύμ­φω­να με την πα­θού­σα, να την ρίξει από αυτό, κάτι που δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε επει­δή εκεί­νη αντι­στά­θη­κε.

Οι όροι που επι­βλή­θη­καν είναι πολ­λα­πλοί και στο­χευ­μέ­νοι, με σαφή πρό­θε­ση να κοπεί κάθε πι­θα­νός δρό­μος επα­φής και πί­ε­σης προς το θύμα. Κα­ταρ­χάς, επι­βλή­θη­κε απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα. Πα­ράλ­λη­λα, προ­βλέ­φθη­κε η υπο­χρέ­ω­ση εμ­φά­νι­σής του μια φορά μέσα στο πρώτο πεν­θή­με­ρο κάθε μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας του. Ιδιαί­τε­ρα βαρύς είναι ο όρος της με­τοί­κι­σής του. Το πιο κρί­σι­μο σκέ­λος, όμως, είναι η απα­γό­ρευ­ση επι­κοι­νω­νί­ας και προ­σέγ­γι­σης του θύ­μα­τος σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη των 50 μέ­τρων.

Στην απο­λο­γία του, πα­ρου­σία της συ­νη­γό­ρου του κ. Μα­ρι­λέ­νας Αυδή, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος υπο­στή­ρι­ξε ότι είχε κα­τα­να­λώ­σει αλ­κο­όλ και δεν είχε επί­γνω­ση των πρά­ξε­ών του, άρα δεν υπήρ­χε δόλος.

Σε επί­πε­δο δη­μό­σιου λόγου, τέ­τοιες ανα­φο­ρές συχνά εμ­φα­νί­ζο­νται ως προ­σπά­θεια με­τα­τό­πι­σης του κέ­ντρου βά­ρους από την πράξη στη συν­θή­κη. Δη­λα­δή από το τι έγινε, στο πώς υπο­τί­θε­ται ότι λει­τουρ­γού­σε η αντί­λη­ψη του δρά­στη τη στιγ­μή εκεί­νη.

Ωστό­σο, η κοι­νω­νι­κή ανά­γνω­ση των υπο­θέ­σε­ων εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας έχει αλ­λά­ξει αι­σθη­τά. Η μέθη δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται εύ­κο­λα ως δι­καιο­λο­γία, ιδίως όταν υπάρ­χουν πε­ρι­γρα­φές διάρ­κειας, κλι­μά­κω­σης, με­τα­κί­νη­σης του θύ­μα­τος μέσα στον χώρο και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νων ενερ­γειών.

Σε αυτό το πλαί­σιο, ο ισχυ­ρι­σμός περί έλ­λει­ψης επί­γνω­σης δεν λει­τουρ­γεί αυ­τό­μα­τα ως ασπί­δα, αλλά μπαί­νει στην κρίση των αρχών σε συ­νάρ­τη­ση με τα υπό­λοι­πα δε­δο­μέ­να.

Η επι­λο­γή της ελευ­θε­ρί­ας με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους σε μια τόσο φορ­τι­σμέ­νη υπό­θε­ση πα­ρά­γει διπλό μή­νυ­μα. Από τη μία, δεί­χνει ότι οι δι­κα­στι­κές αρχές δεν προ­χω­ρούν μη­χα­νι­κά σε προ­φυ­λά­κι­ση, αλλά σταθ­μί­ζουν κάθε υπό­θε­ση με βάση συ­γκε­κρι­μέ­να κρι­τή­ρια. Από την άλλη, η αυ­στη­ρό­τη­τα των όρων δεί­χνει ότι το σύ­στη­μα ανα­γνω­ρί­ζει την ανά­γκη προ­στα­σί­ας του θύ­μα­τος ως άμεση προ­τε­ραιό­τη­τα και επι­διώ­κει να απο­τρέ­ψει οποια­δή­πο­τε επα­νά­λη­ψη ή πα­ρέμ­βα­ση στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του.

Ταυ­τό­χρο­να, η από­φα­ση ανα­δει­κνύ­ει ένα μό­νι­μο ερώ­τη­μα που συ­νο­δεύ­ει τις υπο­θέ­σεις εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας. Το πόσο απο­τε­λε­σμα­τι­κά λει­τουρ­γούν οι πε­ριο­ρι­στι­κοί όροι στην πράξη, πόσο άμεσα ενερ­γο­ποιού­νται οι μη­χα­νι­σμοί ελέγ­χου και πόσο γρή­γο­ρα μπο­ρεί το θύμα να νιώ­σει πραγ­μα­τι­κή ασφά­λεια. Η απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης στα 50 μέτρα δεν είναι απλώς αριθ­μός. Είναι το σύ­νο­ρο ανά­με­σα στη δυ­να­τό­τη­τα μιας γυ­ναί­κας να κι­νη­θεί χωρίς φόβο και στην πι­θα­νό­τη­τα να ξα­να­βρε­θεί, έστω και στιγ­μιαία, απέ­να­ντι σε μια απει­λή.